Το δίχτυ (της Μάντυ Τσιπούρα)

Το δίχτυ του ψαρά σα φονικό
βυθίζεται στα στήθη της θαλάσσης.
Το ύφος του παιδιού απορρημένο.
Η αύρα μεταφέρει αρμύρα ζωτική
κι η άμμος ανασαίνει την θωριά της.
Η παραλία σκορπίζει μαγεία θεϊκή
κι ο ήλιος έγειρε στη βάση της
για αγάπη, θωπεύει τη λαλιά της.

Γαληνεμένο σκοτάδι
απλώνει την παλάμη του
στο στερέωμα του ουρανού,
το κύμα βρυχάται ασθενικό.

Στάσου ψαρόβαρκα
στη μέση του πελάγους
να αισθανθώ τη γλύκα της ψαριάς!

Τα φώτα απόμακρα απ' το γέρο
που ρίχνει τον φόβο στα νερά,
αστραφτερή η θολούρα του βυθού,
αστραφτερή κι η πίκρα της καρδιάς μου.

Μάντυ Τσιπούρα

ΑΝΙΚΗΤΟ ΕΓΩ (της Αγγέλας Καραγκούνη)

Απ' τη φωτιά ξεπήδησε
μιά φλόγα ερωτική
και την καρδιά κατέκαψε.
Ήταν, ολόκληρη εσύ!
Έπνιξα τη φωνή, που έλεγε:
δεν σ' αγαπά, θα φύγει.
Φωτιά εγώ,νερό εσύ,
ανίκητο θεριό
των δυό μας το εγώ.
Το σ' αγαπώ, ανίκανο να μείνει.
Ένα λάθος μικρό
σφύριξε ανέμελα,
πριν θαφτεί στην αδιαφορία.
Το σβήνω το πάθος.
Και κρατιέμαι,
απ' τη φτερούγα του έρωτα,
την ώρα που πετάει μακριά.
Προλαβαίνω, ν' αποχαιρετίσω
το μέλλον, που δείλιασε ....
Αντίο ζωή!

Αγγέλα Καραγκούνη

Νοσταλγία σαν φύγεις (του Τάκη Πάνου)

Σε κάθε ποίημα σε κάθε λέξη
ένα κομμάτι της ψυχής σου τ' άφηκες δώ
να το κρατώ ιλαρό στεκάμενο φως μπρος τα μάτια μου
χέρι σε χέρι στόμα σε στόμα θα δώσω ζωή

γης κι ουρανός
πνιμένος στης θαλασσιάς μιαν άκρη
αμέτρητες πληγές σα μια εικόνα αγιασμένη
σ' άπειρα όνειρα σου ματαιωμένα

Κι όμως εσύ
δεν μ' απαντάς ποτέ σου,
εσύ
σαν ν' άφηκες πόρτες ανοικτές πίσω από τις λέξεις
σαν να μην θέλησες δρόμους  να κλείσεις

ακόμη κι αν λείπεις
όταν σε φθάνω

και κάθε το γλυκοχάραμα με βρίσκεις
μες το βυθό μου ένα ναυάγιο

μια ανέλκυση του πορσελένιου αμφορέα
από την αρχαία Κίνα τ' αραβούργημα
απ' εποχής του Γωγ και του Μορφέα

Μα σ' αγαπώ βαθύτερα σαν φεύγεις απ' το κύμα
κι άνεμος απλώνεται να ανιστορεί στη θάλασσα
τα περιγιάλια γαληνά πριν την βροχή
πριν συναχθεί η ψυχή από τη λέξη μες το
ποίημα

Τάκης Πάνος

Άτιτλο (της Κατερίνας Πανταλέων)

Κυλά η ζωή και φεύγει..
Σαν τ' αεράκι που το δέρμα μου χαϊδεύει τούτη τη στιγμή..

Δέρμα αχάιδευτο από σένα..
Ζωή γεμάτη ρωγμές,
απ' όπου μπαινοβγαίνουν
κλέφτες κι αστυνόμοι οι στιγμές..

Κι εσύ δεν είσαι εδώ..
Άτονο ρέει στις φλέβες το αίμα..
Κι ο χρόνος αναλώνεται
σε ανούσιες επαναλήψεις..
Κι όλα τριγύρω -
μέρες, τόποι, άνθρωποι -
μοιάζουν εκνευριστικά ίδια..

Ξέρεις κάτι;
Υπερβάλω..
Επί της ουσίας είναι όλα καλά.

Αλλά λείπεις..
Κι αυτό τα ντύνει όλα
με ένα γκρίζο παράπονο πικρό..

Κατερίνα Πανταλέων

Ονειρα Αδράχτια (της Κικης Κωνσταντίνου)

Τα σκοτεινά της μάτια,  γέννησαν την  Ελπίδα.
Μέσα της, θυσιάστηκε η συνενοχή.

Στην επιφάνεια ήρθε και πάλι Ολεθρος, έσυρε μαζί του μια κρυφή συνομωσία Αγάπης.

Οι άνθρωποι φοβήθηκαν, θέλησαν τη διδαχή να την κάνουν αλήθεια και την αλήθεια, να την επαγωγή μιας ανώτερης, εσωτερικής αξίας.

Οχι, δεν θα τη μαρτυρήσω!

Η σιωπή έγινε μέταλλο,  αναζητεί μιαν έρημο γεμάτη γνώση που εξοστρακιζει το  άνομο νερό. Στο τέλος,  μόνος θα μείνει. Τον γοήτευσε βαθιά η μοναξιά.  Παραδόθηκε!

Μέσα της,  κουβαλά μιαν αλώβητη πεδιάδα μα ο κάμπος των πονεμένων,  γέννησε γυαλιά.  Το πράσινο λευτερώθηκε ως κόκκινον. Το ζεστό κόκκινον,  που τιμωρεί την εικασία.

Σαν ζεστό ηλιοβασίλεμα,  φωλιάζει μέσα της, η οργή.  Αντέχει,  εκείνη αντέχει.  Αυτός αναζητεί μιαν όαση, ένα αβέβαιο γαλάζιο.

Τα  όνειρά του,  αδράχτια!

Δεν αντέχει η άτρακτος μάτια μου, σε λησμονώ.

Κική Κωνσταντίνου