ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΗ ΘΩΡΙΑ (της Βίκυς Δρακουλαρακου)

Δική σου είμαι.

Υποδουλωμένη και ανένδυτη

εράσμιο, 

λαμπρόν φάος ηελίοιο.  

Τέκνο αναίσχυντο 

ο αμοργινός χιτώνας σου

στην ευδία της κλίνης μου 

η φουσκονεριά μου ξεστρατίζει. 

Ακμάζουσα  

στην ερωτοσύνθεση των ερογλεφάρων σου

αρδεύομαι.

Κάθιδρη, στις ακρολοφίες του κορμιού σου 

ανορθώνομαι.

Προαλείφομαι του προορισμού σου

συν οδοιπορώντας ανασυντάσσομαι.

Στο γλαυκό άπλωμα των ματιών σου

θεάμορφε του ιδανικού, αλιεύομαι.

Συλλεκτική θωριά... 

Στην έλευση της ανθηρής λεβεντιάς σου 

θυσίασέ με!

Βίκυ Δρακουλαρακου

Ανθολογία: Συνομιλώντας με την Σαπφώ

ΚΗΔΕΙΑ (της Άννας Πατσου)

Του χρόνου το παράθυρο

για μας, το κλείνουν άλλοι

και αποφασίζουν αδειανή

να μείνει, κάθε αγκάλη.

Όσοι δεν πάμε απ' τον ιό

θα πάμε από την θλίψη

μην με ρωτάς, να μην ρωτώ

πόσα, μας έχουν λείψει.

Σ' εικονικούς ζούμε καιρούς

τα πάντα είναι στημένα

χρόνια αυτοί που κυβερνούν

μυαλά, έχουν, διεστραμμένα.

Όσοι δεν πάμε απ' τον ιό

θα πάμε από αηδία

μα στην δική μας δεν θα ρθει

κανένας.. την κηδεία.

Και από τον φόβο του κανείς

φοβάμαι, δεν θα κλάψει

νεκρούς μαζί και ζωντανούς

ο χρόνος.. θα μας θάψει!..

Άννα Πατσου

Παγκοσμιο... ποίηση (του Γιώργου Βομπρα)

Μιά παγκόσμια ημέρα πέρασε

Μιά καινούρια μάς ξεπέρασε

Παγκόσμιος δεσμός μάς δένει όλους

Παγκόσμιο ρεκόρ, γιά τούς χαχόλους

Παγκόσμιος κι εσύ 

κοίτα νά γίνεις

Καθώς ένα ρεκόρ σου θά ταχύνεις

Παγκόσμια ημέρα ξημερώνει

Μιά άλλη πάλι στήν δύση της

.....μερώνει

Παγκόσμιες ευχές νά ξεκινάνε

Σέ παγκοσμίους κόσμους.....ξεψυχάνε!

Κάτι παγκόσμιο σήμερα γιορτάζει

Επέτειος παντοτινή σέ μένανε

....νά τάζει!..

Παγκόσμιος πόλεμος έληξε

 πρίν χρόνια

Παγκόσμια ειρήνη στά μπαλκόνια

Ν' ανοίγεις νά κοιτάς από 'κεί πάνω

Με..μονωμένος πόλεμος....τι Κάνω?

Γιώργος Βομπρας

“Η ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΚΥΚΝΟΥ “ (της Εύας Μαζοκοπακη)

Εορτή του κάλλους…..

Τα κοχύλια σχημάτισαν σχέδια να στολίσουν τον δρόμο του!

Τα βότσαλα ντύθηκαν σε έντονα χρώματα να φωτίσουν το διάβα του!

Τα πουλιά πετάρισαν σε αιθέρια σχήματα να αναγγείλουν την είσοδο του!

Τα κύματα άφρισαν με διαμαντένια ηχώ να καλωσορίσουν την εικόνα του!

Οι γοργόνες κέντησαν άυλα πέπλα να ντύσουν

την θέα του!

Τα ψάρια τραγούδησαν ανεξίτηλα άσματα να 

φωνάξουν το πέρασμα του!

Η άμμος σκουπίστηκε με κρυστάλλινα χτένια 

 να ξεκουράσει το περπάτημα του!

Ο φωτογράφος ετοιμάστηκε με ευκρινή κάμερα

να αποθανατίσει την δόξα του!

Το μαντολίνο κουρδίστηκε με μαγικό δοξάρι

να πλημμυρίσει την αύρα του!

Ο κύκνος πλησίασε!

 Άπλωσε τα κάτασπρα φτερά του.. και μειδίασε!

Η φύση υποκλίθηκε στην απρόσμενη ομορφιά του.

Όλοι ατένισαν το υπέρμετρο κάλλος του.

Η φύση παραδόθηκε στο όραμα του.

Και κανείς δεν κατάλαβε…

Μόνο το μαντολίνο ..δάκρυσε!.

Ο κύκνος λύγισε!

Ξάπλωσε στην άκρη της θάλασσας.. και ρίγησε!

Το κύκνειο άσμα του ..μόλις τελείωσε!

Η μοίρα μόνο με κάλλος τον….στήριξε!!

Κι ο κύκνος από τη δική του τη θέα ....πλανήθηκε!!!

Εύα Μαζοκοπακη

Σαν τον παλιό καιρό, σ’ αγαπώ (της Γεωργίας Λαμπάρα - Τριανταφύλλου)

Σαν τα παλιά τα χρόνια,
τότε που αρκούσε ένα βλέμμα έξω από το ανοιχτό παράθυρο
για να ξεκινήσεις ένα όμορφο πρωινό.

Σαν τους παλιούς τους έρωτες,
που επέμεναν να ακούγονται παράδοξα μελωδικοί
μέσα από τα παράσιτα του σκουριασμένου γραμμοφώνου.

Σαν το παλιό κρασί που ωρίμασε
κι αυτήν την ανεπανάληπτη γλύκα στα χείλη μου
σφραγίζει με το βαθυκόκκινο φιλί του.

Σαν την παλιά μου αγάπη στο χορό,
που λίκνιζε κάθε μου κύτταρο
στο άκουσμα του αγαπημένου μου τραγουδιού.

Σαν την παλιά ανάμνηση,
που γαντζώνεται γερά σε κάθε μικρή στιγμή
σαν ναυαγός σε σχεδία, για να βρεθεί ξανά,
έστω για λίγο, στο προσκήνιο της μνήμης μου.

Σαν το παλιό ρούχο,
εκείνο το πολυφορεμένο, που λάξευσε το κορμί μου
και σμιλεύτηκε στα μέτρα του.

Σαν κάθε τι παλιό κι αγαπημένο, σ’ αγαπώ.

Σαν τον παλιό μου εαυτό,
που χανόταν στα μάτια σου,
καθώς συνέθετες μελωδίες με τα δάχτυλα σου
σ’ εκείνο το παρθενικό μας άγγιγμα.

Σαν τον παλιό καιρό, σ’ αγαπώ.

Γεωργία Λαμπάρα Τριανταφύλλου