Το χαμόγελό σου περιμένω (της Τζένης Τσιουγκου)

Όταν χαμογελάς
γύρω μου σκορπίζεται ένα πυροτέχνημα συναισθημάτων,
σαν μια πολύχρωμη βροχή που λούζει την πλάση,
αρώματα ζωής γύρω μου,
ένα παραλήρημα αισθήσεων
στα δευτερόλεπτα που τα χείλη σου καμπυλώνουν.

Για ένα δευτερόλεπτο χαμογελάς
αλλά η μορφή σου έχει αποτυπωθεί
στο πιο κρυφό σημείο της καρδιάς μου.

Το χαμόγελό σου είναι
που απλώνεται σ’ όλο το πρόσωπό σου,
κάνει τα καστανά σου μάτια να δείχνουν
σαν ουράνιο τόξο γεμάτο απ΄ τα χρώματα της ζωής…

Μόνο να μου χαμογελάσεις θέλω,
μου αρκεί για να χαθώ στα πέρατα του κόσμου,
να ταξιδέψω παντού σ΄ ένα δευτερόλεπτο,
να με συνεπάρει ένας γλυκός ίλιγγος…
Το χαμόγελό σου περιμένω
για να ζήσω μια ευτυχία αιώνια…
Ζω για να σε βλέπω να χαμογελάς,
χαμογελάς και ξαναζώ.

Χαρισέ μου το χαμόγελό σου πριν φύγεις πάλι,
θέλω όσο θα βρίσκεσαι μακριά μου
να παραμείνω εκστασιασμένη
καθώς θα σε σκέφτομαι,
θέλω να γεμίσω κάθε γωνιά του μυαλού μου
με τ΄ όμορφο σχήμα των χειλιών σου,
ν΄ αναπολώ τις στιγμές που τα λαμπερά σου μάτια
έκαναν τα δικά μου ν΄ ακτινοβολούν
από τη λαχτάρα, τον πόθο
και την ερωτική τρέλα που με κυριεύει…
Πριν φύγεις κάνε μου αυτό το δώρο
και κοίταξέ με βαθιά στα μάτια,
λαχταρώ να χαθώ στη λάμψη που σκορπάς,
στο φως της γοητείας σου.

Κι αν δεν έρθεις να μου προσφέρεις το χαμόγελό σου,
όπου κι αν βρίσκεσαι χαμογέλα πιο συχνά,
έτσι έχω την ελπίδα να δω τη λάμψη των ματιών σου,
αφού όταν καμπυλώνεις τα όμορφα χείλη σου
ένα φως πλημμυρίζει τη γη
– είναι το φως που ξεγλιστρά
απ’  τους ήλιους των ματιών σου -
μια μαγεία πλανιέται παντού
– είναι η σαγήνη
που αναδύεται απ΄  τη μορφή σου -
ένα άρωμα ταξιδεύει στον άνεμο
 – το άρωμα της ευτυχίας –
μια αναπνοή συγκλονίζει
μ΄ ατέλειωτη μαγεία την καρδιά μου
– η αναπνοή της ύπαρξής σου -.

Τζένη Τσιουγκου

Νυχτερινό (της Αννας Βαρδάκη)

Κι είναι κι εκείνα τα περίεργα βράδια...
που ο νους πίσω γυρνά...
σε μια περιήγηση παράξενη, νοσταλγική, οδυνηρή...
.
Μυρωδιές.. αρώματα.. αγκάθια.. χρώματα....
.
Ανατρέπονται δεδομένα χρόνων...
Οι χλιαρές στιγμές δεν ζουν πια...
.
Στην Αθανασία περνά...
μόνον εκείνο...
που έχει μάθει καλά...
το δρόμο προς την Αιωνιότητα…
.
Κι άξαφνα, εισβάλλουν απ‘ το ανοικτό παράθυρο...
Οι νότες... αγκαλιά με τ’ αρώματα…
απρόσκλητοι νυκτερινοί επισκέπτες....
.
Και τα “βήματά” μου... κάνουν τη μεγάλη ανατροπή....
.
Ακούγονται στη σιγαλιά σαν πυροβολισμοί...
που στόχο σταθερό δεν έχουν.
Μα, βρίσκουν Κέντρο...
.
Τα χρόνια τα παιδικά...
με τις μυρωδιές απ’ το καλοκαιρινό γιασεμί…
Τις διαδρομές που ονειρεύτηκα...
μα δεν τις διάβηκα...
Αυτά που στάθηκαν πλάϊ μου...
μα, με πολέμησαν με λύσσα...
.
Αυτά που αγάπησα...
μα, με ποδοπάτησαν...
κι ύστερα, χάθηκαν στη στροφή…
.
Και πού βρίσκομαι τώρα ;
Να λαχταρώ να έρθει μια βροχή...
μπόρα καλοκαιρινή… να με ξεπλύνει....
.
Κι ύστερα, να κόψω ένα γιασεμί
και να προχωρήσω....
.
Ο ουρανός φαντάζομαι... πως θα’ χει το χρώμα της καρδιάς μου...
Το γαλανό, το κόκκινο, το σταχτί....
.
Μικρή η ζωή μας.
Θα εστιάσω στο Τώρα.
Κι αν ο πόνος τρέφεται και μεγαλώνει τις νύχτες...
Τροφή θα δώσω στις μέρες μου...
την προσφορά, την αγάπη και το χαμόγελο....
.
Αμετάνοητα δοτική…
Μα, όχι ανόητα θυσιασμένη....

Δώσαμε… Πήραμε… Χάσαμε… μα θα Ξαναδώσουμε.
“Λίγα και Καλά” είναι θαρρώ αρκετά.
.
‘Ενα δάκρυ… στεγνώνει μόνον με Αγάπη.
Νόμος.
.
Εδώ ο Παράδεισος, εδώ και η Κόλαση.
.
Κι εγώ η ταπεινή, έχω σκοπό να φύγω “χορτάτη”...
Και ήσυχη…

Αννα Βαρδάκη

Μια κι όπως λένε (της Δέσποινας Αυγουστινάκη)

Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι
που άλλα λένε στην Αυγή
κι άλλα στο Δείλι
Αυτοί που μάσκα
αλλάζουνε συχνά
να αρέσουν
σ' όλες τις στιγμές
σε όλους τους ανθρώπους.
Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι
που τόσο πια μισούνε εαυτό
που λεν
πως τους μισεί
ο κόσμος όλος
Αυτοί που την ευθύνη
για τις πράξεις τους
πάντα χρεώνουν σ’ άλλον.
Αυτοί που θύμα ψάχνουν
να βγάλουνε την πίκρα
Λένε, έχει πίκρα η ζωή
και τους χρωστάει.
Κι αν δεν πληρώνει η ζωή
Θα τους ξεχρεώσει άλλος
Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι
που δε θα πουν ποτέ
ευχαριστώ
μια κι όπως λένε
τους χρωστούσες.


Δέσποινα Αυγουστινάκη

Σιωπη! (της Νέλλης Κουμεντάκη)

~ ~
Δεν είναι τα όνειρα παιχνίδια
αναψυχής!
~ ~
δεν είναι ρούχο που τ' αλλάζεις
στη στιγμή!
~ ~
Ούτε αγγίγματα που χαθήκαν 
την αυγή!
~ ~
Είναι οι ώρες που χαθήκαν
στα φεγγάρια!
~ ~
Είναι οι σιωπές όταν αγγίζεις
τα σκοτάδια!
~ ~
Είναι οι νύχτες που απορόφησαν
το βλέμμα!
~ ~
Το ρολόι που χτυπά
απελπισμένα!
~ ~
Δεν είναι τα όνειρα γεμάτα μυρωδιές
είναι μελτέμια που σαλπάρεις
της ψυχής ανατροπές!
~ ~
Είναι ξενύχτια ουτοπικά βαθιά σιωπή
Χωρίς εσένα
Ρωγμές ψυχής
κενό το βλέμμα!
~ ~
Είναι το όνειρο μαγνήτης 
απόσταγμα ψυχής
μέθης και λύπης!
~ ~
Είναι στιγμές που σε τρομάζουν,
κι άλλες τόσες στ' ουρανού, τα καρδιοχτύπια
σ' ανεβάζουν!
~ ~
Σαν την αποψινή βροχή έκαιγε η ανάσα σου
κι αυτό σου το φιλί!
~ ~
Μόνο που ήταν όνειρο κι απόμεινα στο
χάδι της αυγής!
~ ~
Είναι το όνειρο λάμψη κεριού φιλί γινομένο
με γεύση μελιού!
~ ~

Νέλλη Κουμεντάκη

Έφυγες χωρίς τα κλειδιά σου.(της Σοφίας Τανακιδου)

Όταν εφυγες δεν πήρες μαζί σου τα κλειδιά.
Τα άφησες πάνω στο τραπεζάκι.
Ναι εκεί που πάντα τα άφηνες,
για να μην τα ξεχνάς.
Λίγο πριν φύγεις πάντα κοίταζες για να βεβαιωθείς.
Χωρίς αυτα δεν έφευγες ποτέ
Για να μην ενοχλήσεις όταν θα γύριζες αργότερα.
Να μη ξυπνήσεις εκείνον...

Σήμερα όμως δεν τα πήρες.
Τα θυμήθηκες, όχι δεν τα ξέχασες.
Τα είδες πάνω στο τραπεζακι που περίμεναν να χωθούν μέσα στις τσέπες σου.
Μα δεν τα πήρες.

Έκλεισες την πόρτα.
Έκλεισες τα μάτια.
Έκλεισες την καρδιά σου απέξω.
Κι έφυγες με τα χέρια άδεια, παγωμένα μέσα στις τσέπες σου.

Δε θα τον ξυπνούσες
Φτάνει που είχες ξυπνήσει εσύ.
Έφυγες χωρίς τα κλειδιά σου.
Είχες πάρει μαζί σου κάτι πιο πολύτιμο
Την καρδιά σου!!!


Σοφία Τανακιδου