[Στιγμές με τον πατέρα] (της Χρυσαυγής Τούμπα)

Στο τετράγωνο του παράθυρου, στο παλιό σπίτι που έβλεπε στη θάλασσα...
Που ξορκίζουμε με γέλια την μπόρα ''που πλημμύρισε τη θάλασσα'' είπα εγώ
που ''μπόρα είναι θα περάσει'' είπες εσύ
που ο αέρας παρασέρνει την ξαπλώστρα σου, τα γυαλάκια που φόραγες να διαβάζεις, την πετσέτα σου
που κόπασε η μπόρα
που η σιωπή επέστρεψε στο σπίτι μαζί με τον ήλιο
που κόπηκε το ρεύμα

Ένα βράδυ που μετράγαμε αστέρια
Που καθόμαστε στα σκαλιά με το φανελάκι εσύ
που τα χέρια σου μου φάνηκαν θεόρατα
που οι παλάμες σου, όπως μου κράτησες το χέρι, τις ένιωσα αδρές
που έριξες στην πλάτη μου το κίτρινο φούτερ

Πρωινός ήλιος ανοιξιάτικος στην κουζίνα
Που ''θα φτιάξουμε τηγανίτες'' είπες εσύ
που απόρησα
που η κόκκινη κουτάλα ακούμπησε στο τηγάνι και τσιτσίριξε το λάδι
που ο καρπός σου έκανε την τέλεια κλίση σαν σεφ
που ήταν πεντανόστιμες

Που στις εννιά έφυγες
που η κόκκινη κουτάλα έμεινε στον νεροχύτη
''να μουλιάσει'' είπε η μάνα

Που έφυγες κι ό τι απόμεινε από σένα φθίνει και το νερό το απομακρύνει.

Χρυσαυγή Τούμπα

Έχω εσένα (της Μπέττυς Κουτσιου)

Πόσο πολύ είχα εξαντληθεί..
Να παριστάνω την ευτυχισμένη μακριά σου.
Πόσο σε είχε ανάγκη εκείνο το μικρό κορίτσι που θήλαζε μέσα μου καημούς και λύπες.
Σε απαιτούσε συνέχεια και είχε αγκιστρωθεί πάνω σου..
Σαν να ήτανε εκείνο το κύμα. Σαν να ήσουνα εσύ ο βράχος.
Πριν ακόμα έρθεις, εκείνο είχε κόψει λουλούδια και σε περίμενε στην άκρη του δρόμου.

Τώρα πια δεν έχω καμιά ιστορία να πω.
Γεννήθηκα όμορφη από την δική σου αγάπη..
Γεννήθηκα ευλογημένη..
Έχω Εσένα..
Ένα λιμάνι που είμαι για πάντα προστατευμένη..
Ένα κορμί που το άγγιγμα του γιατρεύει όλες τις πληγές.

Έχω Εσένα.
Που τα χέρια σου είναι ενας τέλειος κύκλος γύρω μου.
Που δεν κρατάς κρυμμένα όπλα στα φιλιά σου.
Που σε ανύποπτο χρόνο ήρθες διστακτικά και μου έκλεψες όλα μου τα μυστικά που  κρατούσα καλά φυλαγμένα.
Που μου ζωγραφίζεις όλους τους ήλιους στα μαλλιά..
Που με προστατεύεις σαν μητέρα ..
Σαν πατέρας..
Σαν Άγγελος..
Σαν ουρανός..

Έχω Εσένα.
Τώρα πια δεν έχω, καμιά ιστορία να πω.
Στο τέλος του ονείρου θα σε περιμένουμε..
Είμαστε εγώ και το μικρό εκείνο κορίτσι μέσα μου..
Νεογέννητες.
Ολόλευκες..
Και  οι δύο απο την δική σου αγάπη.

Μπέττυ Κουτσιου

Πυρετικό Τρεμούλιασμα (της Μαίρης Σουρλη)

Έρωτας στο νου και την ψυχή
σε ξεσηκώνει - σε στροβιλίζει.
Τ' ακροδάχτυλα της ψυχής σου
αγγίζω
συναντώντας τα μάτια σου.
Φιλί στην άκρη του
χαμόγελό σου αφήνω,
με τ' άρωμά σου μεθώ.

Το φλογισμένο βλέμμα σου
αγγίζοντας κάποια ευαίσθητη χορδή,
μπαίνει στο βάθος της ζωντανής ψυχής
που έχει απαιτήσει,
που θέλει άγγιγμα, φροντίδα
αγκαλιά προσεχτική.
Η γοητεία μιάς αγάπης
σε κάνει χτήμα στα όνειρά της,
ομορφαίνει τη ζωή,
στήνει γύρω σου ένα φωτοστέφανο.

Χαράζεσαι μέσα μου τόσο απαλά
νιώθω φωτιά στη σκέψη σου
τόσο κοντά.
Απλώνεται στην καρδιά λαχτάρα
από πάθος σφοδρό σκιρτάς..
Δυνατή φωνή ψυχής η ποίηση
μπλέκονται όμορφοι στίχοι
με μέλι,
μ' αεράκι ανάσα, μαγεύουν.

Το πεπρωμένο μας καλεί.
Μπλέκονται τα όνειρα
όπως τα νήματα στις ζωές μας
και τα χείλη όταν σμίγουν
γίνονται όνειρα σε προσευχή
κι ευχή,
με αχτίδες ήλιου φωτισμένα .!

Μαίρη Σουρλη

   
Από την ποιητική συλλογή
  "  Φτερά στον Ορίζοντα  "

Συγχαίρω κι ευχαριστώ ολόψυχα τον εκλεκτο φίλο και ζωγράφο  Χρηστος Γιαννοπουλος
για το υπέροχο σκίτσο του! !!

Παιδικά μάτια (της Ιωαννετας Δοκαναρη)

Πράσινη θάλασσα, στροβιλίζεσαι στη μουσική του ανέμου
Τα μακριά μαλλιά σου χτενίζουν οι ριπές.
Το καράβι των ονείρων μου διασχίζει τα κύματά σου.
Κρύβεις την απεραντοσύνη στις σειρές των μακρινών λόφων σου.
Τ απόγευμα δανείζεσαι το κίτρινο του κόσμου.
Τ άλλο πρωί ταΐζεις τα αγγελικά στόματα.

Ιωαννετα Δοκαναρη

Ποιος; (της Άρτεμις Κριμιτσα)

Ποιος κηπουρός είναι αυτός
Που ραίνει με αγάπη την αυλή σου
Και μια δροσιά ανέμελη χαράς
Λαμποκοπά στα χείλη,στο κορμί σου

Με τι ποτίζει τα άνθη σου
Με τι τα αυλακώνει
Αχ πόσοι χυμοί σταλάζουνε
Σα γέρνεις και μοσχοβολάς
Απ'το άσπρο σου μπαλκόνι

Σάστισαν οι Φωνούλες των πουλιών
Σιωπούνε σα τραγουδάς γι'αγάπη
Ποιος κηπουρός είναι αυτός
Του γιασεμιού τη μυρωδιά σε κέρασε
Μες στου φιλιού τα πάθη!

Άρτεμις Κριμιτσα


Θαλασσινή
Από την καλντέρα της ψυχής μου