Ουράνιο τόξο (της Παυλίνας Στυλιανού)

Η σκάλα για να φτάσει η ψυχή στον ουρανό
Μια σκάλα με πανδαισία χρωμάτων
κι απορώ!
Το γαλάζιο της θάλασσας που αφήνεις πίσω
Το κόκκινο της επίγειας αγάπης προς τον δρόμο της ουράνιας
κι ας κρύβεται πίσω από ένα γαλάζιο ουρανό
Το κίτρινο της μαδημένης μαργαρίτας του «αν μ’ αγαπάς»
Το πράσινο της φύσης των χρωμάτων
Το λευκό του νυφικού κάτω απ’ το φώς του φεγγαριού
Το ροζ της γέννησης ενός κοριτσιού
Το μπλε της γέννησης ενός αγοριού.

Το μαύρο…
Έχει το ουράνιο τόξο μαύρο;
Μα είναι το μαύρο για το χαμό του αγαπημένου
και τι μ’ αυτό
Εγώ  θέλω να φοράς το άσπρο
Το νυφικό που έφεξε κάποτε κάτω απ’ το φως του φεγγαριού
Που μας χάρισε το γαλάζιο μια μέρα στη θάλασσα
Που μας χάρισε το κόκκινο όταν σου έδινα την αγάπη μου
Που μας χάρισε το πράσινο μια μέρα στη φύση
Που μας χάρισε το κίτρινο της μαδημένης μαργαρίτας όταν αμφέβαλες αν σ’ αγαπώ
Που μας χάρισε το ροζ και το μπλε στη γέννηση των παιδιών μας
Αυτό θέλω να φοράς κι ας τους άλλους να λένε…

Παυλίνα Στυλιανού

Η Αρτίστα (της Βηθλεέμ Νασλα)

Τη μέρα που γεννηθηκα
με ξέχασαν οι μοίρες,
μ αφήσανε στη τύχη μου
να κλαίω μέρες νύχτες.

Μεγαλωνα και μαθαινα
ποια ήταν η πορεία,
κεφάλι πάντοτε σκυφτο
μυαλό συμμαζεμενο
στη γνώμη του άντρα δε μιλω
έτσι ήτανε γραμμένο.

Κι ας ήταν αλλοτινα τα χρόνια.
Κι ας έπρεπε να πάω γουρούνι στο σακί.
Κι ας ήταν έτοιμο το νυφικό
και ο γαμπρός κλεισμένος.
Στη συμφωνία όλοι παρών
κι ο μπογος μου δεμένος.

Μα εγώ δεν είχα γεννηθεί
για τέτοιες ιστορίες.
Εγώ είχα αλλα  ονειρευτεί
φώτα, προβολείς και λαμπερές τις νύχτες!

Στα καμπαρέ ξενυχτησα
τραγούδησα και ήπια,
το πόνο ανθρώπων ακουσα
τη μοίρα τους την είδα.

Γυναίκα ωραία, ποθητη
που έβγαινε στη πιστα
κι έτρεμε από κάτω η γη
τ αγόρια σαν θωρούσα.

Μα πέρασαν τα χρόνια μου
ξεβαψε η μπογιά μου
και μόνη τώρα τριγυρνω
μέσα στα γηρατειά μου.

Βηθλεέμ Νασλα

Άτιτλο (της Χρυστάλλας Κοσμά)

Αιώνες  τώρα ντύνομαι κατασαρκα το μαύρο της μελαγχολίας....
Ξεντυνομαι από σάρκα και μυαλό και μετουσιωνομαι ολόκληρη σε ένα καρδιοχτύπι.....
Όλο το υλικό του εσώτερου κόσμου μου ένας λυγμός....
Όρνεα με περιτριγυρίζουν διψώντας τα σπλάχνα μου....
Απόγνωση τυλίγει την αύρα μου σκορπώντας απελπισία στο σύμπαν μου....
Ψύχρα....
Πόνος.....
Θάνατος.....
Μα δεν παραιτούμαι από σένα  ζωή..

Χρυστάλλα Κοσμά                         

Νύχτα (του Ντίνου Γλαρού)

Νύχτα αρχόντισσα του Νου
εσώψυχων σκιών φτερουγίσματα
αγκαλιάζει το μαύρο σου πέπλο
κι απλώνει αστέρια τις σκέψεις
για να φέγγουν
στων ερωτημάτων τα σκοτάδια
στων απαντήσεων τους εφιάλτες.

Νύχτα λημέρι τ’ ουρανού
απόκοσμων χαδιών ερινίσματα
λαμπυρίζουν στο άγιο σου τέμπλο,
στα τάματα κρέμονται λέξεις
ικετεύουν
μη χαθούν στων φόβων τα πηγάδια
αυτού του κόσμου οι λιποτάκτες.

Ντίνος Ι. Γλαρός

Άτιτλο (της Κούλας Κραντα)

Δέν είναι καλοκαίρι τούτο το φετεινό... ένα βουρκωμένο σύννεφο έκρυψε πάλι τον ήλιο, θα ξεσπάσει μπόρα. Ο αέραςφυσάει δυνατά, τινάζει τα φύλλα των δένδρων όπως οι κυράδες τινάζουν το πρωί τα σεντόνια.
Πού να σταθεί ο τζίτζικας για να τραγουδήσει;
Οι καρδιές αδελφέ μου κρυώνουν, με τι να σκεπαστούν  να ζεσταθούν;
Τα  όνειρα μυρίζουν ναφθαλίνη μέσα στα σεντούκια των σπιτιών...
Τα χαμόγελα φυλακισμένα στίς καρδιές των ανθρώπων...
Μιά καμπάνα χτυπάει ξανά, για να μαζέψει τους πιστούς...
Θέλει προσευχές και ταπείνωση ο Θεός για να κάνει το θαύμα...
Μα εμείς το ξέρουμε καλά αδελφέ μου, μας το δίδαξε το αίμα των προγόνων μας,
πως η ζωή θέλει ΑΓΩΝΑ! θέλει φωτιά, να λιώση τα σίδερα και να λεφτερωθει το χαμόγελο, θέλει ήλιο να ξεμυρίσει τ όνειρο...
Ενα περιστέρι κρατάει στο ράμφος του  κλαδί ελιάς...
Το βλέπεις αδελφέ μου;
Τίποτα δεν χάθηκε ακόμα...Υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ...
Τραγούδα αδελφέ μου, κι αν άργησε το καλοκαίρι έχουμε ακόμα καιρο...
Τραγούδα...

Κούλα Κραντα