Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2020

Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι σαν όλους τους αλλους(της Κατερίνας Πανταλέων)


Τους βρίσκεις ανάμεσα σε όλους τους άλλους.
Και δεν τους ξεχωρίζεις εκ πρώτης όψεως.
Μοιάζουν με όλους τους άλλους… 
Αλλά δεν είναι! 
Πρέπει να σ’ έχει επιλέξει η τύχη για να τους συναναστραφείς.
Αλλά ως εκεί.
Η συνέχεια είναι δική σου επιλογή, ίσως όχι και τόσο εκούσια.
Πρέπει να ‘σαι άνθρωπος που θέλει να εμβαθύνει, που προσπαθεί να δεί πίσω από το ορατό.
Και τότε, όταν καταφέρεις να διαπεράσεις την αύρα τους, να εντρυφήσεις στην ψυχή τους, θα τους «δεις»…
Θα βρεθείς, θαρρείς, σε μια άλλη διάσταση.
Σε ένα άλλο σημείο του χωροχρόνου.
Σε μια άλλη εποχή.
Γιατί οι ίδιοι νιώθουν πως δεν ανήκουν σ’ αυτήν την εποχή.
Και δεν ανήκουν.
Δεν μπορεί να ανήκουν.
Άλλες φορές μοιάζουν με αερικά…
Θλιμμένα γυρνάνε τις χαραυγές, ψάχνοντας αυτό που εμμονικά αναζητούν.
Κι άλλες φορές φαντάζουν λαβωμένοι αετοί.
Πετούν από ουρανό σε ουρανό, απαξιώνουν αστραπές και καταιγίδες και πεισματικά ορμούν να φτάσουν τον ήλιο, αδιαφορώντας αν θα τους κάψει.
Έχουν μια πρωτόγονη λάμψη στα μάτια τους… 
Μάτια που έχουν φυλακίσει ες αεί μέσα τους τη χαρά και τη θλίψη, το όνειρο και τον εφιάλτη, την ελπίδα και την απόγνωση.
Έχουν κρεμασμένο στο λαιμό τους ένα παλιό ξεθωριασμένο μενταγιόν, που μέσα του κρατά, ερμητικά κλειστό, ένα πορφυροντυμένο παραμύθι.
Το δικό τους παραμύθι! 
Ισως και να σκότωναν γι αυτό.
Οχι εσένα.
Τη ζωή τους… 
Φορές φορές σε τρομάζουν.
Σε τρομάζουν πολύ! 
Και θες να τρέξεις μακριά τους.
Μη και σε φυλακίσουν στον παράξενο κόσμο τους.
Μη και σε κάνουν να τον αγαπήσεις… 
Κι είναι φορές που σε τραβάνε σα μαγνήτης! 
Που νιώθεις να ‘χεις ανάγκη την αλλοκοτιά τους, την αγνότητά τους, την αλήθεια τους, τον παράξενο κόσμο τους, το κρυμμένο τους παραμύθι… 
Κάποτε φοβάσαι πως ίσως αντιπροσωπεύουν το κομμάτι του χαμένου σου εαυτού.
Αυτό, που πολύ καιρό πριν, κάποιοι σε έκαναν να επιλέξεις το βέβηλο αφανισμό του.
Και τώρα;
Νοσταλγία;
Ενοχές;
Και παλεύεις με τον εαυτό σου! 
Να μείνεις ή να φύγεις; 
Κι αν μείνεις τι θα κάνεις;
Κι αν φύγεις πού θα πας πια;

Τους βρίσκεις ανάμεσα σε όλους τους άλλους.
Και δεν τους ξεχωρίζεις εκ πρώτης όψεως.
Μοιάζουν με όλους τους άλλους… 
Αλλά δεν είναι! 


Κατερίνα Πανταλέων

Πρώτη ανάρτηση στο "Μεταξύ μας"




Σαν πας για Κύπρο (της Ιωάννας Καράμπελα)



Δεν είχαμε μαζέψει και πολλά.
Δυο τρία απογεύματα ψιθύρισαν στις τσέπες και να ,
που το λουλούδι άνθισε!
'Εβγαλε μπουμπούκια απ' της μασχάλης τή θηλιά.

Δεν είναι πως η μοίρα φροντισε τά ζωντανά.
Είναι πού τα ζωντανά φροντισανε !
Κι Γη ξημέρωσε...
Ο ήλιος γινηκε κόκκινος στά φύλλα τών ανθρώπων, με τά κλαριά γιοματα από καρπό.

Κινήσαμε πρωί για μέρες που δεν είχαν νύχτα...
Δεν έγινε γνωστή του σκοταδιού η ώρα.
Γι αυτό,
τ' αρώματα του κήπου ολημερίς στολίζονταν με χρώματα ζεστά σα πανωφόρια της Ζωής.
Κι μέρες...
Αχ αυτές οι μέρες..
σαν πάς για Κύπρο τραγουδούν •
Τζιτζίκια που δε γνωρισαν χειμώνα !!!


Φώτο προσωπική
Πρωταράς Αμμοχώστου Ιούνιος 2018

Ιωάννα Καράμπελα


Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2020

Πουλί μου διαβαταρικο (της Μάρθας Καναρη)

Που να σε κρύψω μάτια μου
Να σε κλειδαμπαρώσω
Κι από του κόσμου τη θηλιά
Καρδιά μου να σε σώσω?

Τα χέρια σου μαλάματα
Φτερά που τα τσακίσαν
Κι ανήμπορο σ αφήσανε...
Σ ένα κελί σε κλείσαν...

Πουλί μου διαβατάρικο
Παιδί μου , ανασεμιά μου
Που να μιλήσω...τι να πω
Που φλέγεται η καρδιά μου?

Ρίξε Θεέ το βλέμμα σου
Κάνε μια στάση κάτω...
Δες πως η κόλαση ειν' εδώ
Κι ύστερα τράβα  επάνω

Μία γροθιά να έριχνες
Όλα να τα χαλάσεις
Τον κόσμο που λησμόνησες
Απ' την αρχή να φτιάξεις...

Πουλί μου διαβατάρικο
Παιδί μου , ανασεμιά μου
Που να μιλήσω...τι να πω
Που φλέγεται η καρδιά μου?


Μάρθα Καναρη


Αν θέλουμε δίκαια να μιλάμε (της Παρασκευής Κηπουριδου)



Τα βέλη του ήλιου ωχρά,
στης μέρας το ψυχρό θάμπος.
Αδειανό κοχύλι η σιωπή.
Σε λυκόφως ανοχής
υποδόριο ρυάκι η οργή.
Σε αδιαφανή φλέβα ρέει.
Θαμπός κόσμος.
Δίκιο
μοίρασμα
ανθρωπιά
όνειρα,
κομμάτια ενός καθρέφτη,
σπασμένου από άπληστη γροθιά.
Δυο στρατόπεδα ο κόσμος.
Άδικοι κι αδικημένοι,
πλούσιοι και φτωχοί,
διαψευσμένοι και προδότες.
Αγαθά άνισα μοιρασμένα.
Οι ευθύνες μοιρασμένες ίσα.
-Αν θέλουμε δίκαια να μιλάμε,
αυτούς τους άδικους καιρούς.-
Η σιωπή δεν είναι απλά ανοχή.
Σημαίνει συμβιβασμό.
Σημαίνει συνενοχή.
Η μεμψιμοιρία ανώφελη.
Τρέξε…φύγε μακριά,
από του φόβου η σκιά.
Άσε λεύτερο το σθένος
στις φλέβες να κυλά.
Ο κόσμος με αγώνα αλλάζει.
Αποφασισμένα χέρια αδικημένων,
το οικοδόμημα του κόσμου χτίζουν.
Πάνω σε νέα θεμέλια γερά.
Κάποιοι τρελοί κι ονειροπόλοι,
επιστρατεύουν τη δύναμη της ψυχής.
Σβησμένους ήλιους ανάβουν.
Με την άσβεστη σπίθα της ελπίδας.
Με τόλμη, ανθρωπισμό και δικαιοσύνη.
Όσο κι αν μοιάζει αθέατη,
-η δύναμη των κατατρεγμένων-
κινητήρια δύναμη είναι.
Κολυμβήθρα αναγέννησης,
ενός καλύτερου κόσμου.
Αρκετά κοιμήθηκες
Αφυπνίσου.
Με φορεσιά ελπίδας ντύσου
Ζήσε το θαύμα στην άχαρη ζωή σου


Παρασκευή Κηπουριδου

Τρίτη 18 Φεβρουαρίου 2020

Γίνονται άνθρωποι οι πέτρες (της Ειρήνης Ανδρέου)



 Έφτιαξα  ένα ποίημα μετά την βροχή.
Δίπλα σε μια γυαλιστερή πέτρα.
Μαζεψα ένα κίτρινο φύλλο
το έκλεισα  μέσα και το φίλησα.
Το απώθεσα χάμω μαζί με την ψυχή μου.
Παρέα με χιλιάδες άλλα στοιβαγμένα .
Τα ποιήματα της σιωπής όπως τα ονομάζω.
Όταν η ψυχή βρίσκεται στον πάτο δεν μιλάς.
Ότι είχε να πεις το είπες και τέλος.
Που θα πάει; Δεν θα φυσήξει ο άνεμος;
Άμα δείτε να φουρτουνιάζει η θάλασσα
να ξέρετε πως είναι οι ψυχές των ανθρώπων
που τις παρέσυρε ο άνεμος μες σε φύλλα κίτρινα.
Είναι οι λέξεις που δεν είχε νόημα να ειπωθούν.
Ειναι λέξεις βέλη που γυρίζουν μπούμερανγκ
και καρφώνονται στην καρδιά τους;
Γιατί κι αν εκτοξευθούν βρίσκουνε πέτρες.
Νιώθουνε οι πέτρες; οι πέτρες είναι πάντα χάμω.
Μπορεί μια πέτρα να σηκωθεί από την λάσπη;
Μπορεί μια πέτρα να αφουγκραστεί ;
Μπορεί μια πέτρα να γίνει Άνθρωπος;
Να το φιλήσεις όπως το ποίημα  ε;
Γιατί αυτό ειναι δικό σου. Εσύ το έπλασες.
Σε μια στιγμή που η πέτρα γυάλλιζε.
Την πήρες για διαμάντι, το είχες ανάγκη.
Παιγνιδιζει ο ήλιος , παίζουν κι οι..πέτρες
με ανθρώπινες καρδιές .
Μετά την βροχή συμβαίνει αυτό, ψευδαισθήσεις.
Κι εσύ που τόσο την αγάπη αποζητουσες
 την... "πάτησες".
Τωρα που ξέρεις , να κοιτάζεις ψηλά
κι εκεί να λες το ποίημα σου.
Σε καρδιές που είναι ψηλά κι ας είναι και συνεφιασμένες...
Γιατί κάτω από την γυαλιστερή πέτρα
φωλιάζουν ερπετα  σκουλήκια , οχι άνθρωποι.....

Ειρήνη Ανδρέου