Πουλί αγιάρικο (του Χρήστου Παπαχρυσαφη)

Τα εύκολα χρόνια πέρασαν
χαθήκανε και ήρθανε
μαύρα, δύσκολα χρόνια.
Σκοτείνιασε ο ουρανός
σαν όρμησαν αρπακτικά,
φύγαν τα χελιδονια

Έτσι, ένα πουλί κι εγω
ξεκίνησα μ' άλλα πουλιά
για μακρινό ταξίδι
Κι άφησα πισ' ο,τι αγαπώ
τη νύφη του θερμαικου
το πιο όμορφο στολίδι

Στα μέρη αυτά που πέταξα
μ' αγάπησαν και μ' έπεισαν
νέα ζωή ν' αρχίσω
Μα είμαι πουλί αγιάρικο*
και πήρα την απόφαση
και να ξαναγυρίσω

Και σαν πουλί αγιάρικο
βρήκα ξανά τον δρόμο μου
για να γυρίσω πίσω
Να βρω πουλιά που αγάπησα
να βρω πουλιά που λάτρεψα
και να ξαν' αγαπήσω

Χρήστος Παπαχρυσαφης

*Η λέξη "αγιάρικο" χρησιμοποιείται για
τα πουλιά "περιστέρια" που όπου κι αν
τα αφήσεις γυρίζουν στην φωλιά τους.

Η αγάπη μας (της Βάγιας Μπαλή)

Σαλεψε της νύχτας ο πόθος
και φέρνει στεναγμούς στο προσκεφάλι μου.
Μέρωσε της πληγης μου ο πόνος
και ζητά να αφεθεί στο χάδι σου.
Δίψασε η ύπαρξή μου για τον έρωτά σου
και γδυτή αναζητά τη λύτρωσή.
Ακούμπησε, αν το θες, στο δέρμα μου
να ριγήσει της ψυχής μου το κόκκινο βάθος.
Άσε τα ξυπνήματα να 'ρθουν μέσα στα χάδια μας,
άσε τις μέρες να μοιάζουν όλες με εμάς.
Ασε την αγάπη να μας μάθει πια τη γλώσσα της. Αυτή που όταν μιλάει, σαν να σκιρτάει από πόθο η καρδιά.


Βάγια Μπαλή

ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΗ (της Άννας Γεωργαλή)

Αν, λέω αν..

Αν μπορούσα να γίνω γλάρος
και να πάρω ξοπίσω
ένα καράβι γοργοτάξιδο
τα φτερά μου να βρέχουν
σταγόνες αλμύρας
να ξαποστάσω στα κατάρτια του,
αναδεύοντας τον βυθό
ανέμελα να παίξω κυνηγητό
μ' ένα γερασμένο κοράλλι
κι ύστερα σε μια στιγμή
να υψωθώ ψηλά
σχίζοντας το γαλάζιο στερέωμα
ακουμπώντας το ράμφος μου στον ουρανό.
Θα ήταν μια ευλογία..
μα δεν ζητώ πολλά
να σχίσω την ακίνητη γραμμή του ορίζοντα
να μυρίσω για λίγο τον διάφανο αέρα
που αναπνέει ένα πουλί
να νιώσω για λίγο άνθρωπος ελεύθερος..!

Άννα Γεωργαλή

Ωδή στην αποδημία των ποιητών (του Νίκου Σουβατζη)

Χάθηκε ανάμεσα στους στίχους
αναζητώντας μια ανήσυχη ζωή
και έναν ηρωικό θάνατο

Έφυγε μόνος
- όπως συνηθίζεται -
αφήνοντας κληρονομιά
την ψυχή του
τυπωμένη σε φτηνό
χαρτί τυπογραφείου

Νίκος Σουβατζης

Ποιητικοί περιπάτοι (της Μαίρης Ηλιάδη)

Όσα η ψυχή αναζητά
κι η ομορφιά ορίζει
ξανοίγουνε την ποίηση
σ' όμορφο μετερίζι...
Όσα η η ψυχή μας νοσταλγεί
όσα βαθιά ελπίζει
σε διαστάσεις όμορφες
το μέλλον εξαγνίζει...
Όνειρα....φτερωτά πουλιά
φως πορφυρό ,γαλάζιο
και του περιστεριού
τ' αγνό χρώμα που δεν τ' αλλάζω...
Όνειρα, όνειρα τρελλά
αγγελοκαμωμένα
σάρκα πως παίρνουν και οστά...
σε χέρια ευλογημένα...
Σε ταξιδεύει μακριά
σ' απείρου μονοπάτια...
εκεί που βλέπει η ψυχή
το φως αυτό τ' ανέσπερο
στου κόσμου τα ομορφότερα
τα πιο αθώα μάτια...
Που ναι από διαμπερές
γυαλί και γλυκοκαθρεφτίζουν
όσα πολύ αγάπησες
τον δρόμο σου να ορίζουν...
Μέσα βαθιά ενώνονται στο
βλέμμα το δικό σου...
κι ότι η ψυχή επιθυμεί
το έχεις πια δικό σου !

Μαίρη Ηλιάδη