Άτιτλο (της Χαρούλας Βασιλάκη)

Ξημέρωσε, τι έφταιξε

Και δεν είσαι κοντά μου;

Ήλιε μου πάνε ρώτα τον

Χάνω τον έρωτα μου

Νύχτωσε και δεν είσαι εδώ

Σημεία ζωής δε δίνεις

Πίσω σου κοίταξε αν το θες

Συντρίμμια που αφήνεις

Φεγγάρι μου ολόγιομο

Πάνε να του μιλήσεις

Τι έφταιξε και έφυγε

Πάνε να τον ρωτήσεις

Ο χρόνος τρέχει, εσύ πουθενά

Μήπως να βρήκες άλλη;

Θυμάμαι που με έλεγες

Αγάπη σου μεγάλη

Ξημέρωσε η πόρτα χτυπά

Είναι ο ταχυδρόμος

Νέα μου φέρνει να όμως που

Είναι μακρύς ο δρόμος

Πήγες και ξενιτεύτηκες

Δίχως να πεις μια λέξη

Γιατί μου γράφεις μια καρδιά

Πως δεν μπορεί ν' αντέξει

Όμως θα έρθεις ξανά μου λες

Όταν θα πλουτίσεις

Να κάνεις αληθινό το όνειρο

Και νύφη να με ντύσεις !

Χαρούλα Βασιλάκη

Ψίθυροι Καρδιάς (της Λίνας Κατσικα)

Θα’ θελα να έρθεις. Να χαθώ στην αγκαλιά σου και ν’ αφήσω πίσω μου όλη αυτή τη μοναξιά, που σαν σαράκι έχει λιώσει τα μέσα μου. Να ξορκίσουμε με φιλιά τα λόγια που κάποτε μας πλήγωσαν και μας κράτησαν μακριά. Τις λέξεις που, σαν λεπίδες κοφτερές, μάτωσαν τις καρδιές μας και σκόρπισαν σκοτάδι στα όνειρά μας.

Θα’ θελα να έρθεις. Να χάσω την αίσθηση του χρόνου ταξιδεύοντας στην αρμύρα του κορμιού σου. Να σου ψιθυρίσω αγάπη και να γευτώ λατρεία. Να αφουγκραστώ τους χτύπους της καρδιάς σου και να τους εναρμονίσω με της δικής μου.

Λίνα Κατσικα

Άτιτλο (της Λένας Περηφανοπουλου Βαμβακά)

Συνήθιζα να γκρινιάζω που δεν εκτιμούσαν την προσφορά μου.....

Σταμάτησα να το κάνω, όταν κάποια στιγμή πρόσεξα τα δέντρα....εκεί για χρόνια, στην ίδια θέση, χωρίς να γνωρίσουν τίποτε άλλο έξω από το τετραγωνικό τους χώρο......πέρασαν περιόδους που διψούσαν για νερό, πέρασαν περιόδους που πνιγόταν στο νερό, περιόδους με τα κλωνάρια τους να λυγίζουν από το βάρος του χιονιού......

Δε γόγγυξαν, αλλά εξακολούθησαν να προσφέρουν τον ίσκιο τους, τους καρπούς τους, τον κουρνιαχτό τους....ίσως θεώρησαν τον εαυτό τους και τυχερό, γιατί κάποια άλλα έπεσαν από τσεκούρι, κάποια χτυπήθηκαν από κεραυνούς κι έμειναν μισοκαμένα και κάποια ξεριζώθηκαν εντελώς από θύελλα.......

Λένα Περηφανοπουλου Βαμβακά

Σκέψη (της Μαρίας Μηνά)

Έλα  μάνα,  πλύνε μου τις πληγές,
 με θάλασσα μη και κακοφορμίσουν.
Σκίσε το τσιτωμένο δέρμα μου,
να χυθεί έξω το αίμα να αλαφρύνω.
Πετά  μου τις πέτρες ,
που στίβαξες στην μπροστοποδιά,
 μα εγώ θα ξεμακρύνω,
ας μη ξέρω κολύμπι  καλό.
Ξέρω θα σε βρώ,
  στην απέναντι ακτή
να μου ζητάς συγχώρεση,
να σου ζητώ μια αγκαλιά.
Μια αγκαλιά χωρίς απολογία,
 που θα μιλάμε με τα μάτια,
 για καλοκαίρια που δεν ζήσαμε .
Θα σου ζητώ συγχώρεση,
 για κάθε χαμόγελο μου.
Ξέρεις μάνα στα νησιά,
 λένε όλοι Καλημέρα
κι' εγώ νομίζω  με φωνάζουν.
Έλα να βρέχουμε  η μια την άλλη
με θαλασσινό νερό,
 μη δουν τα δάκρυα μας,
ξέρεις μάνα  χαίρονται
 οι άνθρωποι όταν πονάς...
Άσε με τώρα να κολυμπήσω ,
ετσι σαν κουτάβι που ίσα  επιπλέει,
εσύ περίμενε στην ακτή, θα 'ρθω.

 Μαρία Μηνά

                       

Άτιτλο (της Λένας Βλαχοπούλου)

Δύσκολη ανάβαση στο όνειρο 

και η ψυχή μια αέναη επανάσταση 

συνεχίζει ακάθεκτη την περιπλάνηση 

σε λευκές νύχτες σε πρεμιέρες της 

καρδιάς μετατοπίζοντας ηθικές αρχές 

στης ζωής τον βυθό.

Παραμενουν σε ένα φιλί ... 

μια μνημειώδη αφή και μια 

συντριβή του εγώ συντελείται στο μυαλό.

Βάδισμα σε ανηφόρες και κακοτραχαλους 

δρόμους ...

σε πόλεις άδειες ..σε καταπακτή 

κρύφτηκε ένας έρωτας ...

ανοίγω ακριβά αισθήματα...

ήλιος μα εγώ χάνω το φως 

χάνω τα ίχνη που φιλούσα στο ασκεπο 

..σου σώμα.. 

Λένα Βλαχοπουλου