Ο άγγελός μου (της Εύας Κοτσικου)

Άυλος, ασώματος, αόρατος, ουδέτερος σαν όλους τους αγγέλους.

Δεν φαίνεται, δεν ακούγεται, δεν πιάνεται, δεν τον καταλαβαίνω.

Κλαίω, απελπίζομαι, στενεύομαι στο ίδιο μου το σώμα, λέω είναι απών.

Με ξέχασε, αδιαφορεί, δεν νοιάζεται, με εγκατέλειψε, με τους φόβους μου μόνη με άφησε.

Φτάνω στο χείλος του γκρεμού, λέω «τελείωσα», ετοιμάζομαι για το χαμό και για την πτώση, παραδίνομαι στα σκοτάδια μου να με καταπιούν.

Και τότε δίχτυ απλώνεται, φτερά μου βγαίνουνε, σκοινί με τραβάει και έτσι σώζομαι.

Οι χτύποι αυξάνονται, τον αγαπάω!
Είναι εδώ, δίπλα μου, δεν με εγκατέλειψε, δεν με παράτησε! Απλώνω τα χέρια μου να τον αγκαλιάσω μα δε μπορώ.

Γιατί είναι άυλος, είναι ασώματος, είναι αόρατος, είναι ουδέτερος σαν όλους τους αγγέλους. Σώζει και φεύγει.

 Εύα Κοτσικου

                   
         

Απολογισμός (του Κυριάκου Δοσαρα)

Και κάθομαι μονάχος περασμένα μεσάνυχτα
με μόνο τον ήχο ενός βιολιού που παραστέκεται
και την εκκωφαντική σιγαλιά της νύχτας
που αργοπεθαίνει.

Και κάμω τούτο τον απολογισμό
που πόσο μου σπαράζει τα σωθικά.

''Ανέπαυσες και σήμερα τον πόνο των ανθρώπων,
απάλυνες κάπως τη μοναξιά τους με δυο - τρείς στίχους
παρηγοριάς κι ελπίδας;
Φώτισες έστω για μια στιγμή
τα σκοτάδια της μικρής τους κάμαρης;
Ανέτειλες τον ήλιο και στα πιο απόμακρα μέρη
της ύπαρξής τους;''

Τούτα όλα συλλογίζομαι,
ώσπου έρχεται κάποιος γέρος ποιητής
-περαστικός μεσόκοπος στρατοκόπος-
και μου χτυπά δειλά το τζάμι που κοιτά τον κόσμο.

''Κοιμήσου ήσυχος ποιητή μου...''

-Σαν αεράκι δροσερό απ ' την Ανατολή η φωνή του
ξαφνικά μου ημερώνει τα κύτταρα-

''Το ' καμες κι απόψε το χρέος σου
να ξεδιψάσεις τον άνθρωπο''.

Τον κοίταξα και με κοίταξε με συμπόνοια
μέχρι να έρθει να τον παραλάβει
το πρώτο σύννεφο που εκτελεί το δρομολόγιο
μεταξύ πραγματικότητας κι ονείρου.

Σαν ν ' αναγνώριζα στη μορφή του εμένα
αιώνες μετά.

Έγειρα να πλαγιάσω -επιτέλους γνωρίζοντας ότι-
ακόμη ένα τριαντάφυλλο φυτεύτηκε στη νωπή γη
της ομορφιάς και της αγάπης.

Κυριάκος Δοσαρας

Άγνωστε διαβάτη (της Έλενας Μαυροειδή)

Άσε με να 'ρθω μαζί σου απόψε άγνωστε διαβάτη, το σκοτάδι βαθύ, κάνει τόσο κρύο εδώ, ούτε δύο λόγια δεν βρήκα να κρατηθώ  ...

Κράτα μου το χέρι, δεν θα σου μιλάω, μου φτάνει μόνο που θα νιώθω το αίμα σου στα ακροδάχτυλα μου να κυλάει σαν παλμός  ...

Δεν σε ρωτάω που βγάζει αυτός ο δρόμος, μην με ρωτήσεις πως έφτασα ως εδώ  ...

Κοίτα, ούτε η σκιά μας δεν φαίνεται στο  σκοτάδι, κι ο ουρανός μαυροφορεμένος, θρηνεί εμάς που διαβάτες της ζωής χαθήκαμε στην μοναξιά  ...

Παράξενο ξένε, νιώθω την ανάγκη να σου μιλάω, έγινα φλύαρη, κι ας είχα πει πως, θα βαδίζω πλάι σου σιωπηλά  ...

Κοίτα ξένε, στο άγγιγμά σου, τα φύλλα της καρδιάς μου ανοίγουν, άραγε μπορείς να τα διαβάσεις  ...

Πρώτη φορά αγαπώ το σκοτάδι απόψε, είναι γιατί δεν θα μπορείς να δεις τη θλίψη που φορώ στα μάτια  μου ...

Μόνο για αγάπη θα σου λέω, κι ίσως δακρύσω για λίγο, μα εσύ δεν θα με δεις,
γι' αυτό σου λέω ξένε, αγαπώ το σκοτάδι απόψε μ' ακούς  ...

Έλενα Μαυροειδή

Άτιτλο (Γεωργία Κιουλαχογλου)

Μικρό πουλάκι που πετάς, τον κόσμο που διαβαίνεις
Πες μου από πού έρχεσαι, πες μου για πού πηγαίνεις;

Πού είναι το σπιτάκι σου, πού είναι η φωλιά σου
Και τί γυρεύεις για να βρεις μακριά από τα κλαδιά σου;

-Είμαι μικρό μα ελεύθερο, στα μάτια σου δεν κάνω
Μα έχω καρδιά ατσάλινη και τα όνειρα μου φτάνω.

Πετάω πάνω από θάλασσες, μιλάω με τα άστρα
Και τα ρωτώ μεσάνυχτα πού είν’ τ’ ουρανού τα κάστρα.

Τα κάστρα της ανατολής που ο χρόνος βασιλεύει
Κι αλλάζουνε οι εποχές και η Άνοιξη χορεύει.

Και αυτά ρωτούνε σαν κι εσέ, και όλο κρυφογελούνε
Θαρρούν πως έχω όνειρα που δεν θα καμωθούνε.

-Μα είσαι μικρό πουλάκι μου και τα φτερά σου λίγα
Και πως ν’ αντέξεις σαν θα δεις πως έχει ο κόσμος πίκρα;

Κι αν σε πληγώσουν και πονάς που θε’ να ξαποστάσεις
Που την φωλιά σου άφησες κι απ’ τα κλαδιά σου εχάθεις;

-Σπίτι δεν έχω το φτωχό μα ο ουρανός αν βρέξει
Είν’ δυνατή η καρδούλα μου και το μπορεί να αντέξει

Κι όσο κι αν βρέξει κι αν βροντά, ο ήλιος θα προβάλλει
Καινούρια μέρα θε’ να ‘ρθει και θα πετάξω πάλι.

Γεια και χαρά σου άνθρωπε και μην το λησμονήσεις
Πόσες φορές το θέλησες σαν το πουλί να ζήσεις,

Γιατί σε βλέπω όπως πετώ, ξέρω σαν σε κοιτάω
Πως λες, πουλάκι να ‘μουνα, ψηλά για να πετάω…

Γεωργία Κιουλαχογλου

Άτιτλο (της Κούλας Κραντά)

Γιατί δεν με αναγνωρίζεις Θεέ μου!
Είμαι εκείνη που κατακρίνω τον διπλανό μου...
Που βάζω πιο πάνω από Σένα
τον εγωισμό μου...
Φροντίζω τη σάρκα,
αψηφοντας την ψυχή...
Λέω ψέματα,
για να είμαι στους ανθρώπους αρεστή...
Είμαι εκείνη,
που έκλεψε , κορόιδεψε, καταπατησε...
Είμαι εγώ!
Ο Φαρισαίος,
Ο Ιούδας,
Η πορνη,
Ο ληστής,
Ο σταυρωτης...
Πως δεν με αναγνωρίζεις Θεέ μου!
Εμένα την ανάξια του βλέμματος Σου!
Με προσκαλεις να ξεδιψασω
απο της Ανάστασης Σου την πηγή!

Κούλα Κραντά