Νεράισσα (της Σοφίας Τριανταφυλλίδου)

Με λένε   Νεράισσα. Δεν μου άρεσε ποτέ το όνομα μου.
Κανείς όμως δεν με ρώτησε, ούτε και όταν μεγάλωσα και
μου χάρισαν αντί για φόρεμα, έναν μανδύα από όστρακο,
πάλι κανείς δεν με ρώτησε.
Τον απεχθανόμουν στην αρχή, μετά άρχισε να μου αρέσει.
Τον φορούσα τα βράδια, τυλιγμένη μέσα του, ο ασβεστόλιθος 
με προστάτευε από τα ουρλιαχτά της νύχτας και τα ενοχλητικά 
τσιμπήματα των εντόμων του σκοταδιού.
Το ξημέρωμα όμως πεταγόμουν από μέσα του στιλπνή,
και ευέλικτη, πανέτοιμη να κολυμπήσω στο φώς.
Μια κόγχη χωρίζει τους δύο κόσμους μου.
Με λένε Νεράισσα.

Σοφία Τριανταφυλλίδου

Φοβού (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Ξαναγυρίζω στις μέσα μου σιωπές

στις τόσο οικείες και δικές μου σκέψεις

σαν προσευχές μυστικιστικές

σαν λυτρωτικά χάδια

και ψάχνω να βρω το υγιές μου κομμάτι

για να κρατηθώ...

Σ' αυτές τις σιωπές

που δεν μιλούν

δεν φωνασκούν

μα όλα τα καταλαβαίνουν...

Να κάτσω πάνω στου νου μου το τρίποδο...

Να μασήσω τα φύλλα της λογικής...

Να πω τους χρησμούς μου στην καρδιά...

"Φοβού τις γλώσσες τις διχαλωτές

Φοβού τους διπρόσωπους Ιανούς

Φοβού τα φίλια βλέμματα και λόγια

Φοβού τα καλέσματα των σειρήνων"

Σταυρώνω τα χέρια μου στο στήθος...

"Μην πλησιάζεις άλλο"

Τη γλώσσα της απόστασης

να κρατώ με το σώμα καλά γνωρίζω

Κι αν γύρω μου μαίνονται φωτιές

ξέρεις πως δεν φοβάμαι

Μονάχη μες τον πύρινο κλοιό μου χορεύω

και μοναχή μου τον εαυτό μου τον κεντρίζω...

" Φοβού τους σκορπιούς"

Ελένη Ταϊφυριανου

Ο Οιωνός της Ερήμου (της Μίνας Μπουλέκου)

Σαν οιωνός στην έρημο
σ’ ακολούθησα στο δέλεαρ
που μου πρόσταξες.
Σε ένα παράγγελμα αβάσταχτης σιωπής.
Σε ένα παράγγελμα οδυνηρής κραυγής,
καθηλωμένος μες την αδυναμία μου.
Προσπάθησα να δαμάσω τον άνεμο
να υποτάξω την σκιά σου
σε μια νηοπομπή που σάλπιζε
στην ζώσα σου ψυχή.
Ακατάπαυστες οι λέξεις σου
σωριάζονταν, έμοιαζαν με ελεγεία
θλιμμένη ανάμεσα στους αιώνες σου
στο άβατο της ανήμπορης ψυχής σου.
Ακροβατούσα σε μια υγρή πορεία
σε κοχύλια ξεχασμένα, 
σε έρημες ακρογιαλιές
και σιγοτραγουδούσαν οι σειρήνες μου
με ένα μαγικό αυλό.
Μικρές ανεπαίσθητες βοές κυλούσαν γοερά
όπως η λάβα, στα σπάργανα των ΖΩΝΤΩΝ…
Η Πολιτεία μοιάζει έρημη
χνάρια θολά, αποτυπωμένα αχνά
φέγγιζαν στα δίχτυα του δικού μου Ουρανού.
Μες την παλάμη του χεριού σου
κρατούσες το δικό μου
χαρά και λύπη
πλεγμένες με νήμα μεταξωτό
άρρηκτα δεμένες όπως η ζωή μας.
Ποιος γεννήθηκε μέσα σε μια νύχτα;
για να χαθεί μέσα σε μια νύχτα;
Ο Θεός είναι ΦΩΣ!
Το Βασίλειο του Κόσμου δεν είναι αρκετό
για να χωρέσει ΕΜΑΣ..

© By Mina Boulekou
Από την ποιητική μου συλλογή
"Πέρα απ' τον ορίζοντα"

Η Απρόσμενη Προσευχή (της Κικής Κωνσταντίνου)

Στο προσκέφαλό σου, 
αναζητώ την Άνοιξη.
Υπάρχει θαμμένη,
το ξέρω. 
Τίποτα μάταιο, τίποτα ιδανικό.
Μια  ζωή που θέλει να φέρει στην παλάμη
σου το αύριο, σαν ένα άγριο λουλούδι,
που ανθίζει 
- μα όχι ξεχασμένο - στο γκρεμό!
Μέσα μου,
μια ανίερη προσευχή.
Ένα αντίξοο όνειρο, 
που παρέπεμπει σε ένα αύριο,
που οι ερωτευμένοι λανθάνουν και προσδοκούν το "Περιστέρι της Αγάπης",
να τους δέσει επ' άπειρον.
Εγώ, 
εγώ που σ' αγαπώ απεγνωσμένα,
ακούω τις νότες να ξεχύνονται, σαν άγρια λουλούδια, στα περβάζια των σπιτιών που γεννάνε Αγάπη.
Έχεις δει τις γλάστρες των ονείρων;
Έχεις αγγίξει με τα χέρια σου τις στάλες των μαραμένων λουλουδιών;
Εγώ που φορώ στα χέρια μου την ανάγκη σου....
Εγώ που δαχτυλίδια κάνω τους φόβους και τους αναστεναγμούς σου...
Εγώ που μπορώ να ακούσω τους χτύπους της καρδιάς σου σαν κοράλλι που ομορφαίνει το βυθό...
θέλω γλυκά να σου πω, πως το μόνο που έχει σημασία, είναι να πιω από τα χείλη σου την Άνοιξη, που μας έκλεψε ο χρόνος.
Όλα δανεικά και γραμμένα.
Όλα ένας φαύλος κύκλος, τεκμαρτός.
Όλα μια ανάγκη για τα πάντα, 
για το αύριο, που το ουράνιο τόξο, 
θα αγκαλιάζει τους ανθρώπους, 
σαν μανδύας νωχελικός.
Και καθώς θα βαδίζουμε στα σύννεφα,
καθώς θα βρέχει, ή θα χιονίζει, ή ο ήλιος θα θαμπώνει τα όνειρά μας, 
εγώ θα σκεπάζω με το πέπλο της αγάπης,
το σκοτάδι εκείνο που απειλεί να κλέψει από τα μάτια σου, το όνειρο και την ελπίδα.
Γιατί  στα μάτια σου, κρατώ τη σιωπή.
Γιατί στο άγγιγμά σου, κρατώ την αγάπη.
Γιατί στο χαμόγελο σου, κρατώ την ελπίδα.
Γιατί στην καρδιά σου, κρατώ τη ζωή μου.
Κι όλα... 
μιαν απρόσμενη προσευχή!  

Κική Κωνσταντίνου

Μαζί (της Αδελαϊδας Παπαγεωργιου)

Από κοντά μου περνάνε όλοι
ζούνε μέσα στη ζωή μου
ακούω τους καημούς 
τους έρωτες και τη ζωή 
που κυλά μέσα στο εγώ τους
Εγώ, δεν έχω σημασία,
τα ζητήματα μου μικρά και μεγάλα
τα έκλεισα μέσα στους στίχους μου
σηκώνω το βάρος του Σταυρού μου
σαν να ανήκω σε άλλο κόσμο,
 όμως στολίζω με πεταλούδες τον ουρανό τους
στο κόρφο τους κρεμάω ένα λουλούδι,
δεν έχει σημασία
 αν είναι μαργαρίτα ή τριαντάφυλλο,
αρκεί να τους κάνω να νοιώσουν
πως η ζωή έχει χρώμα και ανθίζει
κι ας τρέχουμε, κι ας πονούμε
το εγώ μου μαζί με το δικό τους 
χέρι με χέρι
μαζί να διώξουμε την μοναξιά μας
μαζί να νικήσουμε τη ζωή
μαζί  γιατί όχι, και τον θάνατο…..

Αδελαϊδα Παπαγεωργιου