Το χτύπημα (της Ειρήνης Λεονταρα)

 

Το χτύπημα.

Έλα να σου πω πώς γίνεται....

Πρώτα έρχεται το χτύπημα στο κεφάλι.

Μετά στα πόδια.

Μετά αλύπητα τα χτυπήματα σε όλο το σώμα σου.

Μετά σε λένε ταραχοποιό στοιχείο.

Κατόπιν αναιδή και ατίθασο.

Μετά σε χτυπούν λίγο παραπάνω για να συνετιστείς.

Μετά σου λένε ότι προκαλείς. Έχεις Μεγάλη γλώσσα. Θα σου δείξω ποιος κάνει κουμάντο εδώ.

Πιο πριν βέβαια είχες σκύψει το κεφάλι.

Είχες κλείσει το στόμα πολλάκις.

Είχες καταπιεί τις σιωπές.

Είχες νιώσει ενοχές.

Είχες πιστέψει πώς φταις εσύ.

Τώρα πια είσαι αναίσθητος στην αναλγησία.. Τώρα σκέψου..

Σκέψου. Μέτρησε. Μέτρησε τα δάχτυλα σου. Πόσες ήταν οι σιωπές που κατάπιες, εκεί που όφειλες να ορθώσεις το στήθος;

Πάμε. Μέτρα μου. Μια στο σχολείο, όταν σου κάνανε οι συμμαθητές το νταή.

Δύο στη δουλειά.

Τρία για εκείνη την αγάπη που σε παράτησε.

Τέσσερα, γιατί ήσουν καλό παιδί και τα καλά παιδιά δεν μιλανε. Και έτσι δεν έπρεπε να μιλήσεις.

Πέντε, γιατί σε ξεπούλησε ο καλύτερος σου φίλος.

Έξι, γιατί έχασες τον καλύτερο σου φίλο.

Επτά, γιατί ποτέ δεν είσαι επαρκής σε τίποτα.

Οχτώ, γιατί έμαθες να κάνεις τα χατήρια.

Τα άλλα δύο σε βάζω να τα σκεφτείς και μόνος..

Μια ζωή σιωπή, σιωπές. Είσαι πληγωμένος μέσα και έξω.

Κι όλα αυτά, γιατί πάντα ήσουν το καλό παιδί.

Και από τα πολλά χτυπήματα δεν πονάς πια. Σε μάθανε πώς να μαθαίνεις... 

Ειρήνη Λεονταρα

Σα γλαροπούλι (της Άρτεμις Τομαη)

Του Αιγαίου τη θάλασσα αγάπησα 

Κάποιος την έβαλε στις φλέβες μου να ρέει 

Σαν την κοιτώ νοιώθω πως είμαι κύμα της 

Χωρίς κουπιά μα η καρδιά μου πλέει 

Νοιώθω πως μπαίνω στα λιμάνια της 

Με βάρκα την αγάπη 

Στα γλαροπούλια της να τραγουδώ 

Για έναν έρωτα  που εχάθη 

Νοσταλγικά τον ορίζοντα της σαν κοιτώ

Το στήθος μου κύμα βαρύ που αναστενάζει 

Μα εκείνη μου γιατρεύει την κάθε πληγή 

Όταν δίπλα μου μαζί μου κουβεντιάζει 

Άρτεμις Τομαη

Από την καλντέρα της ψυχής μου 

Έρωτας (της Κυριακής Δράκου)

Στη μουσική του σώματος χορεύουν οι σκέψεις καρδιάς.

Στάζουν ροδόνερο οι λεμονανθοί του έρωτα σε βρεγμένα κύτταρα.

Το ολόγιομο φεγγάρι δακρύζει σταγόνες φωτός.

Έσχισε το πουκάμισο του ο ορίζοντας και βύθισε το χρώμα του στη θάλασσα.

Η θάλασσα φουρτούνιασε θέλοντας να ρουφήξει όλο τον ήλιο. 

Πέταξε τα σαντάλια της στην ακτή και το σώμα της σ΄ ένα ποίημα.

Μια λέξη ξεχύθηκε από τους στίχους της ματιάς της «αγάπη».

Σπάσαν τα αγάλματα των εσωτερικών αντιστάσεων.

Ξεκλειδώθηκε ο ορίζοντας από τραγούδι της.

Τα κλειδιά του έρωτα μέσα στην άμμο.

Στέγνωσαν τα χείλη της θάλασσας και ο ορίζοντας τη φίλησε.

Έκλεγε το κύμα, το δάμασε ο έρωτας και γαλήνεψε. 

Άνοιξε ο δρόμος την αιωνιότητας στη βροχή του πάθους. 

Ξεκίνησε μια δυνατή βροχή από τα μάτια τους.

Ο έρωτας κυλά σαν δάκρυ χαράς ή πόνου.

Κυριακή Δράκου

Άτιτλο (της Κατερίνας Σολωμού)

Άνοιξη!!Τραπεζάκια εξω

και οι  νέοι ρουφούν αχόρταγα

τις αχτίνες του ήλιου

που τους αφήνουν μια επιδερμική ευτυχία.

Νέοι μπροστά  σε γεμάτα τασάκια

και μισοάδεια ποτήρια βάλσαμου.

Η θάλασσα μαγεύει τη θωριά τους

και μαγνητίζει τα όνειρά τους 

που είναι καλά κρυμμένα στους κόρφους τους,

γίνεται χάρτης γίνεται σκέψη

ταξίδι και περιπέτεια,

γίνεται ανάσα 

αλμύρα και φως

στις σκοτεινές τους μέρες.

Οι φωνές τους σκάνε σαν μανιασμένες φουρτούνες

τις τρώει το αλάτι και το νερό

και σβήνουν στον παφλασμό της θάλασσας.

Τα γέλια τους καίγονται στην πορφυρένια δύση.

Ερωτικές ιστορίες τυλιγμένες σαν κόκκινες κλωστές

ξετυλίγονται μαζί με τα δαχτυλίδια του καπνού τους.

Όνειρα φορτωμένα

σε χάρτινες βαρκούλες

ξεκινούν για το γύρο του κόσμου.

Ελπίδες

.....

Οταν ακομα ειχαμε την ελευθερια μας!!

Κατερίνα Σολωμου

- Η ανταλλαγή - (της Μπέττυς Κουτσιου)

Να μιλάς για την αγάπη, εφόσον μπορείς να δώσεις αγάπη, όχι μόνο για να πάρεις.

Εάν ξέρεις την αγάπη από ταινίες και βιβλία τότε να μην βγάζεις τσιμουδιά.

Εάν δεν έχεις νιώσει το δέρμα σου αφιδατωμένο από την έλλειψη της, τότε να μην ζητάς να στην δώσουν. Δεν είναι συσκευασία η αγάπη.

Προηγείται η απώλεια, η θλίψη, η εγκατάλειψη, ένας θάνατος αργός, μακρόσυρτος, σαν την αλυσίδα ενός φυλακισμένου στα μπουντρούμια. Προηγείται η κατάρρευση του νου, το κενό στο σώμα, το λευκό χρώμα στο ταβάνι, οι ατελείωτη μοναξιά που τρυπάει σαν αγκάθινο στεφάνι το δέρμα.

Εάν δεν τα έχεις νιώσει αυτά, μην ζητάς να σε αγαπήσουν. Δεν είναι σούπερ μάρκετ η ψυχή κανενός, να ψωνίζεις όποτε χρειάζεσαι λίγη.

Δεν αγαπιέσαι, ακριβώς

επειδή εσύ ο ίδιος δεν έχεις αγαπήσει βαθιά.

Μονάχα οι άνθρωποι που αγάπησαν μέχρι το κόκκαλο μπορεί να αγαπηθούν πολύ.

Επίσης σου έχω νέα. Δεν είναι κολλητική ασθένεια. Μην έρχεσαι κοντά μου για να κολλήσεις έρωτα.

Εγώ έχω πεθάνει από έρωτα, χρόνια πριν εσύ συλλαβίσεις καν το πρώτο γράμμα από αυτή την ρημάδα λέξη.

Εγώ είμαι ο έρωτας. Αυτός που δίνεται, που καίγεται, που τολμάει, που βυθίζεται και ανασύρεται πάλι. Εγώ είμαι εκείνη που μπορεί να αγαπηθεί πολύ, γιατί έλιωσα κάποτε από αγάπη. Εσύ μπορείς να ισχυριστείς ότι δικαιούσαι το ίδιο για σένα;

Δεν έχουν λοιπόν όλοι το ίδιο δικαίωμα στην αγάπη. Δεν έχεις εσύ που απαίτησες, πριν από όλους και όλα να σε αγαπήσουν, το ίδιο δικαίωμα πάνω της με εμένα.

Εγώ αντάλλαξα κάποτε με τον διάβολο την ζωή μου, για να ζήσω, άλλη μια μέρα έστω  κοντά του. 

Εσύ τι ανταλλαγή έχεις κάνει;

Μπέττυ Κουτσιου