Ηλιοβασίλεμα !!! (της Μαρίας Ιωάννου Φίλη)

Αυτή την υπέροχη στιγμή του δειλινού
την ώρα που ο Ζωοδότης ήλιος προχωράει δειλά δειλά και να στείλει τον τελευταίο χαιρετισμό του σε μας τους υπηκόους του και να παραδώσει την σκυτάλη του στην όμορφη σελήνη δεν θέλω να την χάνω ποτέ μου . .!!!
Μου αρέσει αυτό το θέαμα γεμίζει η ψυχή μου.
Μια μπάλα φωτιάς ο ήλιος μου στον ουρανό μου και τότε βλέπω μπροστά μου να συντελείται κάτι ασύλληπτο για μας τους κοινούς ανθρώπους, μια μαγική έκρηξη. Αναδύονται γύρω μου μυρωδιές από φωτεινά χρώματα. Μια μαγεία !
Ένα πινέλο σε ένα αόρατο χέρι ενός διάσημου καλλιτέχνη που ανακατεύει στην παλέττα του τα χρώματα πορτοκαλί, μωβ, ροζ, μπλε. Δεν σηκώνει κεφάλι τα κάνει τόσο γρήγορα τόσο επιδέξια.
Δεν θέλει να του ξεφύγει ούτε μια πινελιά από τους πορτοκαλοκόκκινους σπινθήρες της έκρηξης. Τους ρίχνει στον καμβά που φέρει το όνομα Ουρανός την ώρα που αντικατοπτρίζονται στα ανεξερεύνητα νερά της θάλασσας να προχωράνε χορεύοντας, σχηματίζοντας πίσω τους ένα μονοπάτι χρυσό στην επιφάνεια της θάλασσας.
Βλέπω τον ήλιο να χαμογελά και συγχρόνως να κάνει την τελευταία βουτιά στα δαντελένια νερά, να δροσίζεται και να βιάζεται να τρέξει να κρυφτεί πίσω από τις κορυφογραμμές των βουνών.
Και εγώ εκεί θέλω να σταματήσω τον χρόνο και να κρατήσω αυτή την εικόνα μέσα μου Μου δίνει ανάσα ζωής.
Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά, και η μυρωδιά της θάλασσας χαλαρώνει την σκέψη μου και την παρασέρνει σε ταξίδια νοερά που αγκυροβόλι έχουν το λιμάνι της αγάπης !!!

Μαρία Ιωάννου Φίλη

Nada (του Σταύρου Πέτρου)

Υπήρξα σε διάφορες αποχρώσεις της λύπης

και πάντα υπήρχε χώρος για το πιο έντονο.

Έστεψα τον εαυτό μου με απόλυτη ματαιοδοξία

τον αναγόρευσα σε μεγάλο «Δεν»

καταδικασμένο σε ισόβια κάθαρση – να γράφει.

Ευλόγησα πολύ τα γένια μου – κλαίγοντας

Βιάστηκα κιόλας να γράψω τα ποιήματα μου

όσο είχε ακόμη φως.

Φοβήθηκα – Φώναξα!

Η κραυγή μου δεν έφτασε πέρα από το υπόγειο μου.

Στενό το παράθυρο για να δω το πλατύ τίποτα

δεν το ανοίγω για να μην μπει μέσα η αλήθεια.

Δεν ήξερα ούτε που να κοιτάξω – γι’ αυτό κοίταζα πάντα ψηλά.

Εγώ ούτε πίνω ούτε καπνίζω.

(Τι σόϊ ποιητής είναι αυτός;)

Το βράδυ πάντα με σκοτώνω.

Ξεκινώ απ΄ το εστεμμένο μου κεφάλι

το βάζω απέναντι μου δεσπότη

και συνεχίζω με το υπόλοιπο σώμα

μικρά-μικρά κομμάτια στοίχων

και πιο ψιλοκομμένα – λέξεις μου

χαρτοπόλεμος στην πλατιά θάλασσα

του αν

του ίσως

του μπορεί

σε διάφορες αποχρώσεις της λύπης.

Σταύρος Ξ. Πέτρου

Η γκρίζα εποχή (της Ιωαννετας Δοκαναρη)

Αγαπημένη μου μέσα σου κλαις.
Το κλάμα γίνεται  κραυγές.
Κλέφτες ληστεύουν  τη ζωή σου.
Ψεύτες ανάβουν μια φωτιά.
Μένεις με όνειρα   γυμνά
στην ονειροζωή σου.

Την  αγκαλιά και τα φιλιά
στείλε  στα περασμένα.
Τα χάδια άφησε  κι αυτά
 βορά στα ξεχασμένα.

Αγαπημένη μου σε τείχη σε κλείνουν.
Τοίχους χοντρούς γύρω σου χτίζουν.
Φυτεύουν μέσα σου  το φόβο.
Τροφή  στου άγνωστου τον τρόμο.

Στολίσου πια με μοναξιά ,  χωρίς φιλιά, χωρίς στοργή.
Δέξου μια άνοστη ζωή,μοναχική ,πολύ σκληρή.

Αγαπημένη μου ,γκρίζα  τα  σχέδια για μας.
Αλύπητη  η μαχαιριά  στης ζωής μας τον καμβά.

Αλλά ...εμείς... αμφισβητούμε στόχους  αόρατων εχθρών.
Το νήμα πάντα θα κρατούμε των  πιο βαθιών  αναπνοών.
Θύμα ποτέ σου δε θα γίνεις, γιατί εγώ θα σ' αγαπώ.

Ιωαννετα Δοκαναρη

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

Μη θαρρεις πως σβηστηκε η μοιρα
και τα χναρια αδικως αποκολληθηκαν
απο την χαιδεμενη σαρκα!
Μη νομιζεις στ' αδειο βλεμμα
δεν απεικονίζεσαι στη μνημη!
Κι αν σώθηκαν τα ομορφα...
σε βρισκω παντα στα κρυμενα!
Στο περιθωριο ενος εσωψυχου!
στου ονειρου μου τη γεφυρα
σε φανερωνω,
σε ξαγρυπνω τα βραδια πλαι,
σαν ελπιδα σε φροντιζω
στο αδειο τ' ουρανου μου παραβάν
σε προβαλλω, σαν νοημα ευχης!
Και στα καλύτερα τερτιπια
του μυαλου... θα 'ρθείς!
Σκια στον ηλιο... καταμεσημερο
μ' ακολουθεις!
Παρέα στ' άδειο μου πλευρό
σαν ενα ταιρι θαμπο!
Σαν μια σταγονα της βροχης σου
με δροσιζεις
μαγνητιζοντας καταματα τ' αδιάφορό μου
κοιταγμα...
Συγνωμη...
Χαιδευω ευθυς τις παραστασεις μου
στην οψη σου!
Στο πεσιμο των αστεριων...
απ' τ' ανοιχτο παραθυρο θα μπεις!
Ποτέ ακάλεστη δεν θα 'σαι στο κενο μου!
Χτιζεις φωλια χελιδονιου μεσ' το μυαλό...
την ιδια παντα Ανοιξη!
Φωτοτυπια μιας ευτυχιας!
Τιποτα πια στη θλιψη
δεν προφταινει την καρδια!
Κληρονομια σου, τ' αποτυπωμα στη ψυχη!
Σαν επιβιωση... τα στενα μας διατρεχω νοερα....
Στα χναρια τους σ' ονειρευομαι!
Μ' αποκλεισμενα οραματα στο μυαλο!
Στην αφανεια των στιγμων!
Κι' ετσι.......... σε ζω!

Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Πόσοι φάροι (της Σταματίνας Βαθη)

Πόσοι φάροι άραγε να υπάρχουν στην ζωή μας?
Αυτές οι πέτρες εκεί δα μια να δυσανασχετούν από τα χτυπήματα της θάλασσας και του αγέρα και μια να χαίρονται, μικρά παιδιά, στων ηλιοκλωστίδων την παρέα.
Και ο φάρος να κάθεται αγέρωχος και σοβαρός μήπως χρειαστεί να ρίξει το δικό του φως, να θαυμάζει όλο το χρυσαφί από του ήλιου την εμφάνιση κάθε πρωί.
Τον περιμένει εκεί, υπομονετικός, οι βράχοι και οι πέτρες, το λιμάνι και η θάλασσα φρουρός.
Θέλει να φύγει το σκοτάδι κάποια στιγμή,
είπε τα μυστικά με το φεγγάρι και τα αστέρια, ήθελε να ντυθεί στα χρυσαφί.
Δυο ψυχές αγνάντευαν τα βουνά από μακριά,
άντρας, γυναίκα, φάρος στεριά.
Ίσως και βράχια που το καράβι πρέπει να δει γιατί η καρδιά πονάει σκληρά, χύνει διαμαντένιο δάκρυ άμα πληγωθεί, αληθινά.
Η ξύλινη προβλήτα περίμενε μια βάρκα να δεθεί, ήταν εκεί και με το χρυσό είχε πιάσει κουβέντα πολύ.
Και οι καρδιές χόρευαν μια στα ψηλά βουνά, μια κατέβαιναν στην θάλασσα μαζί με τα πουλιά και μια στο φάρο καθόντουσαν σιμά σιμά, μια αγκαλιά.
Οι ηλιολαμπίδες γίνανε ένα μονοπάτι όλο φως,
γλυκό χρώμα από θεϊκό δάκρυ είναι ένα με την θάλασσα και τον απέραντο ουρανό.
Οι καρδιές χορεύουν και οι ψυχές μιλούν, οι αισθήσεις ανταρτεύουν και οι σάρκες θα ενωθούν.
Φιλιά χρυσαφένια θα ξεχυθούν.

Σταματίνα Βάθη




Φωτογραφία : Sofia Orologa