Μικρός απολογισμός (της Ελένης Ταϊφυριανου

Είχα μια μάνα κι έναν πατέρα
(όπως όλοι μας)
Μια μάνα που δεν άντεξε κάποια πράγματα,
έδωσε πέντε φάσκελα στη ζωή
ήπιε το κώνειο...
Κι αποχώρησε από τα εγκόσμια..
(όχι όπως όλοι μας)
Έναν πατέρα, το μόνο που τον ενδιέφερε,
ήταν ο εαυτός του...
Ποτέ δεν νοιάστηκε για μένα,
τον έθαψα μέσα μου...
Δεν τον πένθησα, δεν τον έκλαψα...
(και πάλι όχι όπως όλοι μας)
Στα είκοσι παντρεύτηκα,
Και στα είκοσι ένα,
αυτό το... άνθρωπος μη χωριζέτο,
ο καλός θεούλης το έκανε,
"Μαύρος άγγελος χωριζέτο"
(όπως πολλές από εμάς)
Μετά με ξέχασε... εντελώς όμως...
Με θυμήθηκε είκοσι τέσσερα χρόνια μετά,
Όταν αποφάσισε να μου ξαναστείλει τον μαύρο του άγγελο,
για να με χωρίσει αυτή τη φορά,
απ' την ίδια μου τη σάρκα,
το ίδιο μου το αίμα...
Όλα στη ζωή μου σε υπερβάλλοντα βαθμό,
Κούραση, πίκρα, πόνος, κλάμα, θάνατος.
Μόνο η χαρά και η αγάπη υστερούσαν...
Τσιγκούνες μια ζωή μαζί μου,
το μάτι τους διαρκώς στη ζυγαριά,
μη τυχόν και μου ζυγίσουν κανένα γραμμάριο παραπάνω στη χαρά...
Έτσι που όταν τύχαινε και γελούσα καμιά φορά δυνατά,
κοίταζα τριγύρω μήπως και με παρακολουθούν από καμιά γωνία
και μου χρεώσουν φόρο για το γέλιο...
(ας πούμε... ένα γελιόσημο χμ..)
Και 'γω εκεί....(το πείσμα μου μέσα)
δεν γονάτισα, δεν λύγισα
δεν έσκυψα κεφάλι.
Μόνο να... εκείνες οι μικρές δόσεις
της χαράς και της αγάπης...
Δεν φτάνουν που να πάρει...
Δεν φτάνουν...


Ελένη Ταϊφυριανού

Οδυσσέας και Πηνελόπη II (της Καλλιόπης Τσούχλη)

Θάλασσα εσύ – γαλήνη μου και της καρδιάς μου μούσα,
πόθε γλυκέ του ονείρου μου που από παιδί κεντούσα,
μύρια καράβια κι όμορφα που σου 'πλεκα λιμάνια,
με χάντρες που σε στόλιζα και με χρυσά γιορντάνια,

.

πού είναι, πια και δεν μπορώ να νιώθω μακριά μου,
κι άλλο δεν έχω παρ’ αυτά τα έρμα δάκρυα μου,
κι ό,τι από εκείνου τ’ όνειρο ξεπλέκω μεσημέρι,
να το αναπλέκω ψάχνοντας ποιο κύμα θα τον φέρει.

.

Παρακαλώ σε, θάλασσα, φέρε τον πάλι πίσω,
απόψε, τώρα! που ποθώ τα χείλη να φιλήσω,
πόνο μη νιώθω, στεναγμό κι άλλο να μη λυπάμαι.
Να πάψω πια, σαν όνειρο και μόνο να θυμάμαι.



Καλλιόπη Τσούχλη

Σε είδα (της Έλενας Μαυροειδή)

Σε είδα ,
προλαβα να σε δω ,
σαν αστραπή , μια λάμψη πιο ,
δυνατή κι απ τον ήλιο ,
κι ύστερα κλείνοντας τα μάτια ,
έγινες δάκρυ μου ....
Σε είδα ,
στο πιο λαμπρό αστέρι ,
πάνω στον έναστρο ουρανό ,
ζωγράφισα την μορφή σου ,
για νασαι παντα εκει ,
κάθε φορά που θέλω να σε δω .....
Κι άλλες φορές .
γίνεσαι σκιά μες το σκοτάδι ,
κι έρχεσαι την νύχτα ,
μισανυχτη η πόρτα μένει ,
αφήνεις το άρωμα σου ,
γίνεσαι αναπνοή μου , και χάνεσαι .....
Σαν ξημερώσει ,
σε ψάχνω στο άδειο σπίτι ,
στην θύμηση σου συνηθησα να ζω ,
παλεύω να κρατήσω ζωντανό ,
το χαμόγελο σου , ίδιο με το δικό μου ,
που πήρες φεύγοντας μαζί σου ......

Έλενα Μαυροειδή

ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΓΕΡΟΝΤΩΝ (του Χρήστου Παπαχρυσάφη)

Πολύ ζέστη αυτό το καλοκαίρι.

Και όταν δεν έχεις και την δυνατότητα να πας σε κάποια παραλία τότε …βράσε ρύζι.

Και χρησιμοποιώ αυτή την φράση γιατί για να βράσω ρύζι είμαι μια και έπαθα γαστρεντερίτιδα και έχω κάνει την διαδρομή κρεβατοκάμαρα – WC ουκ ολίγες φορές.

Τώρα θα μου πείτε και τι μας το λες…

Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου…

Το τι θα κάνω εγώ με τα οπίσθια μου αφορά εμένα

Η μάλλον εμένα και τους γιατρούς του νοσοκομείου που πήγα για να δω τι θα γίνει το χάλι μου.

Μα τι ωραίο νοσοκομείο?

Τι εξυπηρέτηση?

.

.

Τι κόσμος?

Καρφίτσα δεν έπεφτε.

Και πολλοί ηλικιωμένοι

Ένας παππούς μάλιστα μου έπιασε και την κουβέντα….

(σαν κάτι να θέλει να μου πει, λέω από μέσα μου)

Μου έλεγε για την σημερινή νεολαία…. Που αρρωσταίνει συνέχεια… που με το παραμικρό τρέχει στους γιατρούς…. Που αυτός 85 χρονών και ακόμα δεν έχει προβλήματα υγείας…..

Του λέω ….κάτσε βρε παππού… και αφού δεν έχεις πρόβλημα, εδώ τι θες?

Αυτό είναι μια άλλη ιστορία μου λέει.

Εγώ στην ζωή μου πάλεψα, αγωνίστηκα για τα παιδιά μου, τα προίκισα, τα πάντρεψα τα βοήθησα να δημιουργήσουν δική τους δουλειά, να έχουν οικονομική άνεση.

Τώρα όμως εγώ τους είμαι βάρος. Θέλουν να παν στην θάλασσα να κάνουν ένα μπάνιο αλλά εγώ δεν έχω θέση μαζί τους έστω και αν το αυτοκίνητο ΕΓΩ τους το πήρα… έστω και αν τα πίσω καθίσματα είναι άδεια.

Ούτε καν στο σπίτι δεν με αφήνουν για να μην ξοδεύω ρεύμα με το κλιματιστικό.

Με φέρνουν εδώ και με αφήνουν για να είναι λέει σίγουροι ότι και αν πάθω κάτι εδώ έχει γιατρούς.

Και σαν και μένα είναι και ο κυρ Κώστα εκεί… η κυρα Σοφία με την κυρα Άννα απέναντι…. Ο Ζαχαρίας που είναι εκεί στην γωνία….. γνωριζόμαστε ξέρεις μεταξύ μας…….

Δεν ξέρω παλικάρι μου αν το έχεις καταλάβει…. Αλλά σήμερα τα νοσοκομεία κάποιοι τα έχουν για ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΓΕΡΟΝΤΩΝ.


Χρήστος Παπαχρυσάφης

Μάνα (του RE.pe Pepliwths)

Μάνα αθάνατη, πνοή ζωής
σταμάτημα του χρόνου
μες τη ζωή τη δύσκολη
ανάχωμα του πόνου

Μάνα το πρώτο φως
ο πρώτος ήχος
πυξίδα στο ταξίδι της ζωής
άφατη αγάπη, λόγος άρρητος

Πρώτο χαμόγελο, γλυκό νανούρισμα
η χαρά στα πρώτα λόγια...
μάνα, χαρά, ευγγέλιο!!!
εικόνισμα...μάνα αιώνια!!!

Μάνα αγάπη , γλυκό συναίσθημα
χρώμα, χαρά, ευωδία!!!
Μάνα ταξίδι, στο χρόνο
αέναη πορεία...

Πορεία που είναι η ιστορία μας
Φως στην αφάνεια...
άρνηση λήθης...
ομολογία αλήθειας...

Μάνα, χωνευτηρι εικόνων, χρωμάτων
μάνα κουράγιο, συναισθημα ένα
σύμβολο αγάπης...
πρόσωπο ένα...

Ο δικό σου δρόμος
φως , εικόνες, ήχος...
παιδικά χαμόγελα...
αφελείς απορίες...

Έτσι είσαι μια πορεία...
αυτό που λεν στο καλό...
και στ' άλλα, μονάχη
ασπίδα είσαι , στο κάθε κακό...

Μάνα χαρά!!!αυτό που λεν
εν Αρχή ην ο λόγος!!!
Μαγεία του παραμυθιού...
που έχει , αίσιο τέλος...

Μάνα εικόνα κλεμμένη...
που φωτίζεις το μέλλον
σε όλους δίνεις, σε όλους χαρίζεις
Ποτέ δεν φτωχαίνεις...

Μάνα, χαρμόσυνο άγγελμα
φωτεινή ζωοδότρα...ζωσμένη φαρετρα...
που δώρα μοιράζεις...

Και στη μοιρασιά, πάντα χαμένη
που όλα τα δίνει !!!κι ας μην παίρνει ...
Η χαρά της να δίνει...έτσι ειναι
ο αληθινά πλούσιος...παντα γενναιοδωρος!!!

Μάνα που το λεξιλόγιό μας
κάνεις φτωχό...
Φοβάται η σκέψη...
Μην αστοχήσει...

Μάνα εσύ η πηγή...
το νάμα...η βρύση , η δροσιά...
εσύ η έκφραση!!!
κάθε θετικής σκέψης...εσύ η ρήση...

Και εμείς διαβάτες, ατσούμπαλοι...
που το βήμα τους χάνουν...
ιχνηλάτες, πορείας μυστικής!!!
που τα ίχνη σου ψάχνουν...

Μάνα μνήμη, κυτταρική...
που ανακαλύπτουμε, τον εαυτό μας
αναγνώστες της ζωής...
ξανα-γνωρίζουμε...ξανά- γυρίζουμε...

Εσύ το το πρωτότυπο...και μεις η κόπια!!!
Εμείς ο πίνακας...και συ το χρώμα...
Μάνα είσαι το εμείς...με άλλη όψη...
Αφού το εγώ , το διέγραψες...ΜΑΝΑ Αιωνια...

RE.pe Pepliwths

**Το ποίημα δεν είναι κατοχυρωμένο
αλλά χαρισμένο σε όλες τις μάνες
του κόσμου !!!Ιδιαίτερα σε αυτές
που δεν θα το ακούσουν...***