Ποιητικοί περιπάτοι (της Μαίρης Ηλιάδη)

Όσα η ψυχή αναζητά
κι η ομορφιά ορίζει
ξανοίγουνε την ποίηση
σ' όμορφο μετερίζι...
Όσα η η ψυχή μας νοσταλγεί
όσα βαθιά ελπίζει
σε διαστάσεις όμορφες
το μέλλον εξαγνίζει...
Όνειρα....φτερωτά πουλιά
φως πορφυρό ,γαλάζιο
και του περιστεριού
τ' αγνό χρώμα που δεν τ' αλλάζω...
Όνειρα, όνειρα τρελλά
αγγελοκαμωμένα
σάρκα πως παίρνουν και οστά...
σε χέρια ευλογημένα...
Σε ταξιδεύει μακριά
σ' απείρου μονοπάτια...
εκεί που βλέπει η ψυχή
το φως αυτό τ' ανέσπερο
στου κόσμου τα ομορφότερα
τα πιο αθώα μάτια...
Που ναι από διαμπερές
γυαλί και γλυκοκαθρεφτίζουν
όσα πολύ αγάπησες
τον δρόμο σου να ορίζουν...
Μέσα βαθιά ενώνονται στο
βλέμμα το δικό σου...
κι ότι η ψυχή επιθυμεί
το έχεις πια δικό σου !

Μαίρη Ηλιάδη

Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

«Ζητήστε και θα σας δοθεί»
σου είπαν
κι άρχισες να ζητάς
δίχως να δεις τι θέλεις.
Κι ας νόμιζες πως ήξερες
 «Εγώ δεν ξέρω;», έλεγες
Μα αν ήξερες
θα το ’λεγες
με λόγια απλά,
ξεκάθαρα.
Με μια μονάχα λέξη.
Το έμαθες τούτο
κι άρχισες πάλι
να ζητάς
μια λέξη μόνο.
Ευτυχία.
Ακόμα δεν κατάλαβες
Διόλου απλή
διόλου ξεκάθαρη
η λέξη ευτυχία.
Καθένας βάζει μέσα της
μια άλλη προσδοκία.
Κι ύστερα ζήτησες
δίχως καθόλου να ζητάς
Με τη σιωπή
Δίχως καμία λέξη.
Και τότε πήρες.

Δέσποινα Αυγουστινακη

Αλλά-ζω- (της Χρυσταλλας Κοσμά)

Αλλά-ζω...
Καθημερινά αλλάζω...
Βαριέμαι γρήγορα...
Γι' αυτό αλλάζω θέση
στα έπιπλα,
χαρακτήρα στα ρούχα μου,
χρώμα στα μαλλιά μου...
Αλλάζω την καθημερινότητά μου,
τις απόψεις μου,
τα αισθήματα μου....
Αναθεωρώ τις φιλίες μου,
την εργασία μου,
τη ζωή μου....
Μα δε με νοιάζει
γιατί όλα αυτά
είναι φτιασίδια της ουσίας ...
Εγώ παραμένω ΕΓΩ....
ΑΛΗΘΙΝΗ
ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ
ΚΙ ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΗ

Χρυσταλλα Κοσμά


                                       

Στην Αμυγδαλιά Του Πατρικού Κήπου (Του Αριστομένη Λαγουβάρδου)

Πώς  άνθισαν απόψε τα  κλαδιά σου

που σ΄ έντυσαν νυφούλα σε  μια μέρα,

και λάλησε του πόθου σου η φλογέρα,

λουλούδιασαν δροσάτα τα φιλιά σου!

Ως σ΄είδα, μου εφάνη η καρδιά σου

γοργά πώς χτύπαε - ωσάν τη μέρα

μικρούλα που σε φύτεψα πιο πέρα,

στου κήπου μας την άκρη - η ματιά σου,

να βρεί το φίλο που έχασε εζήτα.

Λές νάταν πλάνη, ή νάταν πίκρα

το πατρικό μου σπίτι που είχα αφήσει;

Θυμάμαι τη στιγμή!  Μονάχος βγήκα

απ΄ την πόρτα του σπιτιού - μονάχος μπήκα.

Γεμίζει η στάμνα της ζωής και τρέχει η  βρύση...

Αριστομένης Λαγουβάρδος

Ανθο-αρώματα (της Αθανασίας Δαμπολια)

Σε λαμπερά ξημερώματα.
Σε δρόμους που ανθίζουν γιασεμιά.
Σε αστροφεγγές και χρώματα απαλά.
Όπου.... μοσχοβολούν καρδιές.
Εκεί να μένουν οι σκέψεις.

Θα με βρεις την ώρα του δειλινού
που το άρωμα σκορπά παντού μεθυστικά
μέσα σ' ένα μικρό τόσο δα ανθάκι.
Να καταφέρω με την μυρωδιά
να εισχωρήσω στην καρδιά σου
να νιώσεις πως είμαι εκεί.......
ν' ακούσεις το σιγοθρόϊσμα των πετάλων μου.
Ν' ακούσω να σιγοσφυρίζεις
τ' αγαπημένο σου τραγούδι
και μ' ένα πλατύ χαμόγελο
ας χαθώ στο σούρουπο.

  Αθανασία Δαμπολια