Άστεγη μένω αγάπη μου
Χτίζω σπίτια και μένω στο κρύο
Ταξιδιώτης στην έρημο
Περιμένοντας να ανθίσει η Ατακάμα
Πρόσφυγας είμαι σε ξένους τόπους
Ο βοριάς μένει στο σπίτι μου
Τα χιόνια με σκεπάζουν
Μετεωρίτης που καίγομαι κάθε βράδυ στον ουρανό σου
Οταν πεινάω τρώω τα παιδικά μου χρόνια
Πεύκο γερτό είμαι αγάπη μου στάζω ρετσίνι στους γκρεμούς
Και οταν φτάνει ο Θάνατος στρώνω τα σπλάχνα μου
Να περάσει
Τούτη η νύχτα κρύβει μέσα της
νήματα ψυχής στον άνεμο
στίχους που μυρίζουν ξεχασμένους ήχους
κι ένα κομμάτι του ουρανού στη χούφτα της
Βαθιά σιωπηλή ντύνεται με τα μάτια σου
χίλια τραγούδια σ ένα σ αγαπώ
Τούτη η νύχτα αδίσταχτος ζωγράφος
ζωγραφίζει ένα στερέωμα στο σώμα σου
κυνηγός ιπτάμενων αστεριών
σαν ευτυχία αιωρείται
Και το φεγγάρι σε μύρια πέταλα
σταλμένα από τον άνεμο
Δεν σταματάει να γελάει το φεγγάρι απόψε
Και οι καρδιές μας άλικες
αναπνέουν αγάπη
στο κόκκινο του τζακιού.
Το χτύπημα.
Έλα να σου πω πώς γίνεται....
Πρώτα έρχεται το χτύπημα στο κεφάλι.
Μετά στα πόδια.
Μετά αλύπητα τα χτυπήματα σε όλο το σώμα σου.
Μετά σε λένε ταραχοποιό στοιχείο.
Κατόπιν αναιδή και ατίθασο.
Μετά σε χτυπούν λίγο παραπάνω για να συνετιστείς.
Μετά σου λένε ότι προκαλείς. Έχεις Μεγάλη γλώσσα. Θα σου δείξω ποιος κάνει κουμάντο εδώ.
Πιο πριν βέβαια είχες σκύψει το κεφάλι.
Είχες κλείσει το στόμα πολλάκις.
Είχες καταπιεί τις σιωπές.
Είχες νιώσει ενοχές.
Είχες πιστέψει πώς φταις εσύ.
Τώρα πια είσαι αναίσθητος στην αναλγησία.. Τώρα σκέψου..
Σκέψου. Μέτρησε. Μέτρησε τα δάχτυλα σου. Πόσες ήταν οι σιωπές που κατάπιες, εκεί που όφειλες να ορθώσεις το στήθος;
Πάμε. Μέτρα μου. Μια στο σχολείο, όταν σου κάνανε οι συμμαθητές το νταή.
Δύο στη δουλειά.
Τρία για εκείνη την αγάπη που σε παράτησε.
Τέσσερα, γιατί ήσουν καλό παιδί και τα καλά παιδιά δεν μιλανε. Και έτσι δεν έπρεπε να μιλήσεις.
Πέντε, γιατί σε ξεπούλησε ο καλύτερος σου φίλος.
Έξι, γιατί έχασες τον καλύτερο σου φίλο.
Επτά, γιατί ποτέ δεν είσαι επαρκής σε τίποτα.
Οχτώ, γιατί έμαθες να κάνεις τα χατήρια.
Τα άλλα δύο σε βάζω να τα σκεφτείς και μόνος..
Μια ζωή σιωπή, σιωπές. Είσαι πληγωμένος μέσα και έξω.
Κι όλα αυτά, γιατί πάντα ήσουν το καλό παιδί.
Και από τα πολλά χτυπήματα δεν πονάς πια. Σε μάθανε πώς να μαθαίνεις...
Του Αιγαίου τη θάλασσα αγάπησα
Κάποιος την έβαλε στις φλέβες μου να ρέει
Σαν την κοιτώ νοιώθω πως είμαι κύμα της
Χωρίς κουπιά μα η καρδιά μου πλέει
Νοιώθω πως μπαίνω στα λιμάνια της
Με βάρκα την αγάπη
Στα γλαροπούλια της να τραγουδώ
Για έναν έρωτα που εχάθη
Νοσταλγικά τον ορίζοντα της σαν κοιτώ
Το στήθος μου κύμα βαρύ που αναστενάζει
Μα εκείνη μου γιατρεύει την κάθε πληγή
Όταν δίπλα μου μαζί μου κουβεντιάζει
Από την καλντέρα της ψυχής μου
Στη μουσική του σώματος χορεύουν οι σκέψεις καρδιάς.
Στάζουν ροδόνερο οι λεμονανθοί του έρωτα σε βρεγμένα κύτταρα.
Το ολόγιομο φεγγάρι δακρύζει σταγόνες φωτός.
Έσχισε το πουκάμισο του ο ορίζοντας και βύθισε το χρώμα του στη θάλασσα.
Η θάλασσα φουρτούνιασε θέλοντας να ρουφήξει όλο τον ήλιο.
Πέταξε τα σαντάλια της στην ακτή και το σώμα της σ΄ ένα ποίημα.
Μια λέξη ξεχύθηκε από τους στίχους της ματιάς της «αγάπη».
Σπάσαν τα αγάλματα των εσωτερικών αντιστάσεων.
Ξεκλειδώθηκε ο ορίζοντας από τραγούδι της.
Τα κλειδιά του έρωτα μέσα στην άμμο.
Στέγνωσαν τα χείλη της θάλασσας και ο ορίζοντας τη φίλησε.
Έκλεγε το κύμα, το δάμασε ο έρωτας και γαλήνεψε.
Άνοιξε ο δρόμος την αιωνιότητας στη βροχή του πάθους.
Ξεκίνησε μια δυνατή βροχή από τα μάτια τους.
Ο έρωτας κυλά σαν δάκρυ χαράς ή πόνου.
