Καληνύχτα με μουσικη (της Αντριάνας Αρβανιτιδου)

Η μουσική με γεμίζει συναισθήματα
τον πόνο μου απαλύνει ως τα ξημερώματα.
Νότες πετάνε γύρω μου
κι εγώ δημιουργώ το τραγούδι μου.
Στίχοι που μιλάνε στην ψυχή μου
είναι αυτοί που ματώνουν την καρδιά μου.
Μελωδίες διάσπαρτες ακούω
τις ενώνω και είμαι μπροστά σε ότι αγαπώ.
Αγαπώ ότι μου έδωσε πνοή
ότι ο πόνος μου στέρησε σε μια πληγή που δεν κλείνει.
Τον έρωτα τραγουδάω
την ζωή γλενταω.
Τα τραύματα μου καθαρίζω
με νότες μαγικές που μαζεύω.
Κάθε πόνος μια νότα
κάθε νότα μια στιγμή αναπνοής.
Συνθέτω ότι το κορμί μου ανατριχιαζει
γράφω για μια ζωή που δεν λογαριάζει
που δεν τρομάζει
που την ψυχή χαράζει.

Αντριάνα Αρβανιτιδου

Άτιτλο (της Στέλλας Μάναλη)

Δεν υπάρχει Σ'αγαπώ..χωρίς άγγιγμα..
Δεν υπάρχει Σ'αγαπώ..χωρίς μυρωδιά..
Δεν υπάρχει Σ'αγαπώ..χωρίς εσένα..
Δεν υπάρχει Σ'αγαπώ..χωρίς εμένα..

Μα είναι όμορφο όταν υπάρχει...
και όλα είναι από δύο....
Τ' αγγίγματα, οι μυρωδιές...
όταν υπάρχουμε μαζί...εσύ κι εγώ..

Όλα από δύο..Όλα για τους δύο..

Είναι όμορφη η Αγάπη... όταν είναι διπλή...
Είναι όμορφη η Αγάπη... όταν δεν
είναι μονάχη..

Στέλλα Μάναλη

Κόκκινη κραυγή (της Ελευθερίας Θεοδώρου)

Γεμάτη αινίγματα ψυχής
απόψε η νύχτα
Και εμείς
δίχως περίσκεψη
Χαμένοι
στο κίτρινο καπνό
από ξεθωριασμένα φώτα
Μαντάρουμε
τα τρυπημένα συναισθήματα
Και καρφιτσώνουμε
μικρές σταγόνες αίμα
που βάφουν
τις τουλίπες την αυγή
Κάθε που ξημερώνει
σκοντάφτουμε στα συναισθήματα
και κοκκινίζουμε
από ντροπή
την ανθισμένη μοναξιά μας
Και κάθε που βραδιάζει
αφήνουμε σε εξώπορτα
τα μαδημένα
της αγάπης πέταλα
Ρακένδυτοι γυρίζουμε
στο σπίτι
και αναρωτιόμαστε γιατί;
Είναι της αγάπης τα γιατί
που βάφουν τα πρωινά
με κραυγές κόκκινες
στους κάμπους

Ελευθερία Θεοδώρου

Ζητάω μια νύχτα (της Χάρις Παρασκευοπούλου)

Ζητάω μια νύχτα...
Σα βροχή να πέσει,
να με λιώσει...
Ανάσα να γίνει ο κάθε μου πόρος,
η κάθε μου στιγμή,
η κάθε μου νίκη,
η κάθε ήττα.

Νύχτα κεραυνών
και δρόμων
αδιέξοδων
που με έρωτες μοιάζουν.

Βροχή,
της Νεμέσεως κόρη,
ερωμένη σου
ονόμασέ με,
θεραπαινίδα
στου πάθους σου
τη βία.

Ανάσα που από τα χείλη μου
δραπετεύει
το όνομά σου
φωνάζει.
Ποια είσαι;
Ποια;

Νίκη του δέρματος
η θύμηση.

Ήττα του έρωτα
η λήθη...

Ζητάω μια Νύχτα...
Βροχή να γίνουν οι ανάσες
ενός Έρωτα
που πολύ
να αναζητήσω
θα λαχταρώ.

Πολύχρωμη βροχή,
σαν πρίσμα να διαπεράσει
όλων των ενοχών μου
τις αφές....

Χάρις Παρασκευοπούλου




Photo by Ρανια Καρα

Δύο φίλοι (της Γιώτας Κλουτσούνη Παπαδάκη)

Μιά βόλτα μόνο ήθελα στη θάλασσα.
Ν' αγγίζει η δροσιά το πρόσωπό μου.
Να χάνονται τα μάτια μου στο άπειρο.
Αλμύρα να γεμίζει η καρδιά μου.

Θα βάλω το φουστάνι μου τ' αέρινο.
Θα βάψω με κραγιόν τα δυό μου χείλη.
Μιά βόλτα μόνο ήθελα στ' ορκίζομαι.
Μην πάψεις να μου λες θα 'μαστε φίλοι.

Να πάρουμε καφέ από τον δρόμο μας.
Στα βράχια να καθίσουμε για λίγο.
Να φτιάξουμε εικόνες και χαμόγελα.
Να δούμε και στη χάση του τον ήλιο.

Σεργιάνι μες στις σκέψεις μας να κάνουμε.
Στο πιο βαθύ της θάλασσας γαλάζιο.
Τους έρωτες που χάθηκαν να πνίξουμε.
Στης λύπης το ανίκητο ναυάγιο.

Να κλέψουμε σαν έφηβοι, να βρίσουμε.
Και μες στις αγκαλιές να θυμηθούμε.
Αξίζει να πονάς για ότι αγάπησες;
Αξίζει τελικά να λυπηθούμε;

Ο ήλιος δες πως ξάπλωσε επάνω της.
Κι εκείνη με στοργή τον αγκαλιάζει.
Αφήνοντας λυγμούς, χιλιάδες χρώματα.
Τον χαιρετά και δεν τον προδικάζει.

Καλέ μου φίλε απόψε με σημάδεψε.
Η στάση σου κι ο αντρίκιος σεβασμός σου.
Γιατί όσες ευκαιρίες σου δοθήκανε.
Στάθηκες κύριος και έπνιξες το εγώ σου.

Γιώτα Κλουτσούνη Παπαδάκη