Άτιτλο (της Γιώτας Κλουτσουνη Παπαδάκη)

Δες...βγήκε ο ήλιος πάλι.
Μύρισε Άνοιξη ξανά.

Βρεγμένη γη η αγκαλιά μου.
Ανθίζει μόνο με φιλιά.

Όταν τα χέρια σου μ' αγγίζουν.
Μικρά ανθάκια σε κλαδιά.

Πάνω στην πλάτη μου για φόντο.
Μιά ανθισμένη κερασιά.

Με τα φιλιά σου για μελάνι.
Κάθε ανθάκι και φιλί.

Δες...είναι Άνοιξη φωνάζει.
Με πλημμυρίζει σαν γιορτή.

Κοίτα με...
Κράτα με...
Και δως μου...
Από τα χείλη σου πνοές.

Κάνε ν' ανθίσει το κορμί μου.
Σαν η Άνοιξη τις κερασιές.

Γιώτα Κλουτσούνη Παπαδάκη

Άτιτλο (της Χάρις Παρασκευοπούλου)

Σε αναρωτιέμαι.
Σε αφηγούμαι μέσα από ψεύτικες ιστορίες
Σε στολίζω επίθετα
Και ρήματα λαμπερά.
Σε ντύνομαι
Και στους δρόμους
Περιδιαβαίνω το μύθο σου.
Σε νοσταλγώ
Σα ζεστό καφέ το πρωί
Σαν ήσυχο σκοτάδι
Το βράδυ.
Σε απολογούμαι
Σαν λάθος που ποτέ
Πραγματικά δε μετάνιωσα.

Φιλί – στιγμή.
Σου κλέβω ματιές
Και σε ανήθικα ακουμπώ
Δήθεν τυχαία.

Έτσι, καταδικασμένα αθώα
Σε βλάσφημα
Επιθυμώ.

Χάρις Παρασκευοπούλου


Photo by Ρανια Καρα

Έμπνευση (της Ιωάννας Καβαγιάδα)

Για να μην μου λείψει ποτέ
ο έρωτας..
Εγώ ....
τον δημιούργησα!
Από το τίποτα σε κάθε κοινό λογισμό,
αδιάρρηκτη έξαψη έμπνευσης υπάρχει
στη σάρκα μου να ξεχειλίζει.
Μέσα στο φως της αφόρετης αυγής,
αφήνω να μ' αγγίξει ηδονικά
το καινούργιο σήμερα που δεν πρόβαρα ..
και...
σε αιχμηρές κόγχες που ανθίζει η απογοήτευση,
λιθόστρωτα αδιάβατα μονοπάτια έκανα το χαμόγελο
μου, ξεγελώντας κάθε καυτή ανάσα που άφησα
να καίει συντροφικά σαν φωτιά
δίπλα στα όνειρα μου.
Διαχρονικό πανάκριβο ρούχο γίνεται η ψυχή
ξοδεύοντας με λαγνεία έκφρασης
στο βλέμμα κάθε αγαπημένη εικόνα
που μου γλίστρησε .
"Σ' ερωτεύτηκα ζωή
Σαν έκρηξη οργασμού
ξεσπά ο σπασμός σου νύχτα, μέρα...
στ' άκρα μου!

Πόσο λαίμαργα ηττήθηκε το κάθε
λεπτό της ρουτίνας σου, από
δικό μου μεγαλεπήβολο ψυχής πάθος!

Ιωάννα Καβαγιάδα

ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΑ (Του Αριστομένη Λαγουβάρδου)

Σ΄ αυλητές αναμεσίς,  κιθαριστάδες,

μίμους, ρητόρους,  φιλοσόφους,¨τράγους¨

αρχίζαν τα ¨Πιθοίγια¨, με μάγους.

Και από χόες με οίνο νέο παιδιά - μανάδες

ρουφάγαν αργά το νέχταρ στάλες - στάλες

Σε τροχούς συρμένο με λυμένους κάβους,

το πλοίο εκύλα, με αδηφάγους

πότες, Σάτυρους, Σειληνούς, Μαινάδες.

Κίναγαν με πρεπιά οι αρχοντάδες,

κι΄ερχότανε οι ¨Χύτροι¨ που με σπόρους

αρχίζαν του Ερμή τα ευχαριστήρια.

Και ράμνους μασώντας έδιωχναν τις¨Κάρες¨,

και δυνατά εφωνάζαν στις εισόδους:

«Θύραζε κάρες, ουκέτ΄ Ανθεστήρια»!


Αριστομένης Λαγουβάρδοσ

Πραματευτάδες της χαράς (Περικλής Ρεΐζης)

Τάιζε στην παλάμη περιστέρια
κουλούρια με σουσάμι, έβγαζε η τσέπη
παράξενα τον κοίταζαν τον λέτσο
μα ήλιος έλαμπε, χαρά το πρόσωπό του...
Είχε ψυχή, σαν θάλασσα απλωμένη
την τελειότητα με κύμα, την ξεβράζει
βιτρίνα η ''δηθενιά'' τους και την σπάζει
την στέγνοια της καρδιάς τους δοκιμάζει
ποτέ δεν έβαλαν κουλούρι μες την τσέπη
κλεψύδρα η ζωή τους που αδειάζει...
Ποτέ δεν κράτησαν στα χέρια, περιστέρια
ποτέ τα μάτια τους δεν στέγασαν αστέρια
κάποιοι μεγάλωσαν...χωρίς ποτέ παιδιά  να μείνουν
απλότητα η Αρετή!!! Δρόμος τους  και επιλογή  ποτέ δεν ήταν
Πραματευτάδες της χαράς μες τις πλατείες
στο χέρι περιστέρια θα ταΐζουν
και κάποιοι βολεμένοι, ενοχλημένοι
θα προσπερνάνε...μα μέσα τους σπίθα η αλήθεια
την αδιάφορη, την άδεια τη ζωή τους
καλοντυμένα τίποτα...θα βρίζουν σαν δακρύζουν!!!

Το ποιημα είναι εμπνευσμένο από  εικόνα της πλατείας
και είναι αφιερωμένο στους πραματευτάδες της χαράς που τάιζαν περιστερια...
και είχαν ντυμένη με καλοσύνη κι Αρετή την καρδιά τους...

Περικλής Ρεΐζης





RE.pe Pepliwths  κατά κόσμον Ρεΐζης Περικλής
μια στο πεζό και μια στην ποίηση..των βασιλικών του RE.pe
**το ποίημα είναι κατοχυρωμένο** 28-6-2019

Άδειασαν οι πλατείες από κόσμο
κι η Άνοιξη το σκέφτεται να ανθίσει
πριν γίνει δραγουμάνος ο ''κορωνοϊός
αθώους και ενόχους να τους σβήσει...
  εχθρός του κακού είναι το χειρότερο
και εμείς οι ''άνθρωποι'' αποδείξαμε ακόμη μια φορά
ότι  ακόμη μια φορά να διαπράξουμε το χειρότερο..
Να δούμε για πόσο καιρό ακόμα  θα μας ανέχεται η Φύση
και θα δίνει ευκαιρίες στο ανθρώπινο είδος που συμπεριφέρεται σαν
ξενιστής που καταστρέφει τον πλανήτη...