Απλά υπάρχω (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

Απλα υπαρχω!
Υπαρχω χωρις να κοιταω!
Δεν βλεπω τις παραστασεις του κοσμου!
Ολα με προσπερνουν μηχανικα!
Ολα κολλημενα στο δερμα
ακινητα κι αψυχα αφηνονται στην τυχη τους!
Τα συναισθηματα αχρηστα ποιηματα
δεν εχουν πια που να δωθουν
αφηνονται ακουσια αδιαφορα στο καλαθι των αχρηστων!
Το μυαλο κενο μεταχειρισμενο γραναζι
αλαδωτο σκουριασε παρατημενο στην αχρηστια του!
Το βλεμμα καπου κοιταει
απροσαρμοστο στο περιβαλλον!
Τα βηματα ξυραφια μ' οδηγουν
αυθαιρετα σ' αγνωστο μελλον!
Η καταστροφη δεν εντυπωσιαζει τη ζωη
γινεται καλοδεχουμενη σαν λυτρωση!
Οι ανασες μου αποκοσμες κι αχρειαστες
απλα επιδιορθωνουν το τιποτα ζωντανο!
Η ακινησια μου εγινε ξεκουραση
στην μονοτονη απραξια!
Βουβο το κλαμμα αφαντο στεγνο
στο ρολο του μεσα στην απελπισια!
Ενα αδιστακτο κατηγορω εμεινε μονο
που με δικασε στην απουσια σου!
Ακομα και τα λαθη κουραστηκαν
την επαναληψη της δικαιολογιας τους!
Ο χρονος εναλλασεται με την αυπνια
φτιαχνοντας ακινητα τοπια μιας νιρβανας!
Η λυση πανω στο τραπεζι με καλει
πιο επιμονα απο ποτε να την γευτω!
Λιγοτερο δειλος πλησιαζω τη στιγμη
μιας λυσης του συμβολαιου μου!


Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Κλεψύδρα (του Περικλή Ρειζη)

Αγκάλιασε τους φόβους σου
κι αγάπησε τους τώρα
μικρά παιδιά ατσούμπαλα
στο χώμα αραδίζουν

Σαν πεταλούδες ξεπηδουν
απ' τα υγρά σου μάτια
παλιές στιγμές ανεμελιάς
ξόδεμα της ζωής σου

Κι οι απουσίες έγιναν
χαρές μαραζωμένες
στο χρόνο που ξεφτίσανε
κανέναν δεν πονάνε

Κι ο έρωτας να ακροβατεί
πάνω σε ράγες τρέλας
κλεψύδρα αδειάζει συνεχώς
την μοναξιά της μέρας

Στα καλντερίμια της ζωης
σιωπές περιπολούνε
μεθούν τον κόσμο τον κερνούν
χαρές φτιασιδωμένες

Ψιλή βροχούλα έπιασε
το χάρηκε η ψυχή του
έτσι το δάκρυ σκούπισε (έκρυψε)
νερό είπε ήταν γελώντας...

Το ποίημα αυτό είναι αφιερωμένο στην Ελπίδα την νότια!!!
(Πάντα η Ελπίδα είχε ένα προσανατολισμό Νότου)
που πάντα μπαίνει και υπάρχει στη ζωή μας
΄για να κάνει το δάκρυ ,γέλιο, νερό, να το κάνει ζωή...
Γιατί το δάκρυ είναι λογια της ψυχής που δεν γράφονται
με την δική μας αλφαβήτα...
 Υ.Γ(Και να γελάμε το γέλιο είναι το νερό της  ψυχής)

Περικλής Ρειζης

Ξυλομπογιες (της Μαριάνθης Πλειώνη)

Μια ξύλινη μπογιά στο χρώμα τ΄ουρανού κρατώ
κι ο νους σε πέλαγα γαλάζια με πηγαίνει.
Γοργόνα γίνομαι στην άκρη του γιαλού
μα η βαρκούλα μου στην άγρια θάλασσα δεν μπαίνει.

Παίρνω  κι εγώ την κόκκινη ξυλομπογιά
και  ζωγραφίσω ένα τεράστιο καράβι,
οι γλάροι οι φίλοι μου ανοίγουνε φτερά
μαζί  για  να σαλπάρουμε ένα  βράδυ.

Είν΄ τα φουγάρα του ψηλά ως τον ουρανό
με κίτρινη ξυλομπογιά τα έχω βάψει,
αστέρια κι όνειρα στ' αμπάρια τ΄αδειανά
το φως του φάρου περιμένουμε  ν΄ανάψει!


Μαριάνθη Πλειώνη

Εικόνα: Αθηνά Πετούλη

Μαζί σου (της Αθανασίας Δαμπολια)

Σ`ένα κοίταγμα.
Σ`ένα ψιθύρισμα.
Σ`ένα άγγιγμα.
Σ`ένα όνειρο.
Σε μια ροδαυγή.
Σ`ένα ηλιοβασίλεμα.
Εκεί παραδίνομαι μόνο.
Κι ένα σ`αγαπώ βαμμένο κόκκινο.
Σαν στάζει απ' τα χείλη του φιλιού το κρασί,
σκύβεις  και μεταλαμβάνεις με ιερότητα
τα χείλη μου φιλώντας τα.

 Αθανασία Δαμπολια

Μακρινή στεριά (του Νίκου Σουβατζη)

Κάποτε θα ‘χουμε τελειώσει
με όλα αυτά που μας πνίγουν
και το παρόν θα είναι
ένας μισοξεχασμένος εφιάλτης

Τότε, το μόνο που θα έχει απομείνει
θα είναι όσα αρνηθήκαμε
για να παραμείνουμε όρθιοι,
ένα καθαρό βλέμμα
και η βεβαιότητα
ότι κάποτε θα νικήσουμε

Κάποτε θα μετράμε τις πληγές μας
χωρίς να πονάμε
και θα λογαριαστούμε
επιτέλους με τους δαίμονες
που κυνηγούν τη ζωή μας

Τότε, οι λέξεις θα αποκτήσουν
ξανά το νόημά τους
και το βλέμμα μας θα χάνεται
σε μια απέραντη γαλήνια θάλασσα

Νίκος Σουβατζης