ΤΟ ΤΡΕΛΛΟ ΑΗΔΟΝΙ (του Ντίνου Γλαρού)

 

Μέθυσε το τρελλό αηδόνι 

από των λουλουδιών τις λάγνες ευωδιές 

και τραγουδά τα όνειρα 

που περιφέρονται στον ουρανό 

σαν φύλλα ακυβέρνητα. 

Νότες αλλόκοτες σφυρίζει στον αγέρα 

λόγια διάφανα άγνωστων ποιητών 

χρυσό ξημέρωμα στου κόσμου το περβόλι 

κεντά αγάπη στην αυλή των εποχών.   

Μέθυσε το τρελλό αηδόνι 

μέσ’ στα μαλλιά σου μπλέχτηκε 

γλίστρησε στο λαιμό 

και τραγουδά τον έρωτα 

που γη κι ορίζοντα ορίζει. 

Νότες αιμάτινες σφυρίζει στον αγέρα 

βέλη που πλήγωσαν ύπουλα τις καρδιές 

φιλιά που τάξανε σε στήθη αναμμένα 

γλυκά μεθύσια σε κρυφές ακρογιαλιές.   

Ντίνος Γλαρος

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ (της Αθανασίας Δαμπολια)

Και ήρθαν τα όνειρα.... 

και πέταξαν μακριά.... 

πήραν ήλιο και φως, 

όλο το γαλάζιο τ' ουρανού

και το πράσινο του κάμπου. 

Μάζεψαν αγριολούλουδα

και χαμομήλια

κι έπαιξαν με βότσαλα

στις ακρογιαλιές.

Μετάλαβαν απ' του Θεού την Σοφία

και ταπεινά προσγειώθηκαν

πάνω σ' ερημοκκλήσια. 

Χτύπησαν όλα τα καμπαναριά

για να μηνύσουν την παρουσία τους

και μάζεψαν χαμόγελα

καταγράφοντας.... 

στο πεντάγραμμο της καρδιάς

το αποτύπωμά τους. 

Πινελιές με χρώματα

ολοκληρώνουν τα όνειρα ενός ταξιδιού

κι ένα καρδιοχτύπι για το επόμενο..

που προσδοκά με αγάπη. 

Για ένα όνειρο η ζωή υπάρχει. 

Για ένα όνειρο η ψυχή ζει. 

  Αθανασία Δαμπολια

Σχίσμα (του Βασίλη Σπανου)

Μες στην κοιλιά του άγριου καιρού

στα άνυδρα τοιχώματα της λήθης

εννόησα δύο συλλαβές

του Ζήτα [Ζωή]

και του Θήτα [Θάνατος]

λουσμένες στις αιμάσσουσες

της ύπαρξής μου πράξεις.

Κρεμάστηκα στο εκκρεμές

του άνω

και του κάτω

σαν υποψία και λυγμός,

και σαν κύμα θεσπέσιο

συγκρότησα τις ανοχές

μες τον βυθό του πάθους

που πάλεψε

κι' εκποίησε

τις ασυγκράτητες τροχιές

του κύκλου

και των νόμων.

Σφαίρα, ροή, συνέχεια

κι' ερώτημα που τρέχει

σαν τροχαλίας ανύψωση

πάνω σε σημαία ήττας

και κρούουν

θύρες αθήρευτης

ενέργειας του ύψους.

Ερίζωσα στων αφορμών

ορμητικά το βάθος,

βάδισα πάνω σε σκιές

και σε εκπλήξεις ωραίες

πληγώνοντας σαν ουρλιαχτό

σαν σάλπιγγα θανάτου

το μέγιστο και το μηδέν,

το τραύμα και το φόβο,

άπειρες στεριές

και θάλασσες

κι' ορίζοντες που φύγαν.

Σαν ταξιδεύεις μη μιλάς

για νήσους και ακτές

πορεύσου μόνον στις πτυχές

των σκοτεινών υδάτων

κι' άστο ταξίδι σαν ευχή

ρεύματος αενάου

σαν θραύσμα ψυχής

που κυνηγά πλώρες και πρύμνες

στο ασταθές

της κίνησης το δέος.

Βασίλης Σπανός 

Σκέψη (της Μαρίας Μηνά)

Η Καλημέρα πέφτει σαν αγιασμός, 

 πάνω στους ανθρώπους

 κι αν είναι σκοτεινοί από το εγώ το περίσσιο τσιτώνονται αγριεμένοι και η Καλημέρα ρουφάει την κοιλιά της και περνάει ανάμεσα. 

Κι αν είναι φωτεινοί, τα μάτια ανοίγουν και με χαμόγελο σαν θάλασσα γαλήνια η Καλημέρα κάνει βουτιά μέσα στην ψυχή τους και συντελείται ένα θαύμα που μόνο αυτοί που το βιώνουν κατέχουν. 

Και μπορούν και αντέχουν τις καληνύχτες και τα αντίο γιατί πιστεύουν σε θαύματα, σε αγγέλους και στον καθ' ομοίωση άνθρωπο.

    

   Μαρία Μηνά                          

ΣΑΝ ΤΑΙΝΙΑ (της Αναστασίας Κουτσούκου Κλεάνθη)

Χρυσοκίτρινο φύλλο,

αργοπέφτει στην άμμο,

μια ιστορία γραμμένη,

νοιωθω να' χει επάνω.

Είναι σαν μια ταινία,

της ζωής ιστορία

που θυμίζει.. αγάπη,

πόνο, λύπη, απάτη.

Στην καρδιά μας η απάτη,

σκοτεινό μονοπάτι,

αγκαλιάζει τη σκέψη,

σαν αράχνης την πέψη.

Καλοκαιριού αύρα γλυκιά,

χάιδεψε τα ονειρά μας,

ντύσε τον έρωτα ζεστά,

γιάτρεψε τα φτερά μας.

Αναστασία Κουτσούκου Κλεάνθη