Θυμήσου...(της Ελένης Ταϊφυριανου)

 

Λυπάμαι

Μα δεν μπορώ να μη θυμάμαι

πώς έσπασα σαν κύμα στην ακτή σου,

τόσες φορές σου έλεγα αφήσου

είναι ένα πυροτέχνημα η ζωή σου...

Θυμήσου

τις ώρες που μου έλεγες κρατήσου,

και 'γώ σου φώναζα σκορπίσου,

σαν άνεμος  ας χαθώ μαζί σου...

Θυμήσου

δεν πρόλαβα να πω πόσο λυπάμαι,

δεν είσαι τόσο δυνατός φοβάμαι,

δεν είχες τα φτερά για να πετάξεις

ούτε τη δύναμη για να με φτάσεις...

Μόνο θυμήσου

πώς ήμουν ένα κύμα στην ακτή σου,

ένα πυροτέχνημα μες στη ζωή σου,

που αγάπησες για λίγο μία στιγμή

και χάθηκε μαζί με την αυγή...

Ελένη Ταϊφυριανου

Άτιτλο (της Μαρίας Νάντη)

Η φοβερή μου παράσταση έλαβε τέλος.

 Η αυλαία έκλεισε και 

τα φώτα έσβησαν πλέον ...

 

Κι εγώ, πίσω στο ξεχασμένο καμαρίνι,

ψάχνω μήπως με βρώ μέσα 

στον ξεθωριασμένο καθρέφτη

της κίβδηλής μου αλήθειας ...

 

Δεν ακούστηκαν χειροκροτήματα.

Δεν ακούστηκε τίποτα.

 

Δεν υπήρξαν ποτέ θεατές.

Ούτε συμπρωταγωνιστές.

Δεν υπήρξε κανένας ποτέ.

 

Μονάχα οι επιθυμίες μου

κομπάρσοι αόρατοι 

που στοίχειωσαν το άδειο πια θέατρο ...

 

Κάθισα στην ίδια πάντα γνώριμη θέση.

 

Στο ίδιο πάντα γνώριμο,

 ξεφτισμένο ύφασμα της καρέκλας,

απολιθωμένα ερωτηματικά ...

 

Τί ζητάω λοιπόν εδώ ;

 

Σε αυτόν τον τεράστιο κοσμοθίασο

με τόσο Σπουδαίους ηθοποιούς

και τόσο μεγαλειώδεις ερμηνείες ;

 

Πολύ μικρή εγώ ... τόσο φτωχή ...

 

με ένα εισιτήριο για τον εξώστη

πάντα φυλαγμένο στην τσέπη μου ...

Μαρία Νάντη

ΜΥΣΤΙΚΟΠΑΘΕΙΑ (της Αναστασίας Σαβαρη)

 

Τόσα χρόνια βολεύτηκες

ν' αποπνέεις μυστήριο

όταν φοράς χαλαρά

τη σκοτεινή σου γραβάτα

με τις εμπριμέ ενοχές

τόσο βολεύτηκες να θες

να βρεθεί κάποιος να στην τραβήξει

ή να στη σφίξει τελείως

τουλάχιστον έτσι να πάψεις

να φαίνεσαι γελοίος

Αναστασία Σαβαρη

"Θυσια" (της Χρύσας Νικολάκη)

Πάλι η Αντιγόνη στο ικρίωμα
Καρφιά σε θέση σταυρωτή αντί  εξομολόγησης
Μόνο ο ουρανός να ναι πάντα καθαρός
κατά τας γραφας
Μα ότι γράφει δεν ξεγραφει λενε οι σοφοι
Κι οι γέροντες λανθάνουν
μπροστά στο μεγαλείο του Έρωτα
Ποιος Θεός με τιμώρησε
να αντικρίζω το άπειρο;
χωρίς τηλεσκόπιο
χωρίς αγγέλων φτερούγισμα
οι καμπάνες δεν ηχουν!

Αγάπη... στο όνομα σου ξεψύχησαν
Μα ένας μόνο Ιγνάτιος Θεοφόρος
παλλεται στο κράσπεδο
καρδιά νηπίου
Σοφία Αρχαική
Ισαγγελος η προφήτης;

Άραγε αξίζει η θυσία εν πλήρη συνείδηση της αμαρτίας;
Άραγε υπάρχει εξαργύρωση μιας ζωής για μια στιγμή στον Παράδεισο;
Εν σοφία εποίησεν ... εν άγνοια επροδώθη
ο Ανθρωπος.

Χρύσα Νικολάκη

ΤΑΞΙΔΕΥΩ (της Τζένης Τσιουγκου)

Ταξιδεύω
εκεί που τα μάτια σου
ατενίζουν τ’ αβέβαιο τέρμα της θάλασσας,
εκεί που τα μάτια σου
σμίγουν κρυφά με το φως της ανατολής.
Ταξιδεύω
εκεί που οι φουρτούνες της μοναξιάς σ’ επισκέπτονται
και γίνομαι σιωπηλά η παρηγοριά της ψυχής σου.
Ταξιδεύω μακριά σου και κοντά σου,
σου μιλώ ψιθυριστά με λόγια που δεν ακούς
κι όμως εκείνα περιπλανιούνται μαζί σου.
Ταξιδεύω δίπλα από την καρδιά σου
όταν οι χτύποι της ενώνονται με τον ρυθμό του σύμπαντος
και μαρτυρούν τις λύπες σου και τις χαρές σου.
Ταξιδεύω στα χείλη σου
όταν προσπαθείς να σιγομουρμουρίσεις
ένα τραγούδι που σου αρέσει,
εκεί στα χείλη σου
που η ψυχή μου γλυκοφιλά
και ακουμπά απαλά πάνω τους την αγάπη της.
Ταξιδεύω μαζί σου κρυφά και φανερά,
ταξιδεύω
εκεί που τ’ όνειρό σου γίνεται ένα πουλί
που περιμένει όλο λαχτάρα την εποχή του νόστου.
Ταξιδεύω μαζί σου,
ταξιδεύω με τον έρωτα,
πάνω από θάλασσες
με προορισμό τον άγνωστο δρόμο του ονείρου.

Τζένη Τσιουγκου