ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ (του Νίκου Δημογκότση)

Σήμερα αγαπημένη,
Μυστικό Δείπνο σου ετοιμάζω,
στην βεράντα της ψυχής μου...

Φόρεσε το λευκό φόρεμα,
εκείνο με τα δύο κυκλάμινα
στο ύψος του στήθους,
και με χρώματα φεγγαριού
βάψε τα δυο σου χείλη...κι έλα...

Καθισμένο θα με βρεις
στο τέμπλο των ονείρων μπροστά,
να ζωγραφίζω την μορφή σου.
Και στο στρωμένο τραπέζι,
τα δαχτυλίδια θα βρεις των αρραβώνων.
Και στο χαμόγελό μου κρεμασμένο
το χρυσό περιδέραιο της αγάπης...

Και τίποτα μην πεις...τίποτα!

Μόνο στην αγκαλιά μου μπες,
και την βεράντα άνοιξε της ψυχής...
εκεί για πάντα να μείνεις.

Γιατί ο Μυστικός Δείπνος,
είσαι Εσύ αγαπημένη,
και δίχως Σου,
δεν γίνεται να ζήσω...

(Ο Υπέροχος Πίνακας είναι της Εξαίρετης ζωγράφου
Βλασούλας Βέβε, που από καρδιάς θερμά ευχαριστώ!!)
Νίκος Δημογκοτσης

Στον Άγγελο μου (της Κατερίνας Πανταλέων)

Και θα 'ρχεται η Άνοιξη,

δίχως την ευωδιά σου

να δίνει υπόσταση στα αρώματα της φύσης...

Το Καλοκαίρι θα ζυγώνει θλιβερό, 

αφού το γέλιο σου δε θ' αντηχεί 

στο άδειο σπίτι...

Κι ύστερα το Φθινόπωρο 

μονάχο θα δακρύζει,

χωρίς το δάκρυ το δικό σου, 

ως έμαθε, 

να έχει συντροφιά...

Και το Χειμώνα, 

πώς να παλέψω 

τόση παγωνιά  και σκοτεινιά 

δίχως τη ζεστασιά της αγκαλιάς σου, 

δίχως τα μάτια σου να μου χαμογελούν; 

Και θα περνούν οι εποχές

άχρωμες, άσκοπες και ίδιες...

Θα φεύγουνε τα χρόνια

και θα με βρίσκουνε 

σε γη τρεμάμενη να παραπαίω, 

σε γκρίζους ουρανούς να αιωρούμαι

και να ουρλιάζω απελπισμένα 

τ' όνομα σου,

ενώ ένα αγκάθινο "γιατί" 

θα μου ξεσκίζει ανελέητα την ψυχή...

Κατερίνα Πανταλέων

Στον άγγελο μου...

Πρώτο φιλί (της Στέλλας Σουραφη)

Πρωτόγνωρο και διαμπερές μου αίσθημα

τη φτερωτή του στήθους μου

πόσες φορές φυσάς;

Γυρίζει σαν τρελή στο άγνωστο

με μουδιασμένα πόδια

και σώμα βάρους στο μηδέν….

Είναι η αίσθηση σχεδόν ανέγγιχτη,

βελούδινη….

κι έχει μια γεύση απ’ άγριο μέλι…

Αξιοζήλευτη επιστήμη η “Χημεία”!

Αδιαπραγμάτευτη εμπειρία

εκείνη η γνωριμία των χειλιών σου…

Στέλλα Σουραφη

ΚΑΚΟΔΑΙΜΟΝΙΑ (του Λουκά Αναγνωστοπουλου)

 

Μελέτες, δείκτες, αριθμοί

θεωρίες να πέφτουν στο τραπέζι.

Ερμηνείες και αναλύσεις ένα σωρό

για να εξηγήσουμε της χώρας την πορεία.

Συσκέψεις με μπόλικες σκέψεις

διαλέξεις σε αμφιθέατρα και τάξεις.

Ποτάμια ξέχειλα οι ιδέες και οι λέξεις

για να εξηγήσουμε της χώρας την κακοδαιμονία.

Πόση σπατάλη αλήθεια;

Αρκεί ένας τόσο δα περίπατος

Δυο κουβέντες με γνωστούς και αγνώστους

και η αλήθεια θα λάμψει.

Στη χώρα αυτή, από τη γέννησή της

ζουν πολλοί μικροί Θεοί σε κάθε γενιά.

Δυστυχώς για την ίδια και για μας

ζούνε ελάχιστοι Άνθρωποι.

Λουκάς Αναγνωστοπουλος

Από την ποιητική συλλογή

"Ποίηση.Ενα ταξίδι προς το όνειρο.

Σεργιάνι στην Ελλάδα"

Κι όλα γύρω μου, μοιάζουν να νοσούν. (της Μαρίας Μαραγκού)

 

Συναισθήματα που χαροπαλεύουν, σε έναν κόσμο που το μόνο που έχει πλέον αξία είναι η ύλη και η εικόνα. Όλα για την ευημερία και τίποτα για την ξηλωμένη μας καρδιά. Πτώχευσε βλέπεις και την αφήσαμε στην άκρη ξεχασμένη καθώς δεν είχαμε άλλο κέρδος από εκείνη πια. Όλα νοσούν μα όχι τώρα ξαφνικά. Πάει πολύς καιρός που εθελοτυφλούσαμε όλοι, γιατί ήταν πάντοτε πιο εύκολο να αρνείσαι να δεις την αλήθεια κατάματα. Ήταν πιο βολικό να ζεις με αυταπάτες ή ακόμα χειρότερα να ξέρεις πως η ζωή είναι ένας κύκλος που κάποτε θα κλείσει κι εσύ να επιλέγεις να βλέπεις μια ευθεία μόνο μπροστά σου και αυτή δίχως τέλος. 
Και κλείστηκες τώρα στο χρυσό σου το κλουβί πιστεύοντας πως θα σε σώσει, μα αυτό που δεν καταλαβαίνεις ακόμα, είναι πως δεν παύει ένα κλουβί μονάχα να ‘ναι. Ένα ψυχρό, άδειο, αλλά χρυσό κατά τα άλλα κλουβί. Κι αναρωτιέσαι τι σου φταίει. Πώς θες να μοιάζει αλήθεια με φωλιά, όταν η ψυχή σου είναι ανύπαρκτη εκεί μέσα και πώς να σε κρατήσει; 
Και ξαφνικά νιώθεις φυλακισμένος σε μια άδεια…αλλά ταυτόχρονα γεμάτη ζωή. Γεμάτη από άχρηστα αντικείμενα μα άδεια από ατόφια συναισθήματα, από συνοδοιπόρους, από αγάπη αληθινή, από φιλίες άδολες. Άδεια από πίστη σε καθετί που έχει τη δύναμη να σε αναγάγει σε άνθρωπο, άδεια από ψυχή κι από αλήθειες.

Μαρία Μαραγκού