ΑΚΑΝΘΟΧΟΙΡΟΣ (της Χρύσας Νικολάκη)

Τα καρφιά στη μνήμη
απαραίτητα για την ανέλιξη.
Τ' αγκάθια διαπερνούν τη χάρτινη σάρκα
μα η καρδιά πάνοπλη με φως
τα νυκτόβια δεν φοβάται.
Ο συριγμός μακρύς αγκαθωτού τρένου
σαρκοφάγα του καπνού η σκέψη
ερωτηματικό η αμφιβολία.
Μα το φως τυφλώνει το άγριο θηλαστικό
και το τρέμουλο τ' αγκάθια πλαγιάζει
στη νάρκη της αλήθειας.
Η Δήμητρα δεν λυγίζει
εμπρος στο διμορφισμό του ρύγχους
με χέρια πυρσούς τυφλώνει
τις Κόρες του Σκότους.
Μα ύστατη στιγμή
εγκαταλείπει το στόχο της.
" Η βιασύνη κι η οργή ειναι για τους κεφαλοκυνηγούς" σκέφτεται.
Χωρίς τις Ακαλλιέργητες Πεδιάδες τ' Ουρανού
πόσο το χρέος ν' αντέξει;
Ο κόσμος πρασινίζει
όταν η αγάπη ανθίζει.
Μια νεα Περσεφονη γεννιέται!
Κι ο Πλούτωνας με άδεια χέρια
εγκαταλείπει το άρμα του στην αρένα του ήλιου.

Δεν είναι δειλία η συγχώρεση.
ΣΟΦΊΑ αγάπης είναι!

Χρύσα Νικολάκη

Σαν λήξει η γιορτή (της Λιλης Βασιλάκη)

Σαν λήξει η γιορτή
και σβήσουν τα φώτα,
εσύ, θα γίνεις σιωπή,
θα μείνουν τα χνώτα...!
Σαν θα βγει η νυχτιά,
θα γίνεις δάκρυ νοτιά.
Αέρας, σύννεφο, σκόνη
εγώ, υποχείριο άχτι,
στου χρόνου τ' αμόνι...

Θα ζήσεις κοντά μου για λίγο
και μετά, όπως πάντα, θα πεις:
"Θα φέξει... πρέπει να φύγω...!
...λυπάμαι.. το φως μόνη θα δεις...!"

Κι εγώ λύπες υφαίνω,
σκιές, σέ να προσμένω...
Θαρρώ είμαι παιχνίδι!
Δικό σου; της μοίρας;
Τριχιά, παραγάδι,
στα χέρια σας σφύρα...!

Δεν θέλω να είσαι η ανάσα,
που τις νύχτες μου κάνει παρέα...
Να γίνεις θέλω στο φως η ανάσα,
ζωή μου, η δικιά μας η μέρα...!

Λιλή Βασιλάκη

Από τη συλλογή "Ροές ψυχής"

Άτιτλο (της Τζένης Τσιουγκου)

Είσαι ένα ποίημα που γράφτηκε στο μέρος της καρδιάς,
ένα τραγούδι που στο νου ακούγεται ξανά και ξανά...
Είσαι μια ιστορία που τέλος δεν έχει,
ένα αεράκι που διαπερνά γλυκά το διψασμένο κορμί...
Είσαι μια θλίψη δυνατή που κυνηγάει την ανήσυχη ψυχή μου
και μια χαρά που αγκαλιάζει ματια και χείλη...
Μάτια που λάμπουν σαν φωτεινές στιγμές του παρόντος,
μάτια που αγρυπνουνε όταν σε περιμενουν σε νύχτες ήσυχες και αρωματισμένες από τις αναμνήσεις σου....
Χείλη που τραγουδούνε στις ηχηρές σιωπές της απουσίας σου,
χείλη που ψιθυριζουνε σ' αγαπώ
και λένε λέξεις που ποτέ δεν θ ακούσεις...
Είσαι μια θάλασσα απέραντη που τυλίγει την ύπαρξη μου και με μεθά,
μια τρικυμία που με παρασέρνει στο βυθό, με πνίγει, με λυτρώνει, με συγκλονίζει....
Είσαι ένα φιλί που ταξιδεύει, με αγγίζει τρυφερά, ένα φιλί γεμάτο  αλμυρα και καλοκαίρι, φιλί που μ'εκστασιαζει, με κατέχει και ξυπνά πρωτόγνωρες αισθήσεις....
Και είσαι χιλιάδες όνειρα που σμίγουν στον ορίζοντα του μυαλού σαν γλάροι που συναντιούνται
κι αγγιζουν την επιφάνεια της θάλασσας
όπως τα μάτια σου όταν σμίγουν με τα δικά μου τ ανυπομονα μάτια,
εκείνα που σε προσμένουν προσπαθώντας να φτάσουν στο λιμάνι της ψυχής σου
και πετούνε μακριά,
εκεί που ο ουρανός φίλα ασταμάτητα τα κύματα....

Τζένη Τσιουγκου

Σαράντα Έξι Χρόνια (Στην κατεχόμενη Γή μας) (του Λευτέρη Ελευθερίου)

Ο ήλιος με τ'αστραφτερά του ρούχα ανατέλλει αέναος...

Σαράντα έξι χρόνια.

Σκοντάφτει καθημερινά στα ναρκοπέδια του μίσους...

Σκίζει τα ρούχα του, γδέρνονται οι φτέρνες του-πονούν, επάνω στα συρματοπλέγματα της διχόνοιας...

Σαράντα έξι χρόνια!

Τα γερασμένα δέντρα με τους άδειους καρπούς σπάνε τα κλαδιά τους...

Το ρετσίνι τους στάζει το μεδούλι της μνήμης....

Σαράντα έξι χρόνια!

Σε βρώμικα σαλόνια σέρνονται τα κρόσια των καιρών...

Οι μεγάλες Ιδέες, άστεγες. Γυροφέρνουν στα ερείπια της θαλασσοφίλητης πόλης...

Σαράντα έξι χρόνια!

Με τσαλακωμένα φτερά πετούν τα περιστέρια, βαριανασαίνοντας...

Κουβαλάνε τα βαρίδια της αναίδειας των τοκογλύφων...

Σαράντα έξι χρόνια!

Οι μεγάλες Αλήθειες μοιάζουν κι αυτές, μισοπεθαμένες...

Η αδικία αυλάκωσε τα πρόσωπα...

Θύτες και θύματα όλοι μαζί, γενίκαμε πρωταγωνιστές σε ταινία βωβού κινηματογράφου.

Σαράντα έξι χρόνια... Άγονα.

Κι όλα τα λάθη φαίνονται σωστά
Κι όλα τα καθώς πρέπει λάθη.

Λευτέρης Ελευθερίου

Καρδιά, ψυχή, μυαλό (της Εύας Μήλιου)

Δοκιμάζεται η καρδιά,
στα βήματα της αγάπης.
Δοκιμάζεται η ψυχή,
στους δρόμους της προσφοράς.
Δοκιμάζεται ο νους,
στις λεωφόρους της υπομονής.
Ρισκάρει η καρδιά,
με το θαύμα της αγάπης.
Ρισκάρει η ψυχή,
με την ικανοποίηση της προσφοράς.
Ρισκάρει ο νους,
με το απρόσμενο της υπομονής.
Καρδιά, ψυχή, μυαλό,
ακολουθούν πιστά το όνειρο της ζωής.
Καρδιά, ψυχή και νους,
αναζητούν το όνειρο το αγγελικό.
Καρδιά, ψυχή, μυαλό,
ψάχνουν και συναντούν τον δικό τους τον Θεό.

Εύα Μήλιου