Άτιτλο (της Τζένης Τσιουγκου)

Είσαι ένα ποίημα που γράφτηκε στο μέρος της καρδιάς,
ένα τραγούδι που στο νου ακούγεται ξανά και ξανά...
Είσαι μια ιστορία που τέλος δεν έχει,
ένα αεράκι που διαπερνά γλυκά το διψασμένο κορμί...
Είσαι μια θλίψη δυνατή που κυνηγάει την ανήσυχη ψυχή μου
και μια χαρά που αγκαλιάζει ματια και χείλη...
Μάτια που λάμπουν σαν φωτεινές στιγμές του παρόντος,
μάτια που αγρυπνουνε όταν σε περιμενουν σε νύχτες ήσυχες και αρωματισμένες από τις αναμνήσεις σου....
Χείλη που τραγουδούνε στις ηχηρές σιωπές της απουσίας σου,
χείλη που ψιθυριζουνε σ' αγαπώ
και λένε λέξεις που ποτέ δεν θ ακούσεις...
Είσαι μια θάλασσα απέραντη που τυλίγει την ύπαρξη μου και με μεθά,
μια τρικυμία που με παρασέρνει στο βυθό, με πνίγει, με λυτρώνει, με συγκλονίζει....
Είσαι ένα φιλί που ταξιδεύει, με αγγίζει τρυφερά, ένα φιλί γεμάτο  αλμυρα και καλοκαίρι, φιλί που μ'εκστασιαζει, με κατέχει και ξυπνά πρωτόγνωρες αισθήσεις....
Και είσαι χιλιάδες όνειρα που σμίγουν στον ορίζοντα του μυαλού σαν γλάροι που συναντιούνται
κι αγγιζουν την επιφάνεια της θάλασσας
όπως τα μάτια σου όταν σμίγουν με τα δικά μου τ ανυπομονα μάτια,
εκείνα που σε προσμένουν προσπαθώντας να φτάσουν στο λιμάνι της ψυχής σου
και πετούνε μακριά,
εκεί που ο ουρανός φίλα ασταμάτητα τα κύματα....

Τζένη Τσιουγκου

Σαράντα Έξι Χρόνια (Στην κατεχόμενη Γή μας) (του Λευτέρη Ελευθερίου)

Ο ήλιος με τ'αστραφτερά του ρούχα ανατέλλει αέναος...

Σαράντα έξι χρόνια.

Σκοντάφτει καθημερινά στα ναρκοπέδια του μίσους...

Σκίζει τα ρούχα του, γδέρνονται οι φτέρνες του-πονούν, επάνω στα συρματοπλέγματα της διχόνοιας...

Σαράντα έξι χρόνια!

Τα γερασμένα δέντρα με τους άδειους καρπούς σπάνε τα κλαδιά τους...

Το ρετσίνι τους στάζει το μεδούλι της μνήμης....

Σαράντα έξι χρόνια!

Σε βρώμικα σαλόνια σέρνονται τα κρόσια των καιρών...

Οι μεγάλες Ιδέες, άστεγες. Γυροφέρνουν στα ερείπια της θαλασσοφίλητης πόλης...

Σαράντα έξι χρόνια!

Με τσαλακωμένα φτερά πετούν τα περιστέρια, βαριανασαίνοντας...

Κουβαλάνε τα βαρίδια της αναίδειας των τοκογλύφων...

Σαράντα έξι χρόνια!

Οι μεγάλες Αλήθειες μοιάζουν κι αυτές, μισοπεθαμένες...

Η αδικία αυλάκωσε τα πρόσωπα...

Θύτες και θύματα όλοι μαζί, γενίκαμε πρωταγωνιστές σε ταινία βωβού κινηματογράφου.

Σαράντα έξι χρόνια... Άγονα.

Κι όλα τα λάθη φαίνονται σωστά
Κι όλα τα καθώς πρέπει λάθη.

Λευτέρης Ελευθερίου

Καρδιά, ψυχή, μυαλό (της Εύας Μήλιου)

Δοκιμάζεται η καρδιά,
στα βήματα της αγάπης.
Δοκιμάζεται η ψυχή,
στους δρόμους της προσφοράς.
Δοκιμάζεται ο νους,
στις λεωφόρους της υπομονής.
Ρισκάρει η καρδιά,
με το θαύμα της αγάπης.
Ρισκάρει η ψυχή,
με την ικανοποίηση της προσφοράς.
Ρισκάρει ο νους,
με το απρόσμενο της υπομονής.
Καρδιά, ψυχή, μυαλό,
ακολουθούν πιστά το όνειρο της ζωής.
Καρδιά, ψυχή και νους,
αναζητούν το όνειρο το αγγελικό.
Καρδιά, ψυχή, μυαλό,
ψάχνουν και συναντούν τον δικό τους τον Θεό.

Εύα Μήλιου

Στου Φεγγαριού την άκρη (της Μίνας Μπουλεκου)

Στου φεγγαριού την όψη
χλόμιασε το πρόσωπό σου,
η ανάσα μου κόπηκε στα δυο.
πως θα σε ξεχωρίσω μες το πλήθος..

Στεκόμουν ακίνητη
μπροστά σου ακρωτηριασμένη
απομακρυνόμουν ξανά και ξανά,
αντικρίζοντας το λευκό σου πουκάμισο
ν’ ανεμίζει στην πλώρη.

Έχε γεια, σ’ αποχαιρετώ,
κάτω απ’ την ξεθωριασμένη
μαύρη μου ομπρέλα.
Άπλωσα το νήμα μου,
μέχρι να τελειώσει.
Άπλωσα τα χέρια μου,
μέχρι να σ’ αγγίξω.

Στα σύννεφα του στεναγμού
ξεδιάλυνα
τις επιβλητικές σου γωνίες
ιχνηλατώντας
το σκαμμένο πρόσωπο σου
καθαγιασμένο από τη λήθη,
απαλλαγμένο
από τα εφήμερα πάθη
κρατώντας μια Ανεμώνα.

Σύμβολο του ανέμου.
Άνοιξα τα πέταλά της ορθάνοιχτα
στην αγκαλιά μου,
τίναξα
τον ζυγό που σε μαστιγώνει.

Πρόσκαιροι μοιάζουν
οι επίδοξοι σφετεριστές σου
ασήμαντοι
στην μικρή τους βεβαιότητα.
Μνήμες χαρακωμένες
βυθισμένες στην αμφιβολία
σωπαίνουν για πάντα.

Μίνα Μπουλεκου

O κλόουν (της Σοφίας Τριανταφυλλίδου)

Πριν ένα μήνα
ο πατέρας
έσβησε στο μέτωπο,
προχθές το βράδυ
μια αδέσποτη σφαίρα
σταμάτησε
την καρδιά της μάνας,
σήμερα στην πλατεία
ένας κλόουν, για λίγα λεπτά
έφερε πίσω και τους δύο.

Σοφία Τριανταφυλλιδου