Το «εγώ» στο δισάκι
Ολόγυρά σου χάος
Με κεφάλι σκυφτό
αποπροσανατολισμένος,
φοβισμένος πορεύεσαι
απάτητο πίσω σου
της ζωής το γρασίδι.
Κούφιος κυλάει ο καιρός.
Απλά τον φορτώνεσαι
Κι είναι βαρύς
Βαρύς σαν ογκόλιθος
Σε συνθλίβει.
Σε γονατίζει.
Σε κάνει ν’ ασφυκτιάς.
Όποια πτυχή ζυγιάζεις στη ζωή
στα μάτια φαντάζει λειψή
Αναλώσιμη νιώθεις ύλη
Φόβος,σαν αναρρηχητικός κισσός
τα πονεμένα σου μέλη σφίγγει.
Πέτρινα λόγια σε ξεγελούν,
κάθε σου αντίδραση ναρκώνουν.
Πανό ομίχλης στο νου υψώνουν.
Κάθε σκέψη γι’ αγώνα
έντεχνα ακρωτηριάζουν.
Να συνηθίσεις την υποταγή σε ωθούν
με ψέμα και υποσχέσεις φρούδες
Σιωπηλός μένεις με μάτια κενά
μέσα σε φόβου κουκούλι
να αφουγκράζεσαι με πίκρα
τον πονεμένο λυγμό του κόσμου
Κι η ζωή....αχ! η ζωή..
μια χαμένη παρτίδα
σε παιχνίδι έντεχνα στημένο
κι από πριν ξεπουλημένο
στο όνομα του Θεού των ολίγων
του επονομαζόμενου "Πλούτος"
Παρασκευή Κηπουρίδου
