Φοβάμαι κι εγώ (της Κατερίνας Ηρακλέους)

 φοβάμαι και εγώ,

φοβάμαι στον ύπνο το σεισμό,

φοβάμαι της μέρας τις σκέψεις,

δεν τις προλαβαίνω,

τις κάνω ζυμάρι,

τις ψήνω,

οι πιο πολλές καμένες, 

φοβάμαι, 

όταν στην πολυθρόνα μου 

κάθεται η ψυχή μου για ώρες,

φοβάμαι τα "γιατί", 

την αναμονή ακόμα και την υπομονή που έχω και ειναι χωρίς έξοδο,

φοβάμαι τις απαντήσεις στις ερωτήσεις ανθρώπων που αγαπώ, 

δεν φοβάμαι να είμαι μόνη μου,

μόνη μου τραγουδώ,

μόνη μου ακούω μουσική,

μόνη μου χορεύω,

δεν φοβάμαι να οδηγώ τον μακρύ δρόμο στα βουνά,

στο καταφύγιο της ψυχής μου,

δεν φοβάμαι για οτι η σκεψη μου αποτυπωνει στο χαρτι,

γράφω, γράφω,

αδειάζω την ψυχή μου 

που ξεχειλίζει από αισθήματα, συναισθήματα ακραία αλλά και βαθιά,

η κριτική δεν με κάνει πίσω αλλά με οδηγά μπροστά και ελίσσομαι και γίνομαι επιλεκτική,

δεν ζητώ ούτε και θέλω διακρίσεις και βραβεύσεις,

απλά αυτά που γράφω το ξέρω ότι  βυθίζουν τους ανθρώπους σε πελάγη ζεστά αλλά και κρύα,

φοβάμαι και δεν φοβάμαι,

δεν φοβάμαι αλλά φοβάμαι,

είμαι άνθρωπος και πιστεύω στον δημιουργό!

Κατερίνα Ηρακλέους

Μόνη (της Ιωάννας Καβαγιαδα)

Άσε με...

 

Μην βασανίζεις άλλο την παιδιάστικη αθώα αγάπη μου που σηκώνει  πάνω σου  τα μάτια...

 

Μην χτυπάς της γλυκιάς απερισκεψίας το χαμόγελο κ δακρύζει χωρίς να θέλω η ανυποψίαστη  ψυχή μου...

 

Θα έρθει η μέρα..

 

Αλήθεια...

Μονάχη  κάπου στον κόσμο γεμάτο πληρότητα να χαμογελώ...

 

... χωρίς εσένα..

 

 Με γλυκές οδύνες ζωής θ' αναγεννώ τον έρωτα που δεν σου κοινοποίησα...

Και  κρυφά από τις αδιέξοδες αντιλήψεις σου, μάνα της  αγάπης

Θα γίνω.

 

Ιωάννα Καβαγιαδα

ΝΥΧΤΙΚΟ (του Μανώλη ΑΛΥΓΙΖΑΚΗΣ)

Το νυχτικό σου ακουμπά στο πάτωμα
και του κορμιού σου το περίγραμμα
ολοφάνερα αιθέριο

που η δροσιά ανελέητα πολιορκεί
τις γάμπες σου και διατάζει
την κάθε κίνησή τους κι εγώ

μιαν εκκλησιά να χτίσω πεθυμώ
να μοιάζει του κορμιού σου
και με το ιερό να στέκεται

ανάμεσα στ’ ολόασπρο κενό
που διαγράφουν οι γλουτοί σου
και σε σημείο προσκυνήματος

για τις ερχόμενες γενιές
μια εικόνα θα κρεμάσω
ψηλά εκεί που ο θυμός καταλαγιάζει

κι η ήβη σου
αλάθητος κριτής
των ζωντανών και των νεκρών

Μανώλης Αλυγιζακης

από τη συλλογή ΙΕΡΟΔΟΥΛΕΣ, Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη, 2015

Ουδείς αλάνθαστος (της Ευδοξίας Γουργιώτη)

Δε με αντέχω πλέον. Άλλο αποφασίζω και άλλο πράττω. Μικρές φωνούλες στο μυαλό μου, με οδηγούν στις αποφάσεις μου. Μα αυτές οι φωνές δε συμφωνούν ποτέ μεταξύ τους. Έχουν καθημερινή διαμάχη μέσα μου. Κι’ εγώ κάποιες φορές νιώθω ανήμπορη να αποφασίσω τι θέλω. Τι θα κάνω. Τι θα πω. Η φωνή της λογικής όμως, μου χαϊδεύει την ψυχή.

-Μη μιλάς πολύ, μου λέει.

-Δεν είναι σωστό αυτό, συνεχίζει.

Η αντίθετη φωνή χορεύει με τρελό ρυθμό μέσα μου. Σε όλα έχει ένταση. Είναι φωνακλού πολύ. Τόσο που τρώγομαι με τα ίδια μου τα ρούχα. Με μπερδεύει.

Και εκεί που αποφασίζω το "όχι" , ανοίγω το στόμα μου και λέω "ναι".

Κάποιος να με μαζέψει σκέφτομαι. Ή να ράψω τα χείλη μου. Ή να κάτσω στη θέση μου.

Όπως και να έχει, δικές μου οι φωνές, δικές μου οι αποφάσεις. Δικές μου και οι ευθύνες. Στο χέρι μου όμως κρατάω ένα χρυσό κλειδί, που με βγάζει ασπροπρόσωπη κάθε φορά που το χρησιμοποιώ. Το κλειδί της σιωπής. Και αφήνω τον άλλον να καταλάβει ότι εκείνος θέλει. Δε με αφορά. Το μόνο που θέλω είναι να τα βρίσκω συνεχώς με τον εαυτό μου και να υποστηρίζω τα θέλω μου.

Και ας μη μ’ αντέχω κάποιες φορές.

Μ’ αγαπάω όμως.

Και ας με μαλώνω.

Αυτοκριτική λέγεται αυτό.

Ε, και αν τρώω τα μούτρα μου καμιά φορά, όλα στο παιχνίδι της ζωής είναι.

Μέσα από τα λάθη μου, μαθαίνω.

Αλίμονο αν έβαζα επάνω μου τη ταμπέλα της τέλειας.

Εξάλλου, ουδείς αλάνθαστος.

Ευδοξία Γουργιωτη

ΘΛΙΨΗ (της Λίτσας Μοσκιου)

Ξεγελάς...

κρυμμένη μέσα σε χρώματα 

και εικόνες

όμως σε θωρώ 

στα ματωμένα φεγγάρια...

σε χαμόγελα στημένα

στα πορτρέτα πλανόδιων ζωγράφων...

Σε συναντώ...

σ' ένα ξόδεμα ήλιου.. 

σ' ένα ροζ αρκουδάκι

πεταμένο στα σκουπίδια...

Σε αναπνέω...

σ' ένα μπουκάλι 

φθηνού αρώματος...

στον ιδρώτα 

ενός πληρωμένου έρωτα...

Συνεχίζεις να κρύβεσαι...

τοιχοκολλημένη

σε αφίσες δρόμων...

Παροξυσμός ενός

άρρωστου καιρού...

Τ' όνομά σου;

ΘΛΙΨΗ

Λίτσα Μοσκιου