Μακρινή στεριά (του Νίκου Σουβατζη)

Κάποτε θα ‘χουμε τελειώσει
με όλα αυτά που μας πνίγουν
και το παρόν θα είναι
ένας μισοξεχασμένος εφιάλτης

Τότε, το μόνο που θα έχει απομείνει
θα είναι όσα αρνηθήκαμε
για να παραμείνουμε όρθιοι,
ένα καθαρό βλέμμα
και η βεβαιότητα
ότι κάποτε θα νικήσουμε

Κάποτε θα μετράμε τις πληγές μας
χωρίς να πονάμε
και θα λογαριαστούμε
επιτέλους με τους δαίμονες
που κυνηγούν τη ζωή μας

Τότε, οι λέξεις θα αποκτήσουν
ξανά το νόημά τους
και το βλέμμα μας θα χάνεται
σε μια απέραντη γαλήνια θάλασσα

Νίκος Σουβατζης

ΕΡΗΜΟ ΣΠΙΤΙ (της Εύας Γεωργίου)

Κάτι σαν τάμα...
στο χρωστούσα
Όσα  φυλαγμένα σου είχα
χρόνια ολόκληρα
γυμνών ημερών απόγνωσης
Τριγυρνώ και περιφέρομαι
μόνιμα στην ζωή σου
κι ας εχω κάνει
 του κόσμου τα ταξίδια
Δραπέτευσα απο όλες τις φυλακές
Ήρθα αργά μα φόρεσα τα ίδια ρούχα
για να με καταλάβεις
Γέννηση και αφετηρία
των προγόνων μου το χώμα
Και να που σε αγκαλιάζω!
Εφήμερος πρόσφυγας μετανάστης
όταν ο πόθος γίνεται γιορτή

Εύα Γεωργίου

Ακόμη ένα ποτηράκι (της Βηθλεέμ Νασλα)

Ένα κρασί σε κάλεσα
να πιούμε απ τ αμπελι
που φρόντιζα τόσο καιρο
και το χω κάνει μέλι.

Να πίνεις να γλυκαινεσαι
τα χείλη σου να βρέχεις,
να χάνεσαι και να γελάς
στο δειλι να χορεύεις.

Κι αν είναι τόση η χαρα
που θα σε περιβάλλει,
το χέρι κράτα μου σφιχτά
κι όπου μας βγάλει η άκρη.

Ειν το κρασάκι μου γλυκο
κι εγώ θα σε ποτίσω,
απ την αγκάλη σου μη βγω
να σε γλυκοφιλησω.

Το κρασοποτηρο μικρο
μα θα σου το γεμίζω
κι όσο το όνειρο διαρκει
εγώ θα στο θυμίζω,
πως σαγαπω σαν το κρασί
που εγώ θα σε μεθυσω!

Βηθλεεμ Νασλα

Μην εμπιστεύεσαι τον ήλιο ( της Χρυσταλλας Κοσμά)

MΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΟΝ ΗΛΙΟ....
ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΟΥΡΑΝΟ ΜΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΚΙ ΟΜΩΣ ΔΕ ΜΠΗΚΕ ΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΤΟ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ.....
ΤΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΑΥΤΟΣ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ;;;;
ΓΙ ΑΥΤΟ ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΟΝ ΗΛΙΟ.....
ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΠΛΑ ΣΕ ΓΕΜΙΖΕΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Χρυσταλλα Κοσμά


                                               

Της μάνας (της Χρυσαυγή Τούμπα)

Κέντησε το μισοτελειωμένο λινό που άφησε πίσω η μάνα της
Με μεταξωτή κλωστή ολοκλήρωσε μοτίφια και φεστόνια
Το έστρωσε στη γιορτή της με μια φωτογραφία της στη μέση στο τραπέζι.
Τράβηξε την καρέκλα και κάθισε απέναντί της...
και πέρασε το υπόλοιπο του χρόνου της παρακολουθώντας την άνοιξη που είχε έρθει ήδη μ ένα τσαλακωμένο φόρεμα κι ακάνθινο στεφάνι στους ανθούς της.
Και το χάδι που είχε απομείνει στο χέρι της δεν ήξερε πού να το ακουμπήσει.


Τούμπα Χρυσαυγή