ΑΜΟΡΦΑ ΚΟΥΚΛΑΚΙΑ (του Νίκου Δημογκότση)

Τα όνειρα που είχα μου τα πήραν
και τα παιχνίδια μου μεγάλωσαν τόσο,
που πια δεν χωράνε
στο παιδικό δωμάτιο,

Και η πόλη προχωρεί...όλο προχωρεί
και όλο μεγαλώνει...

Και τα σύννεφα έρχονται, όλο έρχονται,
βροχή γεμάτα !...

Θεέ μου, ποιος ο ουρανός Σου;
και ποια η σχεδία μου;
και τι θ΄απογίνω
χωρίς όνειρα
χωρίς πυξίδα;

που οι σταγόνες
πυρηνικές κεφαλές κρατούν
και καταιγίδες χαλασμού;

Θεέ μου,
επειδή την θέληση λίγη έχω,
κάμε τους πολεμάρχους
άμορφα κουκλάκια,

στην φωτιά να τα ρίχνουνε παίζοντας,
τα όμορφα παιδιά μας...


Νίκος Δημογκότσης

Σε συναντώ μόνο στα όνειρά μου. (της Ευδοξίας Γουργιώτη)

Ακόμη ένα βράδυ περιμένω να σε συναντήσω. Στο καθιερωμένο μας πλέον ραντεβού. Στο ίδιο μέρος. Μέσα στο όνειρο μου. Εκεί που ενώνεται η επιθυμία με τη φαντασία.  Στη γωνιά της αγάπης. Θα ‘μαι εκεί να σε προσμένω.

Θα φορώ πάλι εκείνο το κόκκινο φόρεμα, που τόσο ήθελες να το βλέπεις επάνω μου. Στα χέρια μου θα κρατώ αστέρια να φωτίζουν τα βήματα σου. Μουσική από άλλη εποχή θα ακούγεται έξω στους δρόμους. Μια απαλή βροχή θα έρθει να δέσει με όλο το σκηνικό. Και εκεί θα φανείς εσύ. Δεν ξέρω αν εσύ με αγκαλιάζεις πρώτα ή εγώ. Δεν έχει σημασία. Το μόνο που θυμάμαι σε κάθε μου ξύπνημα, είναι τα φιλιά σου, που τόσο λαχταρούσα όλη μέρα.

Πεταλούδες δε νιώθω στο στομάχι, μα στην καρδιά σίγουρα έχω μελισσούλες. Γιατί εκεί που όλα γύρω μας είναι μέλι, δίνουν μία και με τσιμπάνε, να μου υπενθυμίσουν πως σε συναντώ μόνο στα όνειρα μου και να με επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Σ’ ένα κρεβάτι με ένα άδειο μαξιλάρι, δίπλα από το δικό μου.

Δάκρυα κυλούν στα μάτια μου. Γιατί βιάστηκε να ξημερώσει έξω; Αναρωτιέμαι. Άλλο ένα πρωινό ξεκινά δίχως την παρουσία σου. Μα δε θα αργήσει η νύχτα να φανεί πάλι. Εκεί θα είμαι. Να σε περιμένω ξανά. Να σου πω πόση αγάπη νιώθω για σένα. Ξέρω πως θα φανείς. Θα είμαι εκεί


Ευδοξία Γουργιώτη

Δημοσιεύθηκε στους "Μεταξύ μας".

Μούσας εγκώμιον (του Κυριάκου Δοσαρα)

Έπρεπε πάση θυσία
να της δώσει μια θέση στην αθανασία.
Την βρήκε να κρυώνει
από τα παγωμένα χνώτα των ανθρώπων
και την σκέπασε με την ζεστασιά των στίχων του.

Την βρήκε πεινασμένη για αγάπη κι έρωτα
και της έφτιαξε τραγούδια
καμωμένα από δάκρυ, αίμα και μετάξι.

Την πήρε τρυφερά απ' το χέρι
και την σεργιάνισε στα φωτεινά σοκάκια της καρδιάς του
σ ' απογευματινούς ρομαντικούς περιπάτους
που μύριζαν γιασεμί, θυμάρι κι ουρανό.

Πρέπει πάση θυσία να την πάρει μαζί του
όταν εκείνος κι οι στίχοι του
θα κουρνιάσουν κάποιο χειμωνιάτικο βράδυ
κάτω απ' τη λεπτή σκόνη της λήθης
μήπως και τα καταφέρουν επιτέλους να ησυχάσουν
από τον δήθεν έπαινο των ανθρώπων.

Κυριάκος Δοσαρας

Οι όψεις του έρωτα (της Βάγιας Μπαλή)

Είναι και οι όψεις του έρωτα που σε τυραννούν, σε αποθεώνουν και σε συντρίβουν. Ο έρωτας που μπαίνει σε υγρά σοκάκια και βγαίνει σε θάλασσες απέραντες, γεμάτες από το μοιραίο συναίσθημα.  Αυτός που σε μαγεύει, σε τυφλώνει, σε απογειώνει και σε στέλνει στο πιο απόμερο αδιέξοδο. Οικείος και ξένος. Δικός σου και ταυτόχρονα άγνωστος. Σου λύνει το συναίσθημα και παράλληλα σε δένει στο δικό του κόσμο. Σε παρασύρει σε εποχές γεμάτες φως, σε αναγεννά, σε ξανά βαφτίζει, μα μπορεί να σε αφορίσει, να σε γεμίσει σκοτάδια και να σε πλημμυρίσει με απουσία, με στοιχειωμένα όνειρα. Τα δίνει όλα και μονομιάς μπορεί και να τα πάρει, δίχως εξηγήσεις. Δυνάστης και ο πιο ελεύθερος τύπος. Τριγυρνά στα κορμιά, και φυτεύει πόθους και ελλείψεις. Όποιος προσπάθησε να τον ερμηνεύσει χάθηκε στο χάος και στο συναίσθημά του. Όποιος του δόθηκε, φόρτωσε αγάπες στην ψυχή και όποιος προσπάθησε να του ξεφύγει, δεμένος έμεινε για πάντα στα χνάρια του.


Βάγια Μπαλή

Με το χέρι στην καρδιά (της Μαρίας Μαραγκού)

Απάντηση γυρεύω καιρό τώρα, ένας μονάχα να μου πει με το χέρι στην καρδιά, γιατί γίναν έτσι οι άνθρωποι; Είναι στιγμές που νιώθω πως όλα γύρω μου βαλτώνουν.

Ένα τραγούδι στάθηκε απόψε ικανό να κάνει όλα τα ερωτηματικά μου να φωνάζουν. Παντού μια εικόνα λαμπερή μα συνάμα τόσο ψεύτικη. Λίγες οι ανάσες αλήθειας κι εγώ παλεύω να πιαστώ, γιατί δεν έπλασα έτσι τους ανθρώπους.

Στα μάτια τα δικά μου, εκείνα της καρδιάς,
εκείνα που τόσο μου αμφισβήτησαν, η Ευτυχία είναι νεκρή ή παγωμένη γύρω μου. Όλα λειτουργούν στον αυτόματο πιλότο. Έρωτες, σχέσεις, γάμοι, φιλίες, αισθήματα. Πώς άλλαξαν έτσι όλα;

Όλοι μαζί και όλοι μόνοι.

Τα χρόνια περνάνε μα δεν παρέδωσα ποτέ τίποτα από αυτά που με κρατάνε ζωντανή.
Ούτε τον πόνο, ούτε την χαρά. Με αυτά πορεύτηκα, αυτά με ολοκληρώνουν. Η ζωή, δεν είπε κανείς πως θα είναι γεμάτη με όμορφες στιγμές μόνο.

Θέλω να μάθω όμως….
Πόσο τρομάζεις να ανοίξεις την καρδιά σου;

Να εκτεθείς, να πονέσεις, να ερωτευτείς, να αγαπήσεις, να δωθείς ολοκληρωτικά και
άνευ όρων, έτσι, μόνο γιατί το ένιωσες εσύ και όχι γιατί περιμένεις ανταπόκριση!
Αντέχεις την ιδέα του ανεκπλήρωτου;
Μπορείς να αντέξεις να αγαπάς και να μην σε αγαπούν;

Με το χέρι στην καρδιά, αντέχεις να κερδίσεις χάνοντας;

Μήπως τελικά αυτό που νιώθω, όταν σηκώνω το βλέμμα μου στον κόσμο, είναι η πικρή αλήθεια που με κυκλώνει; Αναζητάμε την ευτυχία μα μόλις εμφανιστεί, της κλείνουμε την πόρτα. Γυρεύουμε μια αγκαλιά, να ζεσταθούμε μέσα της μα φοβόμαστε να ανοίξουμε τα χέρια πρώτοι. Στριμώχνουμε τον Έρωτα, πίσω από οθόνες και ξεχνάμε
πως εκείνος είναι ικανός να μας γεννήσει ξανά από τις στάχτες μας. Προσπερνάμε βλέμματα, την ίδια ώρα που ζητάμε κάποιος να μας δει και να νιώσει τι κρύβει το δικό μας βλέμμα.

Βάλε το χέρι στην καρδιά για μια φορά και πες μου με όλη την αλήθεια σου...
Τη νιώθεις ακόμα να χτυπά;
Μπορείς να την ακούσεις ή όλα πάγωσαν για σένα;


Μαρία Μαραγκού