Οι ελπίδες (της Ιωαννετας Δοκαναρη)

Στο σπίτι της νέας ζωής
οι ελπίδες πετούν χαμηλά.
Διασχίζουν τις ματιές.
Αγγίζουν τις ανάσες.
Φωτίζουν το δέρμα.
Οι υποσχέσεις μεθούν απ' τ' αρώματα.
Οι προσμονές σιγομουρμουριζουν μελωδίες γλυκιας ζωής.
Ο πόθος για αγάπη φτερουγίζει στην μεγάλη αίθουσα.
Αχ! να χα μια τεράστια καρδιά

Ιωαννετα Δοκαναρη

Από την ποιητική συλλογή
"Το χαμόγελο του ουράνιου τόξου"

Μην αρνηθείς τις εποχές (του Θεοφάνη Παναγιωτόπουλου)

Πώς να ανθίσουν τα ρόδα της ψυχής μου
όταν ο δημιουργός τους, είναι άφαντος;
Πώς να υπομείνω τις ανεμοθύελλες του χειμώνα
όταν θα βρίσκομαι συνεχώς γυμνός;
Πώς να ξεδιψάσω με τις λιγοστές σταγόνες φθινοπωρινής βροχής;
- γλιστρούν και εξαφανίζονται στις ρίζες των φυτών-
το δειλινό πλησιάζει αμετανόητο- για λίγη υπομονή
δεν ξοδεύει καθόλου χρόνο για σένα – αντιθέτως μ’ εμένα
τα σύννεφα σμίγουν, αγκαλιάζονται όλα μαζί
θαρρείς πως δεν θα χωριστούν
ξανά τα μάτια σου, γυρνούν στον ουρανό- πάντα
μην αποφεύγεις μάτια μου, της φύσης το κάλεσμα
του κορμιού σου, τα μυστικά μην εγκαταλείπεις
για ένα τελευταίο φθινόπωρο
για ένα τελευταίο αντίο μιας εποχής εφηβικής
μιας εποχής που δεν γνωρίζει το γήρας – το καλοκαίρι
ας αφεθούμε στην εποχή της αποσύνθεσης
των ξεθωριασμένων χρωμάτων, του λιγοστού ηλίου,την εποχή της λήθης
του αποχωρισμού και μοιραία του χωρισμού
μην αρνηθείς τις εποχές.

Θεοφάνης Παναγιωτόπουλος

Οι μελέτες των ψυχών (της Κατερίνας Χαδουλου Σκιντζή)

Την βροχή περπάτησα
την νύχτα αφουγκράστηκα ...
Δεν ξέρετε τι θέλετε ...
Δεν αποδέχεστε ότι έχετε...
Όλα γύρω μας είναι απλά...
Μόνο οι ποιητές τα κάνουν δυσνόητα...
Όσο κι αν κρύβεστε ότι κι αν κρύβεται
η ουσία πάντα αχνοφέγγει...
Γοβάκια γυάλινα σπάνε σε άγρια χέρια...
Οι κύνες τις οσμές μας μέσα τους κυοφορούν ...
Στο βόρειο ημισφαίριο του ουράνιου μυαλού σου
την τρυφερή μου υπόσταση βγάζεις βόλτα όποτε θες...
Στα δάχτυλά μου οι οσμές σου
διαρκείας μόλυνση έγιναν...
Στα μάτια μου καρφί - δοκός
σύριγγα απώλειας,
οι αρνήσεις σου οι καθημερινές
τα όπλα μας κατέθεσαν...
Τα δάκρυα μου κουράστηκαν
δεν ξανακύλησαν συνειδητά,
τους δακρυϊκούς πόρους έφραξαν
αρνούνται να κυλούν για άλλους,
κυλάνε στα υψίπεδα των παριών
αυτόνομα για τον εαυτό
και ας μην τα δεις ποτέ...
Στους όχλους κρύβεσαι ...
Στο τρανταχτό γέλιο
την αμηχανία σου τυλίγεσαι...
Στους καθρέφτες τα είδωλα μηρυκάζουν
τους επόμενους νάρκισσους επωάζουν ...
Έτσι οι  βιασμοί
των στιγμών συλλέγονται,
η γοητεία ξεπετάγεται,
οι καβάντζες ξεπέτες στρατολογούνται
και ο όχλος που σας εμπαίζει και
τον εμπαίζετε
μυστικά ετοιμάζεται...
Ύαινες γοητευτικές
μας κατασπαράσσετε,
άλλοι γενναία αυτομόλησαν
εμείς καθημερινά αυτοκτονούμε
ως μαθητεία θανάτου,
από των νάρκισσων τις συμπεριφορές...
Σταματήστε για ένα λεπτό ...
Αφουγκραστείτε τις παφλάζουσες καρδιές
μην τις αυτοκτονείτε ...
Ευκολία και δυσκολία είναι μέσα μας
τις ιδιαίτερες σχέσεις με ενοχικές σχάσεις
μην τις δυσκολεύετε...
Η τρυφερότητα δεν ισορροπεί,
στο μεγαλειώδες δέρμα μας διαχέεται...
Να το θυμάσαι είσαι γκρεμός μοναχικός
σε καταβάσεις και αναβάσεις ηρωικών ψυχών αφήνεσαι...
Μπαίνουν τα βλέμματα μέσα σου
ενώ εσύ τυφλώνεσαι
από του εγωισμού το αδυσώπητο κραταιό μέλος...
Βγάζεις την γλώσσα στο κενό
και έτσι λες πως υπάρχεις
μέσα από των στίχων τον ορυμαγδό...
Ο ανελέητος είναι χειρότερος από τον αδίστακτο
που έχει μια πιθανότητα σε κάτι καλό να ενυπάρχει,

είπε ο οινοχόος της βραδιάς...
Αυτό το άτιμο καλό σου
αναζητώ...
σαν ύαινα και εγώ
σαν ξωτικό
σαν γυναίκα
σαν θύελλα εξωτικών στιγμών...


Κατερίνα Χαδουλου Σκιντζη

Λεπτομέρεια  από  πίνακα  του Λεονάρντο Ντα Βίντσι

Τα τετράγωνα αυτά αντρικά σου χέρια (της Σταματίνας Βαθη)

Τα τετράγωνα αυτά αντρικά σου χέρια!
Τόσο σταθερά, χτυπημένα,
αλλά και τόσο εκφραστικά.
Μέσα στην χούφτα σου νερό ζητούσα.
Νερό καθάριο και ξεδιψαστικό, πηγή ζωής, απαιτούσα.

Δύο χέρια ενωμένα,
θάνατος η απώλεια τους.
Σφιγμένα,
δυνατά αλλά και προδωτικά,
υποθέσεις, αοριστίες
και το γέλιο σου να διαπερνά
την ψυχή μου,
περιγελώντας με για την κρίση μου.

Ράπισμα,  ράγισμα η απόφασή σου,
σκληρό και ανελέητο το γέλιο σου
να μου λέει με το γέλιο αυτό που λάτρεψα
μεσα στην ομήγυρη των φίλων σου, ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΩ.

Εγώ όμως ήμουν εκεί και περίμενα
με την ψυχή μου ήρεμη και την καρδιά να πάλλεται.
Απλά σαν απλός άνθρωπος έκανα λάθος.
Αυτά τα χέρια δεν μπορούσαν να με αγκαλιάσουν.

Σταματίνα Βαθη

Πίνακας: Lena Vaka

ΣΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (της Αντριάνας Αρβανιτιδου)

Εδώ και καιρό μια μαύρη  σκιά με ακολουθεί, την καυτή του ανάσα αφήνει κάθε μέρα πάνω στον λαιμό  μου. Εκεί που άφηνες για χρόνια τα δικά σου ερωτικά φιλία. Αυτά τα  φιλιά τώρα τα πνίγει αυτή η σιλουέτα με την μαύρη στολή, ο θάνατος  απλώθηκε σε μια ψυχή κενή.

Τα βράδια κρύβεται κάτω από το κρεβάτι  μου, χωρίς την παρουσία μου δεν ζει. Σαν θηλιά πνίγει τα συναισθήματα  μου, με κομματιάζει για να αιμορραγώ, με το αίμα της ψυχής μου μεθάει  και έτσι συνεχίζει να υπάρχει στο κορμί μου, κάνει έρωτα βρώμικο με το  μυαλό μου.

Αναμνήσεις μαζί του δεν έχω μα συνεχίζει να με  ακολουθεί. Ναι τον παντρεύτηκα με συνοικέσιο και διαζύγιο δεν δίνει. Με  την θλίψη μου χαίρεται, με τον πόνο μου τρέφεται. Το χαμόγελο μου τον  σκοτώνει αργά και βασανιστικά, η χαρά μου τον γονατίζει και ο έρωτας τον  εξαφανίζει.

Φίλος με τον θυμό, κολλητός, εσύ του επιτρέπεις  συνωμοσία. Όλα τα αρνητικά συναισθήματα είναι τα δικά του πνεύματα αυτά  που καθοδηγεί. Θέλει στην δικιά του σφαίρα να σε βάλει, την μάχη να  κερδίζει σιγά σιγά, και χωρίς να το καταλάβεις ξαφνικά θα βρεθείς, στον  δικό του ρυθμό πάθους να χορέψεις τον τελευταίο σου χορό.

Πήρες  ανθρώπους πολλούς σ αυτόν τον ματωμένο χορό, τους ξεγέλασες, τους  τύφλωσες και με αιώνια ζωή τους μάγεψες. Τα δάκρυα τους δεν λυπήθηκες,  την αγάπη που είχαν δεν τους άφησες να ζήσουν, να μεγαλώσουν και νιώσουν  αυτήν την αναμενόμενη ευτυχία. Όπως ένα βιβλίο που έχει αρχή, μέση και  τέλος, τους πήρες για να μην δουν το τέλος αυτό. Κάηκαν όλες οι σελίδες  και οι στάχτες στον αέρα σκόρπισαν και γύρισαν εκεί που ανήκουν , στην  γη και στον ουρανό.

Μα εγώ θα αντισταθώ, σε κάθε κίνηση σου θα  είμαι ένα βήμα μπροστά, ο πόνος ο καθημερινός δεν θα με λυγίσει. Θα  χαμογελάω ακόμα και όταν η καρδιά σταγόνες αίματος θα γεμίζει το κορμί  μου. Ακόμα και όταν τα δάκρυα μου θα έχουν στερέψει και θα πνίγουν τα  εσώψυχα μου. Εγώ το ανάστημα μου θα ορθώσω, γιατί κάποια ψυχή μου  έλεγε…»Θα είσαι πάντα δικιά μου, ούτε ο θάνατος θα σε πάρει. Το χαμόγελό σου, η λάμψη σου είναι ένα όπλο που όπου κι αν είμαι, όπου κι αν  ταξιδέψω ποτέ δεν θα πάψω να αγαπώ».

Και ναι όσο κι αν είσαι  μέσα μου και κυριεύεις κάθε δευτερόλεπτο, αν είσαι σε κάθε μου αίσθηση,  τόσο θα σε αγνοώ. Γιατί δεν σε μισώ, σε λυπάμαι που ζωή δεν έμαθες τι θα  πει. Το σ' αγαπώ δεν θα κλέψεις για άλλη μια φορά.

Η σιλουέτα σου η σκοτεινή, θα γίνει παρέα μου μακρινή.Μα για όσους ακολούθησαν τα  ψεύτικα τερτίπια σου, εγώ δεν θα παραδοθώ γιατί ότι ερωτεύτηκα σε γη και  ουρανό είναι παντού και εσένα διώχνει μακριά.

Αυτό που δεν  πεθαίνει τελικά ποτέ είναι η αγάπη, που όνειρα σκορπά σε έναν κόσμο που  δεν γνωρίζει τι είναι προσωπική  ευτυχία και την τύχη που κρατάει στα  χέρια του κάθε στιγμή. Για κάποιους αυτή η στιγμή χάθηκε αλλά  σκορπίστηκε στα δικά σας χεριά για μια όμορφη συνέχεια …

Μαυροφορεμένε μου σύζυγε θα σε αρνηθώ, με την αγκαλιά μου θα σε πνίξω και με τον έρωτα θα ξορκίσω κάθε σου κακό.


Αντριάνα Αρβανιτιδου