Κάτι χαμόγελα σπασμένα (του Re.Pe. Pepliwths)

Για δεν καρπίζουνε  οι  λέξεις
και ξένες γίναν οι καρδιές
γιατί τα ματια χαμηλώνουν
και ορφανεψαν οι χαρές

Κάτι χαμόγελα σπασμένα
από συνήθεια πιο πολύ
για να ομορφαίνεις και να αντέχεις
του πλήθους (δες) τη φυλακή     {του κόσμου σου τη φυλακή}

Στα χέρια παίρνεις πλαστελίνη
να δώσεις σχήμα στη ζωή
μα τώρα έχεις μεγαλώσει
και η μαγεία, έχει χαθεί

Πως γίνεται να ξημερώνει
φως να μη φέρνει η αυγή
πως γίνεται να βρέχει μέρες
μα η καρδιά μας πιο στεγνή.

Και στήνει πάρτι η  υποκρισία
η αδιαφορία έχει γιορτή
μα το ξεγέλασμα τους είναι(μοιάζει)
ακάλυπτη επιταγή.

Και στροβιλίζονται οι λέξεις
χορεύουνε μες στο μυαλό
και ψάχνεις άλλοθι και βρίσκεις
να  αβαντάρεις τ' όνειρο     {να ξεγελάσεις τον καιρό}


Re.Pe. Pepliwths

Αν ήθελα να υπάρχω (της Στέλλας -Λουΐζας Κατσαμπή)

Αν ήθελα να υπάρχω,
θα φρόντιζα πρώτα την ύλη.
Πέντε κιλά λιγότερος εαυτός,
θα μπορούσαν να χτίσουν εντέχνως το φύλο: θήλυ.

Έπειτα,
θα αφαιρούσα τη γνώση.
Σίγουρα θα μπάλωνα τις τρύπες.
Η σιωπή είναι πάντα διαθέσιμη,
να προφυλάξει τη νιότη.

Τέλος,
θα άφηνα το πνεύμα ελεύθερο,
για να μην φοβάμαι,
πως κάποιος,
θα το λιβανίσει,
θα το ξορκίσει,
στην προσπάθεια του
να τρυπώσει στην ύλη,
ή να καλλωπίσει την άγνοια μου
ή να με αφανίσει.

Στέλλα - Λουΐζα Κατσαμπή

Ονειρα κρυφά (της Σοφίας Τανακίδου)

Στο παραγάδι πιάστηκαν
τα πιο κρυφά όνειρα μου
και προσπαθούν έξω να βγουν,
μα μπλέχτηκαν και δεν μπορούν.
Σαν τα ψαράκια σπαρταρούν
και πνίγονται στα βάθη.

Η θάλασσα λυσσομανά,
όλο πιο μέσα τα τραβά,
να τα αποτελειώσει.
Και γω γοργόνα στην ακτή,
κοιτάζω δίχως πια ψυχή,
μια θάλασσα που χρόνια αμέτρητα
με έχει προδώσει.


Σοφία Τανακίδου

Φεγγάρι αρματωμένο (του Πέτρου Βελούδα)

Ξεδίψασε από τα δάκρυα της Αμαζόνας,
δίκοπο μαχαίρι, ρουφάει σύγκορμο,φεγγάρι αρματωμένο...
Απλώθηκε σαν σύννεφο και έκλεισε τα βλέφαρά του
στον κίνδυνο υποταγής στο άγνωστο...
Περικνημίδες πορφυρές, ασπίδες άσπρα δόντια,
ακόντια οι προσευχές θώρακας τα..βαγόνια..
Αγγίζει το σύννεφο και μουδιάζει το εγώ του
κοιτώντας την αντοχή από μουχλιασμένο ήλιο,
πόλεμο αναζητά με τα ουράνια..αναστήματα...
Πολεμο καραδόκει με τα..φεγγάρια...
Ο νικήτης εσίγησε και ο νικημένος καταιγίδα,
ξεδίψασε τον πόθο του για ..νίκη στην..Πυθία!


Πέτρος Βελουδας

Εμείς (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Μούσκευε το πρόσωπο η βροχή
μα η καρδιά μας έμενε ζεστή,
πάγωνε τα χέρια μας το κρύο,
αγκαλιαζόμασταν σαν ένας, όχι δύο

Έτρεμε η καρδιά μου στη βροντή
τα στιβαρά σου χέρια γίνονταν σκεπή.
Σχίζονταν ο ουρανός στα δύο
μα εμείς ήμασταν ένας όχι δύο.

Φοβόμουνα στη νύχτα να βαδίζω,
είχα όμως εσένα ν' ακουμπήσω.
Τρέμω και τώρα τη νύχτα,τη βροχή,
μαζεύομαι σε μι' άκρη, έρημη,μοναχή.

Γιατί η αγάπη να κρατήσει,όσο η βροχή;
γιατί ο έρωτας να ζήσει ,όσο μια νύχτα;
Στην αγάπη δεν μπόρεσα να μείνω ένα παιδί,
σαν φύλλο τρέμω πάνω σε κλαδί.


Αναστασία Κουτσουκου- Κλεάνθη