"Μασκο-βόρο μέλλον" (της Στέλλας Σουραφή)

 

Αυτά τα "σύνορα" 

ανάμεσα στους άλλους και σε μας 

είναι μια στερεότυπη "φραγή" 

εισερχομένων θλίψεων

ή μια εξερχόμενη ροπή 

προ(κλήσεων) 

για έναν ανοιχτό λογαριασμό 

που μένει πάντα 

ακάλυπτη καιρών "επιταγή" ;

Στέλλα Σουραφη

Άτιτλο (της Αντριάνας Περικλέους Ονουφριου)

Ψες έγδερνε άγρια η 

μπόρα τις χορδές 

της ψυχής που πάλλονταν 

αγριεμένα. Κι έβγαζαν 

κραυγές άναρθρες, 

γεμάτες φρίκη. Το 

φεγγάρι είχε σβήσει

από ώρα τα φώτα.

Κι έκλεισε παντζούρια. 

Γυρόφερνε η σκιά σου

στο στήθος μου. Την 

απέκρουα με λύσσα. 

Μα ξάφνου μια αστραπή 

την έσπρωξε στο οπτικό 

μου πεδίο. Κι αναγνώρισα 

την Αγάπη του σύμπαντος 

χαραγμένη στο μέτωπο σου. 

Αιώνιο κομμάτι της σάρκας 

μου, μοναδικά δικό σου.

Αντριάνα Περικλέους Ονουφριου

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Μήλιου)

 

Στο στόμα μου χόρευες

όταν βυθιζόμουν  

σαν ποταμός που ρέει

μέσα στην θάλασσα σου.

Τρελοί, διψασμένοι άνθρωποι 

είμαστε που στην θέληση 

του πάθους αρνούμαστε 

την επιθυμία στο δέρμα.

Το σώμα καίει,

η ψυχή ανοιχτή πληγή. 

Τα χαμόγελα μας κραυγάζουν

για μια επικείμενη συνάντηση ακόμη.

Μην το αρνηθείς

οι επιθυμίες εισβάλουν ρέουν και καταρρέουν σε κάθε απουσία.

Μεταμορφώσαμε τον εαυτό μας 

σε φοβισμένα ζώα που δεν μπορούν να χαρούν 

αυτό που η φύση προστάζει...

Οι λέξεις σιωπηλές. 

Οι στίχοι στην ποίηση δακρύζουν 

μια άρνηση για την ζωή 

και ένα πάθος για τον έρωτα που παλεύουμε να  έχουμε. 

Οι παλμοί της επιθυμίας μεγαλώνουν 

και ο πόνος καταναλώνει 

όλη την ενέργεια αρνούμενος.

Σε πίνω στο όνομα της αγάπης.

Αρνούμαι να σ' αποχωριστώ.

Κάθαρμα καις και θα καις...

σ' αυτό το στάδιο του παράλογου και το λογικού …

Αυτό που λέγανε  αδύνατο  

εμείς το κάναμε δυνατό 

σε μια μέρα και  βιώσιμο

Κωνσταντίνος Μήλιος

Λόγια... (της Ιωάννας Καράμπελα)

Λόγια απλά και άλλα πολλά τής Χαλιμάς.

Είναι και κάτι θυμωμένα 

που ο έρωτας τους, χάθηκε... 

τά υποσχόμενα. 

Θυμιατίζουν το κελί έξ αποστάσεως. 

Και τά σοφά, 

τά μετρημένα με το πήχη κάθε πτώσης.

Μιά αλφαβήτα πεπερασμένη

σα μαργαρίτα μαδημένη.

Λόγια του βίου

Μεροκάματο, 

ανάπαυση, 

κούραση. 

Λόγια πού δε χαρίστηκαν. 

Θαρρείς, 

ενέργειες δουλεμένες 

Λόγια καθήμερνα, 

'τα λέμε'... 

'θά βρεθούμε'... 

'μου έλειψες'... 

'τό ξέρεις πως σέ αγαπώ'... 

Λόγια με βούλα,

αναφορά και εγκατάλειψη.

Τής νύχτας ενστάσεις 

τών παθών παρατάσεις, 

απόγνωσης παραστάσεις 

Λόγια συντετριμμένα φίλε, 

σκιές που αλυχτούν

στο δεύτερο συρτάρι σου.

Ιωάννα Καράμπελα

Άτιτλο (του Μιχάλη Ευαγγελινού)

 

Άδειασε η ψυχή,

Έμειναν μόνο κάτι τραγούδια

Μα ποιος τ ακούει πια κι αυτά

παίζουν τόσο σιγανά

σαν τις στάλες της βροχής 

που πέφτουν απαλά

μην ξυπνήσουν τα λουλούδια.

Άδειασε η ψυχή 

Οι λέξεις μου αντηχούν

Καθώς παραμιλώ

Ότι και να πω πονάει

Δεν έχω λόγο 

Σωστό να αρθρώσω

Η καρδιά χτυπάει όσο-όσο

Τα βήματα καραδοκούν

Σε μια άλλη αλήθεια να με πάνε

Εσωτερικά μια ουτοπία

Σε ποιόν σταθμό του τραίνου 

να κατέβω που δεν υπάρχει στο χάρτη;

Εξωτερικά ψεύτικη γαλήνη 

Πριν την τρικυμία

Κι εκείνη η γνωστή

που γεμίζει την άδεια ψυχή

Ακούγεται μελωδία

Μόνη ελπίδα πια

Η αναζήτηση τόπου και χρόνου 

Κάπου να ξαποστάσω

Να στήσω το δικό μου σταυρό.

Ανάσες τριγύρω να φυτέψω

Ελπίδες να φυτρώσουν

Κι από το άρωμά τους

Ν' αναστηθώ.

Μιχάλης Ευαγγελινός