Το ξέρω
μια μέρα θα χαθώ
σαν την ξεχασμένη ομπρέλα
στο πίσω κάθισμα, στο ταξί.
Σαν την εξαφανισμένη κάλτσα
στο πλυντήριο ρούχων.
Σαν το κέρμα που κύλησε
στη σχάρα των ομβρίων.
Σαν το δέμα αγνώστου παραλήπτη
στο σταθμό υπεραστικών λεωφορείων.
Σαν τη βαλίτσα που δε γύρεψε κανείς
στο γραφείο απολεσθέντων αντικειμένων
στο αεροδρόμιο.
Το ξέρω
μια μέρα θα χαθώ
κανείς δε θα ψάξει για μένα
θα μείνω για πάντα
στα αζήτητα!
(Από την ποιητική συλλογή του Βασίλη Τσερέλη "Πυροβασίες")
Τώρα γνωρίζω....
Ψιθυρίζουν οι πέτρες μεσάνυχτα...
- μονοπάτια τραγουδούν
και συχνά υποκλίνονται -
'Έχει η νύχτα μιά δικιά τής απόχρωση...
παραμύθι θαρρείς μυστικό
μ' ένα ύφος μπλαζέ και χαμόγελο •
κι ανάσα ,
μιά υγρή συγκατοίκηση...
πού αργεί ανάμεσα στα δόντια
Θα μπορούσες να πεις
πώς ζηλεύω τα άστρα...
Πυγολαμπίδες που φεύγουν,
λάμψεις πού έρχονται..
και γυρίζουνε πίσω...
Όλα εσύ,
όλα εδώ
κι όλα τριγύρω στολισμός από δάφνες.
Ακριβή μου ζωή
πού με κόπο χαρίστηκες...
σέ όλα εσύ
σε όλα εδώ...
πού σκοτάδια συχνά χαμογέλαγαν...
Ποιός φοβάται την πτώση...
ποιός γκρεμίζει το σύννεφο...
σέ όλα εσύ,
σε όλα εδώ,
κι όλα δρόμοι,
πολλοί,
πού ξεμάκραιναν
Μεγαλώνουν οι νύχτες μιά δικιά συγχορδία,
μιά παλιά συγκατάθεση •
σαν τραβούνε του χρόνου τα λείψανα...
Κι είν' οι ώρες πολλές
κι είν' οι βέρες βαριές
κι είν' το μέσα μου ...
μέρος κουβέντας.
Δυό θνητές μουσικές
δυό ζωές φοβερές
κι σκηνές της αυλαίας,
πεζές...
Ο έρωτάς σου με σκοτώνει
λίγο λίγο χάνομαι
με στόμα μέλισσας με αφανίζει
με υπνωτίζει και με εκτελεί.
Το πρωί έκλαιγα στο μπάνιο
βίασα ένα χαμόγελο
και πέθανα από υπερβολική δόση ζωής
δίπλα στο νιπτήρα σου.
Έχω σηκώσει ένα κάστρο
φτιαγμένο από σκέψεις ανθρώπων τρελών
και μελάνια.
Είμαι η μαύρη βασίλισσα.
Πυρίτιδα εσύ.
Κι όταν γίνεσαι βεγγαλικός
το μέσα μου λιώνει στο άνισο φως
βίαιος φόβος με ποτίζει
γίνεται τοίχος στο δρόμο μου.
Σώσε με.
Να πέσω πάνω σου να με ρουφήξεις
να στάξουμε σαν μέταλλα
να γίνουμε ένα κράμα
να μπει ένα τέρμα σ’ αυτήν τη φυγή.
Η δύναμή μου μου στέρησε, δε μου ’δωσε.
Δες τη φθορά μου και αγάπα την.
Είναι αντρειοσύνη να αγαπάς ρωγμές
να χωράνε στην καρδιά σου τα παράταιρα.
Νιώθω κουρασμένη
θέλω να ξαπλώσω.
Έλα κάθισε δίπλα μου
κι αν δεν ξυπνήσω μη με φιλήσεις.
ΣΒΗΣΕ
Εκδόσεις Apopeira 2017
Μητέρα
Κάρφωσες αστέρια
στο μέτωπο του ουρανού
για να φωτίζουν τις νύχτες μου
Κέντησες με τις ακτίνες του ήλιου
τις ωρες της ζωής μου
Έριξες ροδοπέταλα
στους δρόμους της ψυχής μου
Μάτωσες τα χέρια σου
ποτέ μην με αγγίξουν αγκάθια
Φώτισες τις λύπες μου
με τις διαμαντένιες στάλες
στις άκρες των ματιών σου
Άπλωσες τα μεταξένια φτερά
της στοργής σου και με έκρυψες
Χάραξες τους δρόμους της αγάπης
μέσα απο την αθωότητα των ματιών σου
Μηνυμα αγάπης Θεού
ο Αγγελος της ζωής μας
Τα Ονειρα της Θάλασσας
2015
Και τώρα που ξάπλωσες δίπλα της· τώρα που έγειρες στο προσκεφάλι της και μεθάς από τη μυρωδιά της, τώρα που σου ζεσταίνει το στήθος και σου παίρνει τον καημό, πες μου, θυμάσαι άλλη ανάσα να σε χαϊδεύει πιο γλυκά;
Τώρα που τα πυρακτωμένα σας κορμιά έσμιξαν· τώρα που συντονίστηκες στο καρδιοχτύπι της και εναρμονίστηκες με τους αναστεναγμούς της, τώρα που αφουγκράζεσαι και μαντεύεις κάθε της αναπνοή, πες μου, ήχησε ποτέ άλλη καρδιά πιο μελωδικά;
Τώρα που ξαγρυπνάς στο πλάι της· τώρα που απολαμβάνεις την πιο ευάλωτη και ανεπιτήδευτη πτυχή της, τώρα που χάνεσαι σε αυτές τις παιδικές εκφράσεις του προσώπου της και θαμπώνεσαι από την ομορφιά της, πες μου, ένιωσες άλλη φορά τόσο έντονα την ανάγκη να προστατεύσεις κάποιον;
Τώρα που έκλεισες το χέρι της στην παλάμη σου· τώρα που σφράγισες τα χείλη σου τελετουργικά στο μέτωπό της, τώρα που μεταλαμβάνεις τη γεύση της και της φιλάς τον πυρετό, πες μου, εξαρτήθηκε ποτέ ξανά η ζωή σου από ζωή;
Τώρα που τράβηξες την πόρτα πίσω σου και κάθε λεπτό μετρά αντίστροφα για να ξαναβρεθείτε· τώρα που αντλείς δύναμη από τη θύμησή της για να αντέξεις το απρόβλεπτο και να υπομείνεις τη ρουτίνα, τώρα που το βλέμμα σου σκάλωσε στους δείκτες του ρολογιού, πες μου, βίωσες ποτέ σου πιο γλυκιά προσμονή;
Τώρα που πλημμυρίζει τη σκέψη σου και μονοπωλεί το μυαλό σου· τώρα που όλες σου οι έγνοιες επικεντρώνονται στο χαμόγελό της, την ώρα αυτή που ένα της γέλιο ανάγεται στο μεγαλύτερο στοίχημά σου, πες μου, είχες ποτέ σου πιο ευχάριστο προβληματισμό;
Τώρα που αφήνετε πίσω σας μια αναποδιά· τώρα που σπάτε τα όρια και υπερβαίνετε τον εαυτό σας, την ώρα αυτή που τσακίζετε τον εγωισμό σας και παρακάμπτετε μια δυσκολία κοιτάζοντας κατάματα την επόμενη ημέρα, πες μου, διαγράφηκε ποτέ το αύριο στα μάτια σου πιο γλαφυρά;
Τώρα που σπαρταράει και φλέγεται στην αγκαλιά σου· τώρα που σου διατίθεται και σου αποκαλύπτεται, την ώρα αυτή που σου παραδίνεται και σου αφιερώνεται, πες μου, σου δόθηκε ποτέ άλλο πλάσμα πιο ολοκληρωτικά;
Τώρα που χάνεσαι μέσα της· τώρα που κάθε σου κύτταρο πλημμυρίζει από την ύπαρξή της, την ώρα αυτή που ρέει στις φλέβες σου, εξαϋλώνεστε και ξαναγεννιέστε, πες μου, ένιωσες ποτέ σου πιο δικαιωμένος για μια απόφαση ζωής;
