Η κοντρα (της Βηθλεέμ Νασλα)

Η αγαπη και το παθος καθε οδηγου για τη δικη του μηχανη,
ο τροπος που τη προσεχει και τη διατηρει,
του γενναει το αισθημα οτι η δικη του ειναι η καλυτερη!
Εκει λοιπον που προχωραει ξενοιαστος καβαλαρης πανω στη κουκλαρα του,
τον προσπερναει με φορα μια αλλη μηχανη!
Τη στιγμη εκεινη αναπτυσσεται το αισθημα του ανταγωνισμου, οχι αυτο της αμιλλας, αλλα αυτο που σε κανει να πιστευεις οτι εσυ εχεις το καλυτερο γκαζι.
Οποτε πατας κι εσυ το γκαζι και κυνηγας να πιασεις το ονειρο της πρωτιας!
Ετσι γιατι δεν γινεται αλλιως!


Βηθλεεμ Νασλα

Οιωνός (της Καλλιόπης Τσουχλη)

Οι ρίμες μου και οι υγροί μου στίχοι, από τ' ατσάλινο της άγκυρας το νύχι, μια νότα μουσικής από τ' αστέρια, κι από τους ψίθυρους στο διάβα με τ' αγέρια. Ο άνεμος π’ αγκάλιασες κι ονόμασες φουγάρο, που 'ρθε και με σαλπάρισε σαν κοίταξα το γλάρο, που την ψυχή καλμάρισε με τα χρυσά τα χτένια. Αγάπη που σ’ ονόμασα! Χρυσή και μεταξένια. Τα δυο σου μάτια Θάλασσα! Αστράπτουσα καθάρια! Και τα γλυκά τα χείλη σου πανσέληνα φεγγάρια, να πάρω απ’ του πελάγου σου και στ’ ανοιχτά το δάκρυ, να σου μετρώ τα κύματα σε τούτη εδώ την άκρη. Τάξε γοργόνα στο φτερό - μες στης αυγής το νήμα, για να την δεις ολάνθιστη με το λευκό το ντύμα, τον ήλιο και να καρτερείς και τον αφρό της πρίμα. Μην η ζωή σου γέλασε; Μην σου 'δωσε το βήμα;


Καλλιόπη Τσουχλη

Το πεπρωμένο (της Λένας Βλαχοπούλου)

Οταν το χερι του πεπρωμενου απλωνεται...
Η μοιρα υποκλινεται...
Κλεινω τα ματια...
σε φερνω μπροστα μου...
αποκοσμη μνημη χαραζει...
αδοξα ονειρα και εγω αποκαμα
να μαχομαι για δυο...
οταν εσυ χανεσαι στις αδιεξοδες διαδρομες σου...


Λένα Βλαχοπούλου

Βόλτα στην παραλία (της Βασιλικής Νικήτα)

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ

Ακρυλικό σε καμβά διαστάσεων 50Χ70

της Βασιλικής Νικήτα

Κάστρα (του Αντώνη Παλαιολόγου)

Κάστρα..
Πέτρες σκόρπιες παντού γύρω κι’όμως όλες έχουν κάτι να πούν..
Ψυχές,ανάσες ανακατεμένες με λάσπη και αίμα..
Πολεμιστές,πριγκήπισσες,φτωχοί και πλούσιοι..
Πάντα στην ζωή,υπήρχαν οι αδικίες..Ένα όμως έμεινε το ίδιο…
Ο θάνατος…
Μπροστά του όλοι είναι ίδιοι,αυτή είναι η θεία δίκη!.
Ποιος αντέχει να τον κοιτάξει στα παγερά του μάτια?
Κάστρα..
Και ανάμεσα τους προσπαθείς να ανασάνεις..
Τότε ίσως,τώρα όχι πιά..
Χάθηκαν τα κάστρα,έγιναν τσιμέντο και ψάχνεις να βρείς λίγο ουρανό..
Μια πηγή δροσιάς να ξαποστάσεις,να δροσίσεις την καυτή ψυχή σου από φθόνο,ζήλεια και κακία..
Όαση? Που να την βρείς αυτήν?..
Μόνο στα παραμύθια,αυτά που σου λένε κι’εσύ τα πιστεύεις..
Κάστρα..
Κι’όμως κοιτάς τον ουρανό τις νύχτες ψάχνωντας να δείς  τ’αστέρια..
Πόσα αστέρια να δείς κάτω από τόσα φώτα?..
Κι’αν τα δείς?πιο απ’όλα θα διαλέξεις και γιατί?
Μάλλον θα τα θέλεις όλα,αλλά εν σου ανοίκουν..
Έχεις μέσα σου ένα κάνε το να λάμψει..
Κάστρα…
Μοναχικοί ι ππότες ,μιας άλλης εποχής,πορεύονται μόνοι σαν άλλοι Δον Κιχώτες,
Για μια Δουλτσίνεα τίνουν να πεθάνουν για μια ιδέα…για μια αγάπη..
Κάστρα..
Γκριζοκαφέ τα σκηνικά  που υψώνονται επιβλητικά τριγύρω..
Μέσα στους αιώνες,κι ακόμα στέκουν..
Πολλές ιστορίες να πούν οι κρύες πέτρες ..
Αντέχεις να τις ακούσεις?....


Αντώνης Παλαιολόγος