Ο ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ (της Αναστασίας Σαβαρη)

Όσο κι αν το φωτεινό πρόσωπο της νύχτας

αγκιστρώνεται απ' τις χάλκινες άκρες των δέντρων

αν εσύ κάθεσαι μέσα στο πηγάδι σου

παίζοντας με την αλυσίδα, 

δε θα το δεις ποτέ

Θα 'σαι μόνο περήφανος γιατί έμαθες

να μετράς τους κρίκους

μέχρι να μπορέσεις να κοιμηθείς

ή γιατί έμαθες να παραβγαίνεις στο τρέξιμο

τους υπνοβάτες

γιατί

γιατί

γιατί έμαθες να επαναλαμβάνεις

και να επαναλαμβάνεσαι

Και αφού τα κατάφερες να κληρονομήσεις

αυτό το πηγάδι

αραχτός 'κει πάνω στην πεζούλα

το συνήθισες να διαφωνείς

-λες και 'χει νόημα- με τον Άδη

Και δεν ένιωσες ποτέ σου

σαν τον κρατάς με τα χέρια σου σφιχτά

ότι βαραίνει ο άδειος τενεκές σου

και ότι στα δάχτυλά σου έχεις μια αμυχή

Κι ο ξεχασμένος εαυτός σου

χαζεύει το είδωλό του που βουτά

μ' έπαρση στον πάτο

διψώντας για ζωή

μεσ' τ' αξημέρωτο όραμά του

Είναι πάντως κάποιες φορές που 

φορώντας μιαν ασύμμετρη αμηχανία

σ' έχω δει να ξεκρεμάς το φιλέρημο κλάμα σου

από τα ξυλoπόδαρά του

Αναστασία Σαβαρη

Νοτιάς...(της Ελένης Ταϊφυριανου)

 

Απλώθηκαν οι μέρες μας

στα δακρυσμένα σχοινιά της σιωπής.

Μούσκεψαν τα εσώψυχά τους

στην υγρασία των σταματημένων ρολογιών.

Τρίζουν πονεμένες οι αρθρώσεις τους

στα βρεγμένα μανταλάκια του χρόνου.

Στάζουν οι δροσοσταλίδες

από τα μάτια των φύλλων.

Κουράστηκαν οι μνήμες να γυρίζουν

στην αρένα της θύμησης.

Λαβώθηκαν βαριά στις μονομαχίες των καιρών.

Πολλές οι απώλειες

ρίξαν μεγάλο θανατικό τριγύρω.

Αναβάλει η χαρά ολοένα τον ερχομό της.

Άσε, λέει στην πλήξη, πάω αργότερα,

κι αργότερα...κι αργότερα...

μέχρι που στο τέλος το ξεχνάει...

Γύρισε ο καιρός νοτιάς,

έβγαλε πάλι υγρασία.

Αργούν πολύ

να στεγνώσουν οι μέρες μας

έτσι όπως κρέμονται

στα μανταλάκια του χρόνου...

Ελένη Ταϊφυριανου

Μετάβαση στο 2021 (της Σοφίας Τριανταφυλλιδου)

 

Λέξεις βουβές.

Αισθήματα υπό

καθεστώς τρόμου,

σε πλήρη σύγχυση.

Ανθρώπινο σώμα

σε  εγκλεισμό,

δίχως καταληκτική

ημερομηνία.

Έξω στον δρόμο

έχουν στήσει 

ενέδρα,

μπάτσοι και ιός.

Μοναδικά μας εφόδια,

οι μάσκες 

και τα μυνήματα.

Σε τούτο τον 

διαφορετικό πόλεμο

μόνο τα μάτια

επαναστατούν.

Αντιστέκονται

και προειδοποιούν.

Παραπλανούν

και αφοπλίζουν.

Συνεχίζουν

να ερωτεύονται,

υπόσχεση

πως το άγγιγμα 

δεν θα αργήσει...

  

Σοφία Τριανταφυλλίδου                                 

Το δάκρυ (της Φιλιως Καραμιχαλη)

 

Χαμηλώνω τα μάτια,

το δάκρυ κυλάει σαν βροχή, 

που καίει τη γη,

ποτίζει το αύριο μιας μέρας, 

και εγώ με το βλέμμα πικρό, 

να σου λέω σ' αγαπώ..

να φωτίζω τη σκέψη σαν μέρα!!

Χαμηλώνω τα μάτια, 

η σκέψη κενή, αγγίζει την γη, 

και περνάει στον αέρα, 

και γω να σου λέω σ' αγαπώ, 

σ' ένα αύριο γεμάτο ζωή, 

που ανοίγει την μέρα, 

και σε πάει παραπέρα...!!

Φιλιώ Καραμιχαλη

Άτιτλο (της Κατερίνας Πανταλέων)

Ίσως το παντοτινό

να φωλιάζει απλά

σε ένα "σ' αγαπώ"

που δε μαρτυρήθηκε,

σε ένα αντίο

που δε βγήκε από τα χείλη,

σε ένα παράπονο

που έπαιζε κρυφτό

με κάποιο πείσμα,

σε έναν εγωισμό

που με το φόβο μπλέχτηκε

κι έγινε λιποταξία... 

Κατερίνα Πανταλέων