Άγνωστε διαβάτη (της Έλενας Μαυροειδή)

Άσε με να 'ρθω μαζί σου απόψε άγνωστε διαβάτη, το σκοτάδι βαθύ, κάνει τόσο κρύο εδώ, ούτε δύο λόγια δεν βρήκα να κρατηθώ  ...

Κράτα μου το χέρι, δεν θα σου μιλάω, μου φτάνει μόνο που θα νιώθω το αίμα σου στα ακροδάχτυλα μου να κυλάει σαν παλμός  ...

Δεν σε ρωτάω που βγάζει αυτός ο δρόμος, μην με ρωτήσεις πως έφτασα ως εδώ  ...

Κοίτα, ούτε η σκιά μας δεν φαίνεται στο  σκοτάδι, κι ο ουρανός μαυροφορεμένος, θρηνεί εμάς που διαβάτες της ζωής χαθήκαμε στην μοναξιά  ...

Παράξενο ξένε, νιώθω την ανάγκη να σου μιλάω, έγινα φλύαρη, κι ας είχα πει πως, θα βαδίζω πλάι σου σιωπηλά  ...

Κοίτα ξένε, στο άγγιγμά σου, τα φύλλα της καρδιάς μου ανοίγουν, άραγε μπορείς να τα διαβάσεις  ...

Πρώτη φορά αγαπώ το σκοτάδι απόψε, είναι γιατί δεν θα μπορείς να δεις τη θλίψη που φορώ στα μάτια  μου ...

Μόνο για αγάπη θα σου λέω, κι ίσως δακρύσω για λίγο, μα εσύ δεν θα με δεις,
γι' αυτό σου λέω ξένε, αγαπώ το σκοτάδι απόψε μ' ακούς  ...

Έλενα Μαυροειδή

Άτιτλο (Γεωργία Κιουλαχογλου)

Μικρό πουλάκι που πετάς, τον κόσμο που διαβαίνεις
Πες μου από πού έρχεσαι, πες μου για πού πηγαίνεις;

Πού είναι το σπιτάκι σου, πού είναι η φωλιά σου
Και τί γυρεύεις για να βρεις μακριά από τα κλαδιά σου;

-Είμαι μικρό μα ελεύθερο, στα μάτια σου δεν κάνω
Μα έχω καρδιά ατσάλινη και τα όνειρα μου φτάνω.

Πετάω πάνω από θάλασσες, μιλάω με τα άστρα
Και τα ρωτώ μεσάνυχτα πού είν’ τ’ ουρανού τα κάστρα.

Τα κάστρα της ανατολής που ο χρόνος βασιλεύει
Κι αλλάζουνε οι εποχές και η Άνοιξη χορεύει.

Και αυτά ρωτούνε σαν κι εσέ, και όλο κρυφογελούνε
Θαρρούν πως έχω όνειρα που δεν θα καμωθούνε.

-Μα είσαι μικρό πουλάκι μου και τα φτερά σου λίγα
Και πως ν’ αντέξεις σαν θα δεις πως έχει ο κόσμος πίκρα;

Κι αν σε πληγώσουν και πονάς που θε’ να ξαποστάσεις
Που την φωλιά σου άφησες κι απ’ τα κλαδιά σου εχάθεις;

-Σπίτι δεν έχω το φτωχό μα ο ουρανός αν βρέξει
Είν’ δυνατή η καρδούλα μου και το μπορεί να αντέξει

Κι όσο κι αν βρέξει κι αν βροντά, ο ήλιος θα προβάλλει
Καινούρια μέρα θε’ να ‘ρθει και θα πετάξω πάλι.

Γεια και χαρά σου άνθρωπε και μην το λησμονήσεις
Πόσες φορές το θέλησες σαν το πουλί να ζήσεις,

Γιατί σε βλέπω όπως πετώ, ξέρω σαν σε κοιτάω
Πως λες, πουλάκι να ‘μουνα, ψηλά για να πετάω…

Γεωργία Κιουλαχογλου

Άτιτλο (της Κούλας Κραντά)

Γιατί δεν με αναγνωρίζεις Θεέ μου!
Είμαι εκείνη που κατακρίνω τον διπλανό μου...
Που βάζω πιο πάνω από Σένα
τον εγωισμό μου...
Φροντίζω τη σάρκα,
αψηφοντας την ψυχή...
Λέω ψέματα,
για να είμαι στους ανθρώπους αρεστή...
Είμαι εκείνη,
που έκλεψε , κορόιδεψε, καταπατησε...
Είμαι εγώ!
Ο Φαρισαίος,
Ο Ιούδας,
Η πορνη,
Ο ληστής,
Ο σταυρωτης...
Πως δεν με αναγνωρίζεις Θεέ μου!
Εμένα την ανάξια του βλέμματος Σου!
Με προσκαλεις να ξεδιψασω
απο της Ανάστασης Σου την πηγή!

Κούλα Κραντά

Θεός ήλιος (της Γεωργίας Κιτσουκη Βασιλειαδου)

Κάνε μια βόλτα
πάνω στον ήλιο σήμερα
Μη βιαστείς να τον προσπεράσεις
Ύψωσε το βλέμμα σου
κι άσε την ύπαρξή σου
να ταξιδέψει στις ακτίνες του
Πάρε τη ζεστασιά τους
και μοιράσου την μαζί μου
Εκεί, στο φως θα συναντηθούμε
να ανταλλάσσουμε θερμότητα
Ετερόφωτη ας είναι
Αρκεί η ψευδαίσθηση
ότι όλα είναι όπως θα ήθελα
Μόνο μη χαμογελάσεις
και σβήσεις τον ήλιο
και κάψεις το βλέμμα μου
Γιατί οι θεοί του φόβου
δεν χαμογελάνε

Γεωργία Κιτσουκη Βασιλειαδου

Φώς και σκοτάδι (του Λευτέρη Ελευθερίου)

Δεν φτάνουμε
ποτέ
στο Φώς,
ποτέ
στην αλήθεια,
ποτέ
στα πάμφωτα
μονοπάτια
τα ροδοσκέπαστα
της αγάπης,
χωρίς
την αυτογνωσία,
χωρίς
την αυτοκριτική
χωρίς
την ενσυναίσθηση,
την ευσυνειδησία!

Ποτέ σαν θεωρούμε
τον εαυτό μας αλάθητο
κι ανώτερο,
χωρίς
Συγνώμη
χωρίς
Ευχαριστώ
χωρίς
Παρακαλώ
χωρίς
το
σ' αγαπώ της καρδιάς
και...
χωρίς την ευγένεια,
πουν'  της ψυχής
το τρυφερό το χάδι...

Αυτά που κάνεις
κι όσα δεν κάνεις,
τα "χωρίς"
και
τα "ποτέ" σου,
είναι του βίου σου
το Φώς ή το σκοτάδι...

Οι επιλογές σου!

Μ' αυτές θα ζείς,
μ' αυτές
και θα πεθάνεις.

Λευτέρης Ελευθερίου