Το πεπρωμένο (της Λένας Βλαχοπούλου)

Οταν το χερι του πεπρωμενου απλωνεται...
Η μοιρα υποκλινεται...
Κλεινω τα ματια...
σε φερνω μπροστα μου...
αποκοσμη μνημη χαραζει...
αδοξα ονειρα και εγω αποκαμα
να μαχομαι για δυο...
οταν εσυ χανεσαι στις αδιεξοδες διαδρομες σου...


Λένα Βλαχοπούλου

Βόλτα στην παραλία (της Βασιλικής Νικήτα)

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ

Ακρυλικό σε καμβά διαστάσεων 50Χ70

της Βασιλικής Νικήτα

Κάστρα (του Αντώνη Παλαιολόγου)

Κάστρα..
Πέτρες σκόρπιες παντού γύρω κι’όμως όλες έχουν κάτι να πούν..
Ψυχές,ανάσες ανακατεμένες με λάσπη και αίμα..
Πολεμιστές,πριγκήπισσες,φτωχοί και πλούσιοι..
Πάντα στην ζωή,υπήρχαν οι αδικίες..Ένα όμως έμεινε το ίδιο…
Ο θάνατος…
Μπροστά του όλοι είναι ίδιοι,αυτή είναι η θεία δίκη!.
Ποιος αντέχει να τον κοιτάξει στα παγερά του μάτια?
Κάστρα..
Και ανάμεσα τους προσπαθείς να ανασάνεις..
Τότε ίσως,τώρα όχι πιά..
Χάθηκαν τα κάστρα,έγιναν τσιμέντο και ψάχνεις να βρείς λίγο ουρανό..
Μια πηγή δροσιάς να ξαποστάσεις,να δροσίσεις την καυτή ψυχή σου από φθόνο,ζήλεια και κακία..
Όαση? Που να την βρείς αυτήν?..
Μόνο στα παραμύθια,αυτά που σου λένε κι’εσύ τα πιστεύεις..
Κάστρα..
Κι’όμως κοιτάς τον ουρανό τις νύχτες ψάχνωντας να δείς  τ’αστέρια..
Πόσα αστέρια να δείς κάτω από τόσα φώτα?..
Κι’αν τα δείς?πιο απ’όλα θα διαλέξεις και γιατί?
Μάλλον θα τα θέλεις όλα,αλλά εν σου ανοίκουν..
Έχεις μέσα σου ένα κάνε το να λάμψει..
Κάστρα…
Μοναχικοί ι ππότες ,μιας άλλης εποχής,πορεύονται μόνοι σαν άλλοι Δον Κιχώτες,
Για μια Δουλτσίνεα τίνουν να πεθάνουν για μια ιδέα…για μια αγάπη..
Κάστρα..
Γκριζοκαφέ τα σκηνικά  που υψώνονται επιβλητικά τριγύρω..
Μέσα στους αιώνες,κι ακόμα στέκουν..
Πολλές ιστορίες να πούν οι κρύες πέτρες ..
Αντέχεις να τις ακούσεις?....


Αντώνης Παλαιολόγος

Το μονοπατι (της Βηθλεέμ Νασλα)

Κι ειναι μακρυ το μονοπατι,
αυτο της σκεψης και της μοναξιας,
αργα να το βαδιζεις και να συλλογιεσαι!

Και μη βιαστεις
σωστα αν δεν ζυγισεις,
λαθος μπορει να κινηθεις
και να πισωπατησεις.

Τα βηματα σου σταθερα
κι η λογικη ατσαλι,
μην δωσεις χωρο στη καρδια,
μονο το γριφο σου να λυσεις για να φτασεις.

Κι οταν πλησιασεις στον δικο σου ηλιο
μπορει αυτος να δυει,
μα την χαρα θα αισθανθεις
που προλαβες τη δυση.

Κι ειναι πολλοι εκεινοι που ξεκινουν
μα δεν βρισκουν τον ηλιο,
κι ας εχουν φτασει στα μισα
χανουν το φως και σβηνουν.

Μα το φεγγαρι ειναι εκει
τον δρομο θα τους φεξει,
μα ο στοχος πια εχει χαθει
κι η λογικη πεθαινει.


Βηθλεεμ Νασλα

Η Ρωγμή (της Κικής Κωνσταντίνου)

Αδιόρατα βήματα,
να με σπρώχνουν πάντα, στο γνώριμο αδιέξοδο.

Νερό!
Νερό και χώμα

Λάσπη!
Λάσπη και εμετός

Κι εγώ, νεκρός
Μηχανικά, να ανασαίνω

Σαν σε σπηλιά να ξαποσταίνω, και σαν σε αμμουδιά, να πνίγω τον ακαθόριστο, ψυχικό παλμό.

Κι ήρθαν οι Άγγελοι, να το παίξουν πλανόδιοι εραστές και ήρθαν οι Ερινύες, να υποδυθούν κόκκινους Σταυροφόρους.

Τα κορδόνια, με οδήγησαν στο χειρότερο σταυροδρόμι της ζωής και η σόλα των άφθαρτων παπουτσιών, με ξενάγησε σε μέρη άγονα μα παραδόξως, ειδυλλιακά.

Και έγινε το δάκρυ πισίνα
Και το σώμα πέτρα

Κανείς δεν υπέθεσε τι δείχνει η ρωγμή
κι όσοι την είδαν, δεν αναρωτήθηκαν,
προσπέρασαν απλά

Σα χαραμάδα σε νερό δημιουργήθηκα
Και το είδωλο μιας πέτρας, σε αντικαθιστά.


Κική Κωνσταντίνου