Κοντά στο όριο (της Φωτεινής Ψιρολιολιου)

Γερνά η υπομονή στα μάτια μας
Τη συναντώ  κάθε πρωί
Δεν την αναγνωρίζω.
Ο χρόνος με σιωπή σμιλεύει την παραίτηση
Μαζεύει σε βαζάκια στάλες δροσιάς για το καμμένο μέτωπο
Ακροβολίζει με μαεστρία θεούς παρείσακτους
Ταΐζει περιστέρια απ τα στριφώματα παρθένων κοριτσιών
Βγάζει το φίμωτρο απ τα μωρά που κλαίνε



Φωτεινή Ψιρολιολιου

Στα Δυτικά του Έρωτα (της Κωνσταντίνας Σταθακοπούλου)

Η αγάπη έφυγε.
Φόρτωσε σ’ ένα μεγάλο καράβι τις ανάγκες της
και ταξίδεψε στο πουθενά.
Εκεί που η πένα και τα ακροδάχτυλα του ποιητή υγροποιούν τα φωνήεντα
και παρασύρουν τα μάτια έξω απ’ τα πρόσωπα,
στα ενδόμυχα της απουσίας,
λυγμούς ορμητικούς γεννώντας.

Εκεί που η σκέψη τήκεται μέσα στο πύρωμα της μνήμης
και που τα όνειρα στα βάθη τους κατολισθαίνουν.

---- κάπου εκεί, στα δυτικά του έρωτα ----


Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου


πίνακας, Σοφία Ζιάβρα

ΑΜΦΙΛΎΚΗ (της Δώρας Μεταλληνού)

Φως  στραγγαλίζει το Έρεβος
στης αμφιλύκης  την αιχμή μετεωρίζεται
δίχως πυξίδα,
 άσκοπη περιπλάνηση
να τραβήξω εκεί που δεν παραμονεύει θάνατος;
να τραβήξω εκεί που δεν βασιλεύουν τα όνειρα;
εκεί που καταυγάζει πάντα το φως;
το ένστικτο δεν βοηθάει.
ροζαλένιο γιορντάνι
 δακτυλίδι  στη θάλασσα
 μπερδεμένο το φως  της αυγής
κι ολόγυρα…. γκρίζο
θα φέξει και σήμερα
διττότητα διέπει τον κόσμο
διπλά κι αμφίσημα όλα συνοδοιπορούν
είναι κι αυτό  υπέρτατη ομορφιά,
γλυκιά απαντοχή πως  σ’ όλα τα γκρίζα
το λευκό ελλοχεύει!


Δώρα Μεταλληνού

Όμως έχω εσένα (της Έλενας Κορινιώτη)

Όμως έχω εσένα.
Κι ίσως στη ζωή μου να μην είχα κανέναν περισσότερο δικό μου από εσένα.
Και δεν θυμάμαι πότε ξεκίνησα να σ' έχω ανάγκη.
Και δεν κατάλαβα πως δέθηκα.
Και δεν πρόσεξα πως σου αφέθηκα.
Πως σου ανοιχτηκα.
Πως κατάφερες να τραβήξεις τις βαριές κουρτίνες μου βλέποντας την αμοντάριστη πλευρά μου.

Όμως έχω εσένα.
Και φοβάμαι μη σε χάσω σαν τους άλλους.
Και δεν έχω ιδέα πως θα σε κρατήσω κοντά μου.
Και δεν σκαμπάζω από αυτά, από πολύπλοκα σχέδια και τερτίπια.
Δεν βρήκα καμιά καλή δικαιολογία για να σε ζητώ κι απόψε.
Μάλλον για μια ακόμη φορά θα χρειαστεί να σου εκδηλωθώ.
Πάντα μου προκαλούσε αμηχανία αυτό.

Όμως έχω εσένα.
Ακόμη κι όταν λείπεις.
Στα τραγούδια που σου σιγοτραγουδώ.
Στα ασυγχρόνιστα γέλια κάθε φορά που θυμάμαι τα αστεία μας.
Στις αυτοκαταστροφές μου, να με τραβάς από τους πυθμένες.
Στις αδικαιολόγητες αιθεροβασίες μου, να με τσακίζεις άγαρμπα στο έδαφος, βάζοντας μου ιώδιο στις πληγές.
Στις στιγμές που απλώς αφήνομαι σ' έναν γλυκό ύπνο κι εσύ μένεις να με κοιτάς πως ανασαίνω.

Όμως έχω εσένα.
Να μ' αγαπάς για δυό.
Κυρίως όταν δεν μ' αγαπώ εγώ.
Κυρίως όταν δεν με βρίσκω.
Κυρίως όταν δεν έχω κανέναν, ούτε καν εμένα
Έχω εσένα.

Σ' αγαπώ.

Έλενα Κορινιώτη

ΠΗΡΑ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ (της Ειρήνης Γεροντάρα)

Κάθε λέξη κι ένα δάκρυ.
Κι εγώ τα μάζεψα.
Μέρες και νύχτες ατέλειωτες.
Σε δρόμους, σε πλατείες, σε σπίτια μισάνοιχτα.
Στους κάμπους τους Θεσσαλικούς
και στα βουνά της "Πελοπόννησος".
Στα ανεμόδαρτα νησιά
και στους φλογισμένους ελαιώνες μας.
Συνέλεξα όλους τους καημούς,
τις λύπες, τις χαρές, τα βάσανα, της αγάπης
του έρωτα της ζωής.
Τα έδεσα στεφάνι και ποίημα τα έκανα.
Κι ας μην μου δώσατε τις λέξεις εσείς.
Μόνη τις πήρα από την ηχώ
εκεί στα βουνά των Δελφών
αυτή μου τις σιγοψιθύρισε
Κι εγώ τις ένωσα και τις έραψα και τις σκόρπισα.
Σαν που σκορπάς τα λουλούδια που πατά η νύφη στο γάμο.
Σαν που μοιράζεις τα γλυκά στη γιορτή.
Κι έκανα τραγούδια τα δάκρυα.
Να πάψουν οι λυγμοί.
Να γίνουν προσευχές.
Να τις ακούσει ένας Θεός που μας νοιάζεται
και να μας χαρίσει πια γαλήνη.


Ειρήνη Γεροντάρα