Τα ηλιοτρόπια (της Ρένας Γερονταρα)

 

Πάντα την Άνοιξη 

θυσίαζα φρεσκοβαμμένα ηλιοτρόπια

Ήταν ο τρόπος μου να ευχαριστήσω 

τις μοναξιές και τις ελευθερίες. 

Υποτακτικά έσκυβαν τα κίτρινα άνθη τους

θυσία στον βωμό που έστηνα

Όταν ξημέρωνε έκλαιγα.

Όλα αυτά τα αποκεφαλισμένα κοτσάνια

με αξιοπρέπεια έστεκαν στο κέντρο της αυλής.

Κι εγώ, ο δήμιος, λυπόμουν 

που είχα αναγκαστεί να ξοδέψω τόση ευτυχία.

Ήταν ο τρόπος της ζωής

το αδιαπραγμάτευτο "πρέπει" 

αυτό έκρινα, έφταιγε για τόσες θυσίες.

Μετάνιωνα. 

Μα την άλλη μέρα ξεκινούσα από την αρχή

Ένα αλλοπρόσαλλο μακελειό της αθωότητας

Χρειάστηκε να θυσιάσω όλο τον κήπο

πριν αντιληφθώ πως μάταια ξόδευα τόση ευτυχία.

Ο ήλιος ανέτελλε ερήμην θυσιών 

ακριβώς την ίδια ώρα

κάθε μέρα. 

Ρένα Γερονταρα

Δημιουργήματα (της Αναστασίας Διολετη)

 
Όνειρο και εφιάλτης
δημιουργήματα δικά Σου.
Εσύ κυρίαρχος πρωταγωνιστής
και εγώ πιστή μαριονέτα.

Θαυμάζω το άπιαστο
των κρυφών επιθυμιών Σου
και καρτερώ
 ένα ακόμη όνειρο
από των χεριών Σου τις άκρες.

Όσο μακριά κι αν φύγεις
τα αποτυπώματα των ακροδαχτύλων Σου
θα μαρτυρούν
κάθε δημιούργημα του πόθου Σου.

Kάθε πόνος μα και λύτρωση
κάθε αμαρτία μα και έρωτας
θα έχουν την δική Σου υπογραφή
στους στίχους της ψυχής.

Αναστασία Διολετη
Art by Miles Johnston

Ποιος να μας μιλήσει (της Φωτεινής Ψιρολιολου)

 

Ποιος να μας μιλήσει 
γι' αγκάθια που τρυπάνε, για άνοιξες ξενέρωτες, με άνθη που μαδάνε;
γι' αυτό που περιμένουμε και το ‘σκασε ένα βράδυ, 
στο τρένο της ματαίωσης μ’ άγνωστο προορισμό;
Ποιος να μας μιλήσει 
για του φιλιού το άγγιγμα, ζωής αρχικό σημάδι
πουλί νεκρό στα πόδια, να πέφτει το ίδιο βράδυ;
για αναμονές του θαύματος, με ανύπαρκτα τα πάθη,
το χέρι όμως στη σκανδάλη εμείς, για τ’ αλλουνού τα λάθη;
για το γελοίο του προφανούς και την κρυμμένη αλήθεια
για ψέμα καλοφόρετο και κορδωμένα στήθια;
Ποιος να μας μιλήσει, γιατί
συνηγορούν ανούσια, οι ευκολίες της μέρας
της μονομέρειας σύμμαχοι, αμίλητης εταίρας,
και πώς η Αλήθεια σύρεται για διαπόμπευσή της
άστεγη και διωκόμενη μπλεγμένη σε αγώνα
ξεθεωμένου, αλλόκοσμου θεού, από άφατη χαρά 
 που λαχταρώντας σε ηδονές τις οδύνες του  να αλλάξει,
μες σε πηγάδι ανήδονο βρέθηκε να γλιστρά;

Ποιος θα τολμήσει απ' όλα αυτά, το πέπλο ν’ ανασύρει; 

Φωτεινή Ψιρολιολου

Χτες βράδυ ένα όνειρο είδα (του Ντίνου Γλαρου)

 

Χτες βράδυ ένα όνειρο είδα 

χρυσά σαξόφωνα στου Νείλου τις ανταύγειες 

νότες αστέρια στα μαλλιά της Ανδρομέδας 

λέξεις πρωτάκουστες να αγγίζουν νέους Ήλιους.  

Οι άνθρωποι κοιτούσαν τα φεγγάρια 

και μάζευαν κοχύλια στις ακτές 

δεν είχαν φόβο στα μάτια 

δεν είχαν στην ψυχή πληγές. 

Τα σύνορα γραμμές από φωτιά 

τα αλλοτινά σκοτάδια εγκλωβισμένα 

στο πύρινο φιλί της αγάπης.  

Χτες βράδυ ένα όνειρο είδα 

αγκαλιασμένοι θάλασσα και ουρανός 

να στροβιλίζονται στο βαλς της ζωής. 

Θάνατος και γένεση αδέρφια 

κύκλου μητρικού απόγονοι 

να εναλλάσσονται 

στα βλέφαρα του Χρόνου.   

Ντίνος Γλαρος

Η πρόσκρουση (της Γεωργίας Λαμπαρα Τριανταφυλλου)

 

Εκεί που τρέχαμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, 
φρέναρε ξάφνου η ζωή 
κι από την πρόσκρουση πετάχτηκαν 
συνήθειες, μάσκες, φτιασιδώματα και συμπεριφορές. 
Γέμισε ο τόπος ακρωτηριασμένους χαρακτήρες 
να παλεύουν να παραμείνουν ζωντανοί στην εντατική του σπιτιού τους.
Κι ένας εαυτός παραμελημένος και κατακρεουργημένος να παρακαλά για λίγη φροντίδα, δείχνοντας τα χρόνια τραύματά του, με την ελπίδα, στην αδράνεια των θυτών του, να γιατρευτεί.

Γεωργία Λαμπαρα Τριανταφυλλου