Μαδημένα σ'αγαπώ ( της Μάρθας Κανάρη)

Γλυκοχάραξε... Πέφτουν τα σ" αγαπώ ένα ένα στο χώμα και γίνονται λάσπη... Θυμάμαι τις νύχτες, που μάζευα τις λέξεις παραμάσχαλα
και τις φόραγα στεφάνι στα μαλλιά μου...
Τώρα απλώς θέλω να ξημερώσει... Γλυκοχάραξε... Τα πουλιά ερωτοτροπούν στο μπαλκόνι και σμίγουν τις φτερούγες τους σκέπασμα... Ποιος θα κρυφτεί απ τον ήλιο? Ο έρωτας πάντα θεριεύει την άνοιξη μα πεθαίνει κάθε φθινόπωρο κι ας ειν' καλοκαίρι... Ενα τελευταιο φτερούγισμα... ένα τελευταιο αγκάλιασμα... ένας τελευταίος ψίθυρος... μια νότα τελευταία... Τα πουλιά τιτιβίζουν ακόμα... μέχρι να αιμορραγήσει η πληγή στο φτερό...

Μάρθα Κανάρη

Το μεσονύχτι μου (της Καλλιόπης Τσουχλη)

Όπου κι αν βρίσκομαι την νύχτα και θυμάμαι, αναριγώ στα χνάρια σου και σου φωνάζω πάμε. Είναι βουβή και άραχνη η νύχτα μακριά σου, βουρκώνω και λικνίζομαι μέσα στην αγκαλιά σου. Στο μαξιλάρι μου μιλώ κι άλλο που δεν τα λέω, τα μάτια σου γλυκοφιλώ μονάχη μου και κλαίω. Είναι και που σ’ αγάπησα μια νύχτα με φεγγάρι, την νύχτα που μου γέλασαν τ’ αστέρια και οι γλάροι. Μονόγραμμα στα σπλάχνα μου σ’ έχω και σε κρατώ, γιορντάνια μες στον κόρφο μου για σένα φυλαχτό. Σε νείρομαι στα πέλαγα και μοναχή στην κλίνη, φιλώ σε με τ’ λιόκλαδα και του ανέμου δίνη.
Καλλιόπη Τσουχλη

Μονάχος (της Νέλλης Κουμεντάκη)

Σκιές που τρομάζουν,
ανήλιαγες σκέψεις, σιωπηλά
ψιθυρίζουν στης ψυχής τον καθρέφτη!

Απολογήσου αν θες τη νύχτα μονάχος,
δεν σ'ακούει κανείς, ξέμεινες σαν τον βράχο!

Μα σκλήρηνες τόσο;

Η ζωή με ανάγκασε να μπορώ να γλυτώσω!

κλειστά τα  παράθυρα πως να νιώσεις το φως;
       
βυθισμένος στον έρωτα

ολα θαυμάζουν σαν να είσαι Θεός!

Μα στον  έρωτα αγγίζεις φεγγάρια κι αστέρια,
τι σε κάνει να φεύγεις να κοιτάς τα χαμένα;

Σε μια λύπη ξεχνιέμαι, αυτή των ματιών  σου,
που είναι το χρώμα, το μπλέ το γαλάζιο δικό σου;

Τον ίσκιο σου κυνηγάς τη διπρόσωπη σκέψη

Αρέσκεσαι σαν λιοντάρι, με την εξαίσια χαίτη!

Ξανακοίτα το φως ίσως  κάτι προλάβεις,
άσε τη θλίψη μακριά  απ' το σκοτάδι!

Στις ρωγμές της ψυχής ν' αντανακλούν της ελπίδας  οι φάροι!


Νέλλη Κουμεντάκη

Ακριβό ένδυμα (της Λένας Βλαχοπούλου)

Ακριβό ένδυμα τα φτερά 
Ευαίσθητο...στην αφή 
Υστερεί σε όλους τους 
ουρανούς. ..αγέννητη 
η ώρα που σκορπιζουν τα 
πουλιά για την χώρα του 
πρώτου αγώνα. ..Ράγισμα 
στης ψυχής το βήμα 
Μεταιχμιο μια ματιά στο 
νήμα που θα ράψει την πληγή 
και μια πνοή ανάσα να γίνει πνεύμα. ..


Λένα Βλαχοπούλου

Νεοέλληνας (της Σοφίας Τανακιδου)

Αφήνω τη μνήμη
στου χρόνου τη λήθη
Το αρχαίο το πνεύμα
για πάντα ξεχνώ

Ιστορία δεν έχω
Καταργώ το θεό μου
και τη γλώσσα σκοτώνω
φριχτά λησμονώ.

Σε ένα κόκκο της άμμου
Σε μια στάλα βροχής
Στην αχτίδα του ήλιου
την πατρίδα θα δεις.

Μόνο μέσα σε μένα
δε θα δεις πουθενά,
γιατί ζω χωρίς μνήμη
και τη θάβω βαθειά.

Μα ξυπνά η Αντιγόνη
πού 'ναι αιώνες θαμμένη
και αδερφό με φωνάζει
και στο σώμα μου μπαίνει.

Την καρδιά μου ταράζει
και ξυπνώ απ 'τη λήθη
και σαν να ήμουνα ρήτωρ
να μιλάω στα πλήθη

Φωνάζω για αξίες
και το πνεύμα το αρχαίο
Νεοέλληνας που είδε...
της πατρίδας το ωραίο.

Σοφία Τανακίδου