Έμπνευση (της Ιωάννας Καβαγιάδα)

Για να μην μου λείψει ποτέ
ο έρωτας..
Εγώ ....
τον δημιούργησα!
Από το τίποτα σε κάθε κοινό λογισμό,
αδιάρρηκτη έξαψη έμπνευσης υπάρχει
στη σάρκα μου να ξεχειλίζει.
Μέσα στο φως της αφόρετης αυγής,
αφήνω να μ' αγγίξει ηδονικά
το καινούργιο σήμερα που δεν πρόβαρα ..
και...
σε αιχμηρές κόγχες που ανθίζει η απογοήτευση,
λιθόστρωτα αδιάβατα μονοπάτια έκανα το χαμόγελο
μου, ξεγελώντας κάθε καυτή ανάσα που άφησα
να καίει συντροφικά σαν φωτιά
δίπλα στα όνειρα μου.
Διαχρονικό πανάκριβο ρούχο γίνεται η ψυχή
ξοδεύοντας με λαγνεία έκφρασης
στο βλέμμα κάθε αγαπημένη εικόνα
που μου γλίστρησε .
"Σ' ερωτεύτηκα ζωή
Σαν έκρηξη οργασμού
ξεσπά ο σπασμός σου νύχτα, μέρα...
στ' άκρα μου!

Πόσο λαίμαργα ηττήθηκε το κάθε
λεπτό της ρουτίνας σου, από
δικό μου μεγαλεπήβολο ψυχής πάθος!

Ιωάννα Καβαγιάδα

ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΑ (Του Αριστομένη Λαγουβάρδου)

Σ΄ αυλητές αναμεσίς,  κιθαριστάδες,

μίμους, ρητόρους,  φιλοσόφους,¨τράγους¨

αρχίζαν τα ¨Πιθοίγια¨, με μάγους.

Και από χόες με οίνο νέο παιδιά - μανάδες

ρουφάγαν αργά το νέχταρ στάλες - στάλες

Σε τροχούς συρμένο με λυμένους κάβους,

το πλοίο εκύλα, με αδηφάγους

πότες, Σάτυρους, Σειληνούς, Μαινάδες.

Κίναγαν με πρεπιά οι αρχοντάδες,

κι΄ερχότανε οι ¨Χύτροι¨ που με σπόρους

αρχίζαν του Ερμή τα ευχαριστήρια.

Και ράμνους μασώντας έδιωχναν τις¨Κάρες¨,

και δυνατά εφωνάζαν στις εισόδους:

«Θύραζε κάρες, ουκέτ΄ Ανθεστήρια»!


Αριστομένης Λαγουβάρδοσ

Πραματευτάδες της χαράς (Περικλής Ρεΐζης)

Τάιζε στην παλάμη περιστέρια
κουλούρια με σουσάμι, έβγαζε η τσέπη
παράξενα τον κοίταζαν τον λέτσο
μα ήλιος έλαμπε, χαρά το πρόσωπό του...
Είχε ψυχή, σαν θάλασσα απλωμένη
την τελειότητα με κύμα, την ξεβράζει
βιτρίνα η ''δηθενιά'' τους και την σπάζει
την στέγνοια της καρδιάς τους δοκιμάζει
ποτέ δεν έβαλαν κουλούρι μες την τσέπη
κλεψύδρα η ζωή τους που αδειάζει...
Ποτέ δεν κράτησαν στα χέρια, περιστέρια
ποτέ τα μάτια τους δεν στέγασαν αστέρια
κάποιοι μεγάλωσαν...χωρίς ποτέ παιδιά  να μείνουν
απλότητα η Αρετή!!! Δρόμος τους  και επιλογή  ποτέ δεν ήταν
Πραματευτάδες της χαράς μες τις πλατείες
στο χέρι περιστέρια θα ταΐζουν
και κάποιοι βολεμένοι, ενοχλημένοι
θα προσπερνάνε...μα μέσα τους σπίθα η αλήθεια
την αδιάφορη, την άδεια τη ζωή τους
καλοντυμένα τίποτα...θα βρίζουν σαν δακρύζουν!!!

Το ποιημα είναι εμπνευσμένο από  εικόνα της πλατείας
και είναι αφιερωμένο στους πραματευτάδες της χαράς που τάιζαν περιστερια...
και είχαν ντυμένη με καλοσύνη κι Αρετή την καρδιά τους...

Περικλής Ρεΐζης





RE.pe Pepliwths  κατά κόσμον Ρεΐζης Περικλής
μια στο πεζό και μια στην ποίηση..των βασιλικών του RE.pe
**το ποίημα είναι κατοχυρωμένο** 28-6-2019

Άδειασαν οι πλατείες από κόσμο
κι η Άνοιξη το σκέφτεται να ανθίσει
πριν γίνει δραγουμάνος ο ''κορωνοϊός
αθώους και ενόχους να τους σβήσει...
  εχθρός του κακού είναι το χειρότερο
και εμείς οι ''άνθρωποι'' αποδείξαμε ακόμη μια φορά
ότι  ακόμη μια φορά να διαπράξουμε το χειρότερο..
Να δούμε για πόσο καιρό ακόμα  θα μας ανέχεται η Φύση
και θα δίνει ευκαιρίες στο ανθρώπινο είδος που συμπεριφέρεται σαν
ξενιστής που καταστρέφει τον πλανήτη...

Ο ταχυδρόμος (του Κώστα Ζαϊκιδη)

Παίρνω το δισάκι μου  στον ώμο μου επάνω
τα γράμματα συνέχεια σαν  ταχυδρόμος βάνω.
Γράμματα αγάπης που θέλω να  επιδόσω
σαν θέλει ο Θεός απ' τον ιό να την γλυτώσω

Αγάπες αναπόδοτες που εγωιστικά
τις κράταγα περήφανα μα και πεισματικά.
Πίστευα πως χρόνο άφθονο είχα για να τις πω
στο μέλλον εναπόθεσα όλα τα σ' αγαπώ

Μετανιωμένος έβαλα φιλιά και αγκαλιές
που απέφευγα να δίνω σε άλλες εποχές.
Έβαλα και δάκρυα και στοργική αγάπη
και γι'αυτούς που βρίσκονται στου πόνου το κρεβάτι.

Γέμισε το δισάκι μου με όλα τα σ' αγαπώ
Μα τώρα δεν γνωρίζω αν θα προφτάσω να τα πω.
Σ' εσάς εναποθέτω αγάπες και συγνώμη
αν στην ζωή δεν βρίσκομαι, γίνεται ταχυδρόμοι.

Κώστας Ζαϊκιδης

Έλλειψη (του Νίκου Βαρδάκα)

Το φως με οδηγεί στο σκοτάδι σου,
την άλλη
πλευρά του πλανήτη σου,
που απέχει μακριά.
Η απόσταση μας ενώνει την θέληση,
το κενό
γίνεται έμπνευση, μία σπίθα που γεννάει φωτιά.
Έλλειψη, ένα λουλούδι που ζητάει την  βροχή.
Έλλειψη, ένα παιδί που ζητάει την μητέρα του.

Νίκος Βαρδάκας