Στα ριζά της καρδιάς μου
έχουν ανθίσει λουλούδια και υπάρχουν μπαξέδες.
Γόνιμοι σπόροι φυτρώνουν
και σιωπηλά λουλούδια δίνουνε χρώμα
σ΄έναν ανέφελο ουρανό και μια γη διψασμένη
γεμάτη μενεξέδες και κρίνα
σε μια σιωπηλή πομπή θαυμάτων.
Βυθισμένοι πόθοι ποτίζουν την αγάπη
κι ο ήλιος τραγουδάει την ελπίδα
που γελάει σαρκαστικά διώχνοντας
τους άφατους ιριδισμούς της θλίψης.
Αγνές ευωδιές ραντίζουν τον εύθραυστο ουρανό
με μια θέληση να ξεδιψάσουν
με ερωτοσταλιές οι φυλλωσιές του νου μου.!!
Υπάρχουν κάποιοι άντρες, που είναι η αύρα τους είναι σαν μικρού παιδιού. Που δεν κοιτάνε το δήθεν μα την ψυχή τους. Δεν ενδιαφέρονται μόνο για τα ακριβά αυτοκίνητα, για τα ακριβά σπίτια, για τα ακριβά ρολόγια. Που δουλεύουν και βγάζουν τίμια τα χρήματά τους και δεν τα σκορπάνε σε ποτά, ξενύχτια, ανόητες εξόδους και selfie φωτογραφίες από διάφορα event.
Υπάρχουν κάποιοι άντρες, που ταΐζουν την ψυχή τους και την ψυχή των άλλων με το μεγαλείο τους και τον χαρακτήρα τους. Που παλεύουν και μοχθούν για να αποκτήσουν κάτι, κοπιάζουν για να εξασφαλίσουν μια ηρεμία στην δική τους ζωή και σε όσων αγαπάνε.
Τα χέρια τους είναι τίμια και εργατικά και το πρόσωπο τους θλιμμένο, αλλά θα σου χαμογελάσουν και θα ανοίξουν την αγκαλιά τους για σένα. Δεν θα σε φορτώσουν με τα προβλήματα τους, θα σε ρωτήσουν για τα δικά σου. Δεν θα σου ζητήσουν να τους λύσεις κανένα δικό τους θέμα, θα σου πάρουν την δική σου στενοχώρια και θα την μετουσιώσουν σε χαμόγελο.
Υπάρχουν κάποιοι άντρες, την ώρα που όλοι οι άλλοι βγαίνουν να διασκεδάσουν εκείνοι πάνε για ύπνο, κατάκοποι από την δουλειά και τις υποχρεώσεις τους.
Που είναι ήρεμοι σαν τα λιμάνια, ενώ η ψυχή τους μέσα, είναι σαν φουρτουνιασμενη θάλασσα από τα βάσανα. Που δεν θα μετανιώσεις ποτέ γιατί τους γνώρισες, μα θα αναρωτηθείς, γιατί να μην τους είχες γνωρίσει νωρίτερα.
Υπάρχουν κάποιοι άντρες, μα όχι πολλοί, που αν βρεθείς κοντά τους, καταλαβαίνεις γιατί είναι τόσο δύσκολο να μείνεις κοντά τους. Δεν μπορεί κανένας άλλος, εκτός απο τον εαυτό τους να τους κάνει καλά, όταν κουβαλάνε κάποια πληγή.
Είναι σαν τα δελφίνια που αναγεννούν την σάρκα τους δίχως ουλές και θεραπεύονται εντελώς από μόνα τους. Σταματάνε την αιμορραγία και συνεχίζουν να βουτάνε στα βαθειά.
Μία μοναξιά που την έλεγαν ευτυχία.
Μικραίνει ο κόσμος μάτια μου τις νύχτες
ψυχές έρπουν στους ίσκιους
η θάλασσα γίνεται μαύρο λιβάδι
οι βάρκες τάφοι στιγμών
τα δάκτυλα μου κρυώνουν σε τυφλές ικεσίες
δακτυλήθρες οι κάλυκες του νυχτολούλουδου
τι να καλύψουν;
κι εσύ πονεμένη καρδιά μου
σαν ξερό τσόφλι ροδιού σφίγγεις
το αίμα να μη στάξει
κανένας δεν σε ακούει στην αγρύπνια σου
Μια πυγολαμπίδα πέρασε
μου φάνηκε πως σε είδα
δεν σε θυμάμαι..
μπορεί να ήσουν:
μια χρυσαφιά κλωστή φωτός
που έγινες χίλια κομμάτια τη μέρα
μια νυκτοπεταλούδα
που την τύφλωσε το φως
αμέτρητες ισχνές ελπίδες ,
αποκυήματα φαντασίας,
δάκρυ του χειμώνα ,
λουλούδι της άνοιξης
δαίμονας με μάσκα αγίου
ίσως ένα αστέρι που ξεκόλλησε από τον ουρανό
και κάθησε στα μαλλιά μου για λίγο
εκείνη τη νύχτα που είχε πλεόνασμα η χαρά.
Σε νιώθω με όλες τις αισθήσεις μου
να έρχεσαι
νύχτες ερεβώδεις
χωρίς ζωή στα μάτια σου
με μια μελαγχολία στη ματιά σου
προμήνυμα ενός θυελλώδους ουρανού
Επεκτείνομαι από το δωμάτιο
κατευθείαν στον βραδινό αέρα
βγαίνω στη νύχτα
- τάχα μου να σε συναντήσω -
για να εξαπατήσω τη μοναξιά
να εξαλείψω την έλλειψη
Βουτάω στην απουσία σου
Κολυμπάω στα νέφη σου
Ο ουρανός σου με αγκαλιάζει
Στις αργές λέξεις των χειλιών σου
συλλαβίζω την ψυχή σου.
Ο άνεμός σου εξαντλεί τα πονεμένα μου άκρα
Η φωνή σου... άλλη μια φορά...
ίδια με την βραδύτητα του πόνου
έρχεται... φεύγει...
αδιαφιλονίκητος πρίγκιπας της μελαγχολίας μου
κι η γεύση στη γλώσσα
το άρωμα της βροχής.
Ότι μας θόλωνε το νου αυτό διαλέξαμε
για να μας κυβερνά
Και στον θεό τον έρωτα απόκοσμη θυσία
γίναμε
Χιλιάδες κάναμε διαδρομές από τον άδη
στον παράδεισο
Κι απο το τίποτα τα πάντα ζήσαμε κανείς
δεν ξέφυγε
Κι ήταν ο έρωτας στερνή παρηγοριά η τελευταία μας κρυφή ελπίδα
