Λόγια... (της Ιωάννας Καράμπελα)

Λόγια απλά και άλλα πολλά τής Χαλιμάς.

Είναι και κάτι θυμωμένα 

που ο έρωτας τους, χάθηκε... 

τά υποσχόμενα. 

Θυμιατίζουν το κελί έξ αποστάσεως. 

Και τά σοφά, 

τά μετρημένα με το πήχη κάθε πτώσης.

Μιά αλφαβήτα πεπερασμένη

σα μαργαρίτα μαδημένη.

Λόγια του βίου

Μεροκάματο, 

ανάπαυση, 

κούραση. 

Λόγια πού δε χαρίστηκαν. 

Θαρρείς, 

ενέργειες δουλεμένες 

Λόγια καθήμερνα, 

'τα λέμε'... 

'θά βρεθούμε'... 

'μου έλειψες'... 

'τό ξέρεις πως σέ αγαπώ'... 

Λόγια με βούλα,

αναφορά και εγκατάλειψη.

Τής νύχτας ενστάσεις 

τών παθών παρατάσεις, 

απόγνωσης παραστάσεις 

Λόγια συντετριμμένα φίλε, 

σκιές που αλυχτούν

στο δεύτερο συρτάρι σου.

Ιωάννα Καράμπελα

Άτιτλο (του Μιχάλη Ευαγγελινού)

 

Άδειασε η ψυχή,

Έμειναν μόνο κάτι τραγούδια

Μα ποιος τ ακούει πια κι αυτά

παίζουν τόσο σιγανά

σαν τις στάλες της βροχής 

που πέφτουν απαλά

μην ξυπνήσουν τα λουλούδια.

Άδειασε η ψυχή 

Οι λέξεις μου αντηχούν

Καθώς παραμιλώ

Ότι και να πω πονάει

Δεν έχω λόγο 

Σωστό να αρθρώσω

Η καρδιά χτυπάει όσο-όσο

Τα βήματα καραδοκούν

Σε μια άλλη αλήθεια να με πάνε

Εσωτερικά μια ουτοπία

Σε ποιόν σταθμό του τραίνου 

να κατέβω που δεν υπάρχει στο χάρτη;

Εξωτερικά ψεύτικη γαλήνη 

Πριν την τρικυμία

Κι εκείνη η γνωστή

που γεμίζει την άδεια ψυχή

Ακούγεται μελωδία

Μόνη ελπίδα πια

Η αναζήτηση τόπου και χρόνου 

Κάπου να ξαποστάσω

Να στήσω το δικό μου σταυρό.

Ανάσες τριγύρω να φυτέψω

Ελπίδες να φυτρώσουν

Κι από το άρωμά τους

Ν' αναστηθώ.

Μιχάλης Ευαγγελινός

ΦΙΛΙ ΠΝΟΗΣ (του Βασίλειου Ν. Κατζικά)

Η ζωή μου,

το πολυτιμότερο δώρο, 

η ζωή μου, 

ένα ατύχημα,

απόρροια 

παράνομων προσπεράσεων,

ύβρις 

σε κάθε νόμιμη προτεραιότητα. 

Και τώρα,

κείτομαι 

ξαπλωμένος ανάσκελα, 

όχι νικητής 

πάνω στην ασπίδα μου,

αλλά ηττημένος 

πάνω στη καυτή άσφαλτο,

στην άσφαλτο 

των επιλογών μου.

Όλα, 

ένα- ένα τα λάθη μου,

περνούν

μπροστά από τα μάτια μου, 

δεν προλαβαίνω να γευτώ 

τη μνήμη της χαράς,

μόνο ένα δάκρυ 

και μετά άλλα, 

κυλάνε 

από τα μάτια μου.

Θεέ μου, 

δεν πρόλαβα να κάνω 

κάτι καλό ακόμη.

Δάκρυα, δάκρυα πολλά, 

όχι δικά μου, 

αλλά των άλλων,

πέφτοντας ζέχνουν 

και φουντώνουν 

τη κάψα της ασφάλτου,

μα τα δικά μου

εξατμίζονται αδύναμα 

να τη σβήσουν.

Νιώθω τα χέρια σου, 

τα δροσερά χέρια της αγάπης, 

να πιέζουν δυνατά το στέρνο μου,

ρυθμικά, 

ένα, δύο,....... τριάντα 

και Θεέ μου, περιμένω, 

αχ περιμένω το φιλί σου

να μου δώσει αναπνοή, 

το φιλί της ζωής. 

Βασίλειος Ν. Κατζικάς

δεν έπαψα (του Χρήστου Φλουρη)

 

εδώ στην εσχατιά της γης που θάλασσα δεν έχει

αντέχω ό,τι μ’ αντέχει

φιλώ ό,τι με πονά

σαπίζω… τι κι αν έλεγα πως θα σε πολεμήσω

θεριό να σε νικήσω

λόγια ήτανε κενά

μα υπάρχει κάτι μέσα μου που αρνείται να υποκύψει

που δεν μυρίζει σήψη

και κάμαρες κλειστές

που είναι γεμάτο πέλαγος και κύματα αφρισμένα

δρυμούς, δάση παρθένα

τρεχούμενες πηγές

γι’ αυτό και να ονειρεύομαι δεν έπαψα ως τα τώρα

να καρτερώ την ώρα

που θα αναμετρηθώ

με τα θεριά, με τα στοιχειά, με τη ζωή την ίδια

που μου ‘ταξε ταξίδια

μα μ’ έθαψε στο εδώ

και λέω «κάνε υπομονή» στον Σίσυφο εαυτό μου

τον βράχο το δικό μου,

θα τον κυλήσω εγώ

τα βάρη δεν ξεφόρτωσα ποτέ μου σ’ άλλες πλάτες

και μισεμούς κι αγάπες

μόνος μου τα περνώ...

Χρήστος Φλουρης

Οι παρενθέσεις (της Ειρήνης Σκευοφύλαξ)

 Η ζωή είναι γεμάτη παρενθέσεις.

Ανοίγει μια, για να μπουν τα ωραία 

και την κλείνει, μόλις βαρύνει ο καιρός.  

Τέλος εποχής και μάζεψα παρενθέσεις. 

Που άνοιξαν, αλλά δεν έκλεισαν. 

Σαν τα τσουβάλια ρίχτηκαν σε μια γωνιά 

οι όμορφες στιγμές μας 

και ψάχνω στα χαμένα τα όσα άφησες. 

Μα τώρα μόλις έκλεισα μια μεγάλη παρένθεση. 

Με τύφλωσε το χρώμα και το φως. 

Με κούρασε το ξεκίνημα και το σταμάτημα.  

Τραβώ μια γραμμή κι αλλάζω σελίδα.

Παίζει ακόμα μάμπο το ραδιόφωνο.

Έλα να κλείσουμε μαζί την παρένθεση αυτή.

Σύρε το σύρτη και δες την άλλη μέρα. 

Η καρδιά μου ανοίγει να σε δεχτεί 

σαν την παρένθεση.

Κάνε κουπί και φτάσε με. 

Μη χάνεις τη ρότα σου. 

Ο άνεμος θα σ΄οδηγήσει. 

Δύσκολοι καιροί για ν΄αλλάξουμε ρυθμούς. 

Μα πιο δυσάρεστες οι παρενθέσεις, 

όταν κλείνουν αναγκαστικά.  

Νομίζω βρήκα τα χαμένα σου. 

Κλείσε γρήγορα την παρένθεση,

να μη χαθούν και πάλι. 

Όλη η ζωή μας στιγμές μικρές, 

που ταξιδεύουν σε μιαν άγνωστη διαδρομή. 

Στο τέλος θα μετρήσουμε την αξία τους. 

Προς το παρόν, σαν ανθρωπάκια παρατάσσονται 

οι παρενθέσεις και δε μπαίνει κανένα άλλο σημείο στίξης, 

Εσένα σου άρεσαν πάντα τα αποσιωπητικά, 

ενώ εγώ σου έλεγα να βάζεις που και που μια άνω τελεία.

Μα της ζωής αρέσουν οι παρενθέσεις 

και μεις περιμένουμε στην άκρη της στροφής, 

μήπως εξηγήσουμε το νόημά τους. 

Σαν τα κουτάκια του κρυμμένου θησαυρού 

οι παρενθέσεις. 

Στοιβάζονται να βρουν τον άνθρωπό τους. 

Κι εγώ δε προσδοκώ να γίνω ο ερμηνευτής τους, 

μα ν΄αποκτήσω το τέλος της αρχής του.

Ειρήνη Σκευοφύλαξ