Εγκατάλειψη (της Σωτηρούλας Τζιαμπουρη)

Σ'αυτό το βλέμμα σου
που ζεσταίνει το σώμα.
Σ' αυτά τα μάτια σου
που μπλέκει επιθυμίες.

Σ'αυτό το πότε
που δεν θα τελειώσει.
Σ'αυτό το θέλω
Φλέβα καρφωμένη στις παλάμες.

Στου θανάτου τις σκιές.
Στην αγρυπνία της ψυχής σου.
Στο δάκρυ που γιενιεται μέσα από την βροχή .
Στο περιβόλι της εγκατάλειψης.

Άγκυρα θα ρίξω .
Ναυάγησε κι απόψε η ψυχή μου .
Ξεγυμνωθηκε από την υποκρισία .
Δραπέτευσε.....
περπάτησε στις πληγές του κορμιού μου.


Σωτηρούλα Τζιαμπουρη

Ένα ρεσάλτο στο όνειρο (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Τα όνειρα μου σκαρφαλωμένα
στης αγρύπνιας μου το δέντρο,
μετράω τα φύλλα του
προσμένοντας να έρθουν
να φωλιάσουν στα γερτά ματόκλαδα...
Τους τάζω υπακοή και πλήρη ελευθερία..
Το σώμα μου καράβι, για τα ταξίδια τους
στο απέραντο της φαντασίας...
Κωπηλάτες, οι λέξεις μου οι άναρχες...
Εκεί ψηλά κρεμασμένο στο κατάρτι,
ανεμίζει το μπαϊράκι της ελπίδας μου...
Η σελήνη γέμισε τον κύκλο της
και μας δείχνει ασημένιο δρόμο...
Τριγύρω μου απλώνουν τα πανιά
όμορφοι ναύτες μου, αστέρια...
Σου παραδόθηκα όνειρο μου,
έλα σαν κουρσάρος
και κάνε ρεσάλτο στο καράβι μου...
Δεν θα σου αντισταθώ άλλο,
Κυρίευσε με.....


Ελένη Ταϊφυριανού

Ερωτικό ηλιοτρόπιο (του Πέτρου Βελούδα)

Στων ματιών την καταιγίδα,
σπίθες έρωτα ξυπνούν,
δεν φωτίζουν τα δωμάτια
που ανασαίνουν ευτυχία,
όλα κρύβονται στις αισθήσεις
που φιλελεύθερα εκφράζονται
με ηδονική προδιάθεση
τη στιγμή για εικονική περιήγηση
στον κόσμο των σωμάτων....
Χάδια που φεγγίζουν σαν λυχνοφάναρα,
πρόσωπα που μεταμορφώνουν
τους πόθους σε διεκδικήσεις,
κάτω από τον μεθυσμένο στα χαμόγελα ήλιο,
ζούν τον έρωτά τους ανθισμένες ψυχές,
λουλούδια που μοσχοβολόυν έρωτα,
καθισμένα στις αυλές των φεγγαριών...
Σπίθες αγάπης φυτρώνουν το φιλί
σαν κατακτούν το αντικείμενο του πόθου,
με όποιο τρόπο ως ένα ιδανικό ερωτικό ηλιοτρόπιο!..


Πέτρος Βελούδας

Οίνος (της Βασιλικής Νικήτα)

ΟΙΝΟΣ

Λάδια σε καμβά διαστάσεις 80Χ60

Της Βασιλικής Νικήτα

Κάτω απ' το φεγγάρι (της Αναστασίας Κουτσούκου- Κλεάνθη)

Σταθήκαμε αντίκρυ στο φεγγάρι
μήπως κάτι μας φέρει πίσω, πάλι.
Σκύψαμε όμως το κεφάλι,
το δάκρυ κύλησε και πάλι.

Σηκώσαμε τους ώμους
κι είδαμε ανοιχτούς
απέναντι τους δρόμους,
όχι για να βαδίσουμε
αντάμα,μα χωριστά,
ξεσπώντας σ' ένα κλάμα.

Μου έπιασες το χέρι στοργικά,
μα πάλι τ'άγγιγμα,με άφησε μακριά.
Μου άγγιξες γαλήνια τα μαλλιά,
δεν μπόρεσες ν' αγγίξεις την καρδιά.

Το κύμα κάποτε μιλούσε στην ψυχή μας,
μα τότε η πλάση, έμοιαζε δική μας.
Τώρα που σπάζει στα πόδια μας μπροστά,
μόνο την ακοή μας, αγγίζει πιο σωστά.

Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθης