Αγάπη (της Κλειώς Μαλαγαρη)

Βρήκες ρωγμή στη ζωή μου και τρύπωσες
Ξαφνικά και αναπάντεχα
Ο φόβος και το δίλημμα τεράστιο
Απλωσες το χερι τρυφερα
Με πηρες αγκαλια
Η καρδια φτερουγισε
Ζωγραφια πολυχρωμη
Σημαια και τροπαιο αγαπης
Ο χειμωνας εγινε ανοιξη
Φωτισε το σκοταδι
Ποτισε την ανυδρη ψυχη
Τωρα που η καρδια σου
Πνιγεται στην απογνωση
Εγω ειμαι εδω
Να αγκαλιασω τις σιωπες σου
Χειμαρος σωτηριας η αγαπη
Σεργιανι το μαζι στην ανοιξη της νιοτης μας
Αγαπη αληθινη υφαινει
Τον ιστο της
Με αρωματα και ευωδιες
Χαραζει το ονειρο της....

Κλειω Μαλαγαρη

Οι ώρες (της Λιλής Βασιλάκη)

Πώς να βολέψω το κενό,
που σέρνει η σιωπή σου;
Και πώς να ζέψω τον καημό,
που στέργει η αντοχή σου;

Είναι οι ώρες απουσίας,
που κλέβουν την πνοή μου...
Είναι οι ώρες ανταρσίας
που φθίνει η ύπαρξή μου...

Είναι οι ώρες μου χλωμές,
σε κύμβαλο ζωσμένες,
σ ανίας κρύπτη θολερές,
σπονδές αφορισμένες..

Ώρες ανίατες, στυγνές,
Ώρες σε λήθη αφημένες..
Σ ένα θαλάμι ορφανές,
σε μοναξιά φυλακισμένες...

Μετρώ της ζήσης το φευγιό,
τ αλάθητο βάδισμά της,
κι ωσάν τα κρόταλα  ριγώ,
στ αδιάλλακτο πέρασμά της.

Ω και να παίρνανε στροφή
του χρόνου οι δείχτες πάλι..
Με  μιαν αέναη στιγμή,
στο άδειο προσκεφάλι,
να γίνουν οι ώρες ροδαυγή
και η ματιά σου αγκάλη...

Λιλή Βασιλάκη

Ελληνική πρωτομαγιά (του Χρήστου Παπαχρυσάφη)

Σήμερα γιορτάσαμε την εργατική πρωτομαγιά.

Ας πούμε τι γιορτάζουμε εμείς οι Έλληνες και πως το αντιλαμβανόμαστε. Θα μας βοηθήσουν και τα ιστορικά γεγονότα.

Όλα ξεκινούν από το 1872 στον Καναδά όπου οι διεκδικήσεις των εκεί εργατών κατάφεραν στο να πείσουν την κυβέρνηση για περισσότερους και πιο εύφορους αγρούς για να μπορούν να πάνε να μαζεύουν λουλουδάκια και να κάνουν στεφάνια.

Την σκυτάλη πήραν το 1886 οι εργαζόμενοι στο Σικάγο όπου ζήτησαν μια μέρα αργία για να μπορούν να μαζέψουν λουλουδάκια όπως οι Καναδοί και να καλωσορίσουν την άνοιξη.

Την σκυτάλη πήραν στην Ελλάδα το 1892 ο σοσιαλιστικός σύλλογος του Καλλέργη όπου δώσανε αγώνα για την προστασία των κόκκινων γαρύφαλλων και υπέρ της κατασκευής στεφάνων με τα υπόλοιπα λουλούδια.

Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης οι οποίοι απαίτησαν μαζί με την συλλογή των λουλουδιών να το συνδυάζουμε και με εκδρομουλες και ψητά.

Σήμερα γιορτάσαμε λοιπών την εργατική πρωτομαγιά και τα λουλουδάκια που μαζέψαμε ας τα βάλουμε στα οπίσθια μας και να κάνουμε το παγόνι.

Γιατί λάθος πρωτομαγιά γιορτάζουμε.

Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι γραφικοί που τιμήσανε για άλλη μια χρονιά αυτούς που δώσανε την ζωή τους για ανθρώπινες συνθήκες εργασία και το οκτάωρο που δεν σταθήκατε ικανοί ούτε αυτό να υπερασπιστήτε. Που έχετε μετατραπεί σε παθητικοί οσφυοκάμπτες.

Και για τα μέτρα που συνεχώς αυξάνονται κρατήστε σφιχτά όλοι από ένα μαγιόξυλο και ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ.

  

Χρήστος Παπαχρυσάφης

Πεθαίνουν οι έρωτες (της Σωτηρούλας Τζιαμπουρη)

Στης σκέψης μου τα βήματα
περπάτησα κι απόψε.
Στης σιωπής μου τους δρόμους....
Πόρτες κλειστές....έρωτες σκορπισμένοι....

Μην μιλάς απόψε!
Άκουσε μόνο της ανάσας μου τη φωνή...
Στο σκοτάδι να γίνεται σιωπή ....
Να γδέρνεται στη νύχτα....
Μαχαίρια να  την κόβουν....

Γονάτισα να κοιτάξω την ψυχή σου ....
Χάθηκα ....
Προσκύνησα ...σώματα σκλαβωμένα ....σε μια κόλαση....
Οι σάρκες απούσες....

Μόνο τα μάτια σου ....
Πώς να ξεχάσω τα μάτια σου .....που μονοπάτια έγιναν  στην ψυχή μου .

Πεθαίνουν οι καρδιές που τραγουδούν τον Έρωτα;;;;



Σωτηρούλα Τζιαμπουρη

Με όλες τις αισθήσεις (της Ελένης Ταϊφυριανού)

ΕΧΩ: Μιά θέση στην καρδιά
και μια σκέψη στο μυαλό...
ΘΕΛΩ: Ένα κύμα καλοκαιρινό
σε ηλιοκαμένους έρωτες,
με άρωμα καρύδας
και αλμύρα αμμουδιάς...
Ν'ΑΚΟΥΣΩ: Έναν ήχο καμπάνας
που χτυπάει εσπερινό
σε βυζαντινό ξωκκλήσι...
ΝΑ ΔΩ: Στη μέση του πουθενά
φυτεμένη μια αρμπαρόριζα
να σκορπάει το περίεργο άρωμα της
Στ'ανύποπτα σκαθάρια...
ΝΑ ΦΙΛΗΣΩ: Ματόκλαδα βαριά
γερμένα σαν αυγουστιάτικο δειλινό
με μειδίαμα απόλαυσης στα χείλη...
Ν' ΑΓΓΙΞΩ: Δέρμα απαλό μετάξι
χυμένο στα χέρια δροσερό νερό
για διψασμένο στόμα...
ΝΑ ΜΥΡΙΣΩ: Καλοκαίρι στα μαλλιά σου
δεμένα με θαλασσινά φύκια
και όλες οι αισθήσεις χορτασμένες
παραδομένες στο Θεό του έρωτα..

Ελένη Ταϊφυριανού