Σχέδια στον ορίζοντα (της Γεωργίας Κιτσούκη - Βασιλειάδου)

Σχέδια καρφιτσωμένα
στον ορίζοντα του μυαλού
δονούν προσμονές
Όνειρα απλωμένα
σε σεντόνια παρθένας σκέψης
αμαρτάνουν αθωότητες
Προσμονές κρεμασμένες
σε σύρματα πάθους
αθωώνουν κατηγορούμενους
Αθωότητες ακροβατούσες
σε σχοινιά φαγωμένα
διαδηλώνουν με πάθη
Κατηγορούμενοι αθώοι
δονούνται ακροβατώντας
σε παρθένα όνειρα
σχεδιάζοντας ορίζοντες
αναμάρτητους...

Γεωργία Κιτσούκη - Βασιλειάδου

Άτιτλο (της Τζούλιας Παπά)

Είναι κι αυτές οι ώρες τις νύχτας
που δεν περνούν.
Οι δείκτες κολλάνε.
Αιώνες τα δευτερόλεπτα.
Ζητάω τη δική σου αγκαλιά.
Τίποτα...
Μοναξιά.

Κλείνω τα μάτια μπας και με πάρει
λίγο ο ύπνος και έρθει πιο γρήγορα
το ξημέρωμα.
Εχθρός μου κι αυτός...

Παλεύω με τα σεντόνια...
Τα πετάω, τα μαζεύεω,
τα κάνω κουβάρι,
τα αγκαλιάζω...
Μα τίποτα.
Μάταιος αγώνας.

Κοντεύουν χαράματα.
Τα βλέφαρα κλείνουν.
Κοιμάμαι για λίγο.
Ονειρεύομαι...

Ένας άνθρωπος έρχεται
προς το μέρος μου.
Δεν τον βλέπω καθαρά.
Στο όνειρό μου είναι μέρα
και το φως του ήλιου με τυφλώνει.
"Έρχεται" σκέφτομαι.
"Μπορεί να είναι αυτός...
Αυτός που λείπει..."

Φτάνει κοντά μου...
Με προσπερνά...

Πετάγομαι λουσμένη στον ιδρώτα...
"Μόνη ακόμα και στα όνειρά μου"
λέω και τρέχει ένα δάκρυ...

Και τότε, η πρώτη ακτίνα του ηλίου           μπαίνει απ' το παράθυρό μου...
Ήρθε για να μου κάνει λίγο συντροφιά.
Ήρθε για να μου πει πως ίσως η καινούργια μέρα σε φέρει κοντά μου...


Τζούλια Παπά

Άτιτλο (της Παυλίνας Στυλιανού)

Υπάρχει η αγάπη ανάμεσα στου ανέμου το αόρατο χάδι
 πλανάτε ανάμεσα μας
και τη  ψυχή γαληνεύει
μ ένα απλό άγγιγμα μ ένα σημάδι

Κι αν κάποτε απομακρυνθήκαμε
δεν λέει η φωλιά να χάθηκε μιας και δεν έπιασε βροντή λασπόνερα
να γίνει

Μοναχά, χελιδόνια γίναμε.
ταξιδι μακρινό πετάξαμε
μα γυρίσαμε πίσω στη φωλιά που φτιάξαμε
κάποτε μια νύχτα με φεγγάρι

Γυρίζουν τα χελιδόνια
Γυρίζουν κι οι καρδιές μαζί.

 Παυλίνα Στυλιανού

Για την αγάπη μας (της Βάγιας Μπαλή)

Ξεχώρισε όπως όπως τα ρούχα. Τα έβαλε σε μία βαλίτσα και έφυγε σαν κυνηγημένη δίχως να κοιτάξει πίσω της. "Μόνο μπροστά". Όλο αυτό έλεγε στον εαυτό της "Τώρα πια μόνο μπροστά". Το προηγούμενο βράδυ είχε κάνει τον απολογισμό της. Τόσα χρόνια χαμένα, έπρεπε  να βρει τη δύναμη να φύγει, να χαθεί. Να απαγκιστρωθεί από ό, τι την εμπόδιζε από ό, τι της έκλεινε τον δρόμο. Δεν χρωστούσε πια σε κανέναν, πόσο μάλλον σε εκείνον. Εκείνον τον είχε ξοφλήσει και με το παραπάνω, τις τόσες πολλές φορές που στα χέρια του δεινοπαθούσε  χρόνια τώρα. Που δεχόταν την κακομεταχείρισή του, τη βιαιότητά του, την απονιά του. Τη σκληρή στάση του, την απάνθρωπη στάση του. Δεν χρωστούσε σε κανέναν. Ποτέ δεν τον αγάπησε, ποτέ δεν ένιωσε κάτι τρυφερό για εκείνον. Αυτός ο γάμος είναι σαν να μην υπήρξε, τουλάχιστον για εκείνην. Έπρεπε πια να ζήσει, το χρωστούσε στον εαυτό της. Ίσως αν η πρώτη της μεγάλη αγάπη δεν έκανε την εμφάνισή της να μην το έπαιρνε απόφαση. Όμως ήρθε. Ήρθε και την βρήκε λέγοντάς της αυτό που δεν περίμενε να ακούσει ποτέ. Πως δεν την ξέχασε ούτε μια στιγμή. Πως πάντα την σκεφτόταν και πως  δεν έπαψε να υπάρχει στην καρδιά του. Τώρα πια θα ζούσε για εκείνη. Θα ζούσε μία φορά αληθινά. Εκείνος την περίμενε στην στάση. Μέχρι εκείνη την στιγμή δεν πίστευε πως θα φανεί. Όταν τα μάτια του την αντάμωσαν δάκρυα χαράς πλημμύρισαν το πρόσωπό του. Με βήμα σταθερό, απελευθερωτικό τον κοιτούσε όσο τον πλησίαζε και με μια ανείπωτη χαρά μονολογούσε συνεχώς:  "τώρα πια μόνο μπροστά, με την αγάπη μου. Για την αγάπη μας"

Βάγια Μπαλή

ΤΟ ΤΑΞΊΔΙ (της Κλειώ Μαλαγάρη)

Α

Τα χρόνια κι αν περάσανε
Χάραξαν το κορμί σου
Μα την καρδιά δεν άγγιξαν
Μήτε τη λογική σου.
Άφησαν τα κομμάτια τους
Κι πήραν τα δικά σου
Έχτισαν τα παλάτια τους
Μέσα στα σωθικά σου.
Μνήμες θολές στενάχωρες
Στη σκέψη να δακρύζεις
Κι άλλες χαρές ανείπωτες
Και η καρδιά γεμίζει
Κοιτάζεις το παράθυρο
Με μάτια βουρκωμενα
Αναπολείς νοσταλγικά
Όλα τα περασμένα
Έρωτες που περάσανε
Και άφησαν συντρίμμια
Κι αγάπες που κρατήσανε
Στου χρόνου τα τσαλιμια
Κοιτάς ψηλά στον ουρανό
Ο ήλιος τώρα δύει
Γαλήνη και ευχαρίστηση
Το σύμπαν αναδύει
Όλα εδώ θα μείνουνε
Για να θυμίζουν κάτι
Κι εσύ ταξίδι στ'άπειρο
Με τ' άσπρο σου το Άτι.....

Κλειώ Μαλαγάρη