Είναι η νύχτα (της Χρυσαυγής Τούμπα)

 

Είναι η νύχτα

που λιμνάζει ο αέρας 

κι η σιωπή πέρα από τη μεθόριο του χρόνου

μια άνευ ορίων οδύνη

που προχωράω σκιά

προς την αστροφωτισμένη αμνησία

γαντζωμένη από το τρέμουλο ενός ονόματος

είναι η νύχτα

που φεύγω στα κύματα

για δέκα περιπλανώμενες δεκαετίες

κι άλλα είκοσι απελπισμένα φεγγάρια

που δίνω τον εαυτό μου γυμνό

με τα χέρια απλωμένα σαν εσταυρωμένη 

γυμνή σαν όνειρο

τρυφερή όπως το αμπέλι που ωριμάζει στον ήλιο

είναι η νύχτα...

Χρυσαυγή Τούμπα

Πιστευω πως είναι αξία (του Αριστομένη Λαγουβαρδου)

Πιστεύω πώς είναι αξία η ζωή,
το νερό, το τριαντάφυλλο το μυρμήγκι.

Πιστεύω πως είναι αξία να προστατεύω το  περιβάλλον,
σε πείσμα όσων πιστεύουν πώς ένας κούκος
δε φέρνει την άνοιξη,
να χαμογελώ με το γέλιο ενός παιδιού,
που θυμίζει ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα.

Πιστεύω πως είναι αξία να κοιτάζω τη βροχή
μέσα από το τζάμι ακούγοντας τα ΄΄Πέτρινα  χρόνια΄΄,
το ΄΄Va  pensiero΄΄, το ΄΄je  ne  regret  rien΄΄
ή το  ΄΄Μy  wαy΄΄.

Πιστεύω πως είναι αξία αυτό που περιμένω, γιατί ακόμα
μου λείπει αυτό που αναζητώ, και συνεχίζω
να το σκέφτομαι.

Πιστεύω πως είναι αξία τα μάτια ενός μωρού που
παρατηρούν, καθώς η αναπνοή του χαλαρώνει
πρίν να αφεθεί στον ύπνο.

Πιστεύω πως είναι αξία η δύναμη ενός ατόμου
με ειδικές ανάγκες, που στην ερώτηση ΄είσαι  κουρασμένος΄,
απαντά΄όχι΄, ενώ την προηγούμενη μέρα ευχαριστούσε το Θεό
για την πρόοδο που είχε.

Πιστεύω πως είναι αξία η πορεία, όταν ελαφραίνει
το σώμα, χαλαρώνει τους χτύπους η καρδιά,
και το μυαλό προχωρά ανανεώνοντας τις  δυνάμεις.

Πιστεύω πως είναι αξία ο ασπασμός σ΄ένα αδύναμο,
τα δάκρυα και η απλότητα του ανθρώπου,
η αθωότητα του παιδιού.

Πιστεύω πως είναι αξία τα τρυπημένα παπούτσια μου,
κατά την πορεία σε τόπους δύσκολους και  ωραίους.

Πιστεύω πως είναι αξία ο αυτοέλεγχος και η ευχαρίστηση
για κάθε στιγμή της ζωής, το θάρρος για
να ξεπερνώ κάθε δυσκολία, το να δέχομαι

κάτι που δεν μπορώ να αλλάξω.

Πιστεύω πως είναι αξία η αμφιβολία, η επιθυμία για μάθηση,
η περιέργεια, το ρίσκο, το πάθος.
Είναι κι άλλες αξίες, μα πιο πολύ αυτές με  σημάδεψαν.

Αριστομένης Λαγουβαρδος

Η γλώσσα (του Χρήστου Κουκουσουρη)

Σαν μι’ άλλη μια μέρα στο κενό πέρασε η μέρα ετούτη

σαν χθες που δεν κερδήθηκε καμιά καινούργια λέξη

κι είχε μια άπνοια πληκτική και έννοιες χιλιάδες

στο δρόμο της απώλειας που αφύλακτος κοιμάται,

Κι η νύχτα, που φαντάσματα γεννάει και αναμνήσεις

κρύβει ολοφυρόμενες ψυχές και τον λυγμό τους

σ’ ένα μπλοκάκι με σπιράλ κρατώντας απουσίες

διάθεση αφαιρετική που έχουν οι επιζώντες.

Με νότες πένθιμες η αυγή γυρνάει τη νέα σελίδα

κάνε μεγαλοδύναμε σήμερα να μην χάσει

μη στάξει η πένα ούτε λεκέ, ούτε καν μια τελεία

που οι νέοι με λίγα εφόδια ταξίδια ετοιμάζουν.

Στο τζόγο που έστησαν με αργκό, μαγκιές και αυταπάτες

τον πλούτο της αποδομούν οι πάτρωνες του λόγου

βλέπεις στην τηλεόραση πώς ρίχνουν στον καιάδα

οι απαίδευτοι, κάθε έννοια που δεν καταλαβαίνουν

Χρήστος Κουκουσουρης

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (της Σμαραγδής Μητροπουλου)

 

Πίσω απ’ τις σφραγισμένες πόρτες και τα σκουριασμένα κάγκελα

τρελό χορό στήσανε οι θύμησες απόψε

παρέα με τη μοναξιά.

Το μακρύ σιδερένιο κλειδί κρυμμένο μέσ' στην  πήλινη γλάστρα

μαζί με την ψυχή ετούτων των χορταριασμένων τοίχων κάποιον, κάτι καρτερά.

Στου χρόνου το πείσμα

Τα άνθη εξακολουθούν ζωή να ‘χουν….

Κάτω απ’ της αγια-Θαλασσινής τον ίσκιο

εγώ, ο ξένος

το στενό μονοπάτι ανηφορίζω…

Πώς ν’ απαρνηθώ το βράχο τον περήφανο;

Αιώνες τώρα, στήριγμα κι απαντοχή μου.

Γύρισα ξανά

στο παλιό αρχοντικό με τα βασιλικά στο περβάζι

με τις γαρδένιες  και τις πασχαλιές

Γύρισα ξανά…

ζωή να πάρουνε οι αναμνήσεις.

Σμαραγδή Μητρόπουλου)

 (από το βιβλίο μου Barsaat ο χορός της βροχής, εκδόσεις 24γράμματα)

Μαζί σου θέλω να είμαι μονάχα ο εαυτός μου (της Μαρυσας Παππά)

 Εγώ που λες δεν είμαι για τα πολλά. Είμαι για τα λίγα και τα καλά, για τα απλά και τα κομψά. Χωρίς να έχουν πάνω τους δείγμα υπερβολής και χρυσόσκονης. Είμαι για όλα εκείνα που δεν τα αγγίζουν εύκολα οι άνθρωποι.

Τη δική μου ευτυχία ποτέ δεν τη βρήκα στην επιφάνεια της θάλασσας. Η ευτυχία μου και η χαρά μου κρύβεται σε βυθούς και ναυάγια. Μην αναζητάς να με εντυπωσιάσεις με χρυσόσκονες και πλούτο.

Μη μου τάζεις ουρανούς και άστρα να μου κατεβάσεις στα πόδια μου. Με απωθούν τέτοιες ιστορίες, με διώχνουν μακριά. Ότι γυαλίζει και έχει πάνω του μια ιδέα ψεύτικου με τρομάζει αφάνταστα. Εμένα δώσε μου απλές και καθημερινές απολαύσεις. Εκείνες που απολαμβάνεις και δε μπορείς να αγοράσεις.

Δώσε μου εκείνη την ακαταστασία των ανθρώπων που δυσκολεύονται να προσαρμοστούν. Εξασφάλισε μου την ασφάλεια της αλλαγής και της εναλλαγής. Πες μου να ξεβολευτώ, να αλλάξω τη ζωή μου και θα είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος. Μη με βάζεις σε άμορφες μάζες προβάτων. Κουράζεται το μυαλό μου και η ψυχή μου πιέζεται.

Θέλω την ακαταστασία μου. Θέλω τα στραβοπατήματά μου. Θέλω μαζί σου να είμαι μόνον ο εαυτό μου. Τίποτα λιγότερο. Τίποτα περισσότερο. Μονάχα ο εαυτός μου.

Μαρύσα Παππά