Ανελέητη ομορφιά (της Φωτεινής Ψιρολιόλιου)

Όμορφος καμβάς κεντημένος θάλασσα ημέρας θεϊκής Όταν δεν θέλεις τίποτα, στην τελειότητα βουτηγμενος. Μα εγώ, τους κόμπους του να ψάχνω απ την ανάποδη. Τότε, σκληραίνουν οι ορίζοντες βρωμίζουν τα νερά Τα δίχτυα τραβούν ψάρια θολά Οι ανατολές στο αίμα στάζουν Οι βενζινάκατοι κλαίνε τη ματαίωση ξανά. Λιώνουν οι κάβοι το πέλαγο μαργώνει σε περιβάλλον όξινο φυκιών Τορπιλισμένο, ταΐζει βαρβαρότητα το πλαγκτόν Και η ανελέητη ομορφιά του Ιάσονα τη ρότα αισίως πάλι γράφει Πιστή, σε πανάρχαιο σκοπό. Οι Αργοναύτες γύρω παίρνουν θέση στην ύπνωση του θηρίου με γητειές . Μετά, φορώντας χάντρες τα πεσμένα του τα δόντια, δένουνε κόμπους τα ξέφτια του καμβά Μέρα καλή και την πλώρη ο ήλιος φιλά Καθρέφτης πάλι , τα γαλάζια τα νερά!


Φωτεινή Ψιρολιόλιου

Κουράστηκα (της Λένας Βλαχοπούλου)

Σου απλωνα το χερι να πιαστεις...
Την ωρα που σκορπιζουν τα πουλια
Γιναν οι μουσικες κραυγες...τα χαδια 
σου ξυλινα...Κουραστηκα να προσπαθω...
Κουραστηκα κ εσυ δεν εμαθες να αγαπας 
Δεν εμαθες να ...πεθαινεις..


Λένα Βλαχοπούλου

Συμβιβασμός (της Σοφίας Τανακιδου)

Ένα βασανιστικό απόγευμα Κυριακής πήρα τον δύσκολο δρόμο
Τον δρόμο που λένε "ζωή" και λέω "συμβιβασμό"
Τον δρόμο της απομόνωσης μέσα στην ασφυξία του πλήθους.

Κι έπνιγα την ανάσα μου να μην οσμίζομαι ξένες ανάσες.
Κι έπνιγα το μυαλό μου να μην ακούω βρώμικες σκέψεις.
Κι έστησα καυγά με δυνατούς κι αδύναμους, πάλεψα, έχασα, κέρδισα.

Κι είχα τόση αυτοπεποίθηση πως μόνο "εγώ" καθαρός και αμόλυντος πάνω από όλους τους ανθρώπους είχα παραμείνει.

Μα την ίδια βρωμιά στην ανάσα και στην σκέψη.
Την ίδια βρωμιά στην ψυχή είχα.
Γι' αυτό και πνιγόμουν!!

Σοφία Τανακίδου

Μικρό μου εικόνισμα (της Ελένης Κιούπη)

Φτερουγίσματα παιδιού
Ανάσες χελιδονιού
Στρώνω αυτί
Ακούω φωνη
Στο καλωσόρισμα
Ρόδια σπάω
Ανθόσκονη σκορπάω
Πόρτες διάπλατες
Γιορτής σήμαντρα
Εσένα περιμένω
Στον ήλιο σ'έχω κρεμασμένο
Μαλακό σύννεφο
Απαλό μου χέρι
Στα δόντια σφίγγω
Χρυσό μαχαίρι
Στρώνεις τραπέζι
Ποτήρια γεμίζεις
Μπλέ κρασί
Γειτονιές γυρίζεις
Με βιολιά Εσύ

Μικρέ λεμονανθέ μου
Στολίζεις το λαιμό μου
Με χυμούς του ήλιου
Και τα δυό χεράκια
Τα γλαυκά σου μάτια
Πύλη για ταξίδι
Στούς εφτά ουρανούς!!

Ελένη Κιούπη

Ερωτικός Ταξιδευτής (της Λουκίας Παπαδοπούλου)

Στου ποθου μας την ηπειρο
εφτασες διψασμενος
στο φλογερο το παθος σου
λαχταρα αρματωμενος

Τραβηξες την Αργκο σιμα
αγκυρα τα μαλλια μου
ταξιδευτη μου ερωτικε
δικη σου η ακρογιαλια μου

Που 'ν' η μορφη σου πιοτερο
λαμπρη κι απ το φεγγαρι
και μοιαζεις αστρο και φωτια
του ουρανου βλασταρι

Ψαχουλεψες τις φυλλωσιες
το ευφορο τ'αμπελι
και του οργασμου το συννεφο
εσταζε αγαπη, μελι..

Απ'τις καυτες ανασαιμιες
τρομαξανε οι ωρες
και λεπτοδεικτες εγιναν
των ηδονων οι μπορες

Ταξιδευτη μου τολμηρε
αλλαζεις ιστοριες
ζωγραφισες για το ''μαζι''
ηπειρους κι ευκαιριες

Μεσα σε χρωματα καυτα
αγγελος φτερουγιζει
Αχ! τι γλυκεια η αγκαλια
στα ρουχα σου μυριζει..

Λουκία Παπαδοπούλου