ΕΑΡ ( της Δώρας Μεταλληνού)

Τι γύρευε ένα εμβόλιμο έαρ 
σε διαρκή χειμαζώμενη ζωή;
Τα τρύπια μανίκια του κόσμου χαμογέλασαν
Κι οι καρδιές αναπάντεχα σκίρτησαν
Αναθρώσκων καπνός από τα απομεινάρια
χάιδεψε φιγούρες σε κορνίζες κενές
χαμογέλασε μια μικρή ουτοπία
ένα τριαντάφυλλο άλλαξε χρώμα
Κι εκείνη η κούκλα μέσα στις στάχτες ζωντάνεψε
ο κουτσός στρατιώτης βρήκε το χαμένο του πόδι
Κι όλα στο χάδι μιας ακτίνας
που άρχισε να φέγγει
μια γουλιά έαρος
μια νύξη πως μέσα σε χειμώνες κυοφορείται 
Ανάταση!


Δώρα Μεταλληνού

Δίδυμη Μοναξιά (της Λιλής Βασιλάκη)

Του ρολογιού οι δείχτες με τρυπάνε..
Της ερημιάς μου το κενό μετράνε...
Και νάτη, πάλι, ίσκιος με τρομάζει..

-Με τη δική σου η ψυχή μου μοιάζει!
Μιλά με βλέμμα που τρυπάει.. με δαμάζει...
Με μια πνοή τα χνώτα συνταιριάζει,
 της σκέψης τα ηνία σαν αρπάζει. ..

-Εσύ 'σαι η  Μοναξιά, κι εγώ 'μαι το ξενύχτι.
Ωχρά φαντάσματα κι οι δυο στο ίδιο σπίτι...
Δυο ξέστρατοι και πλανεμένοι αλήτες,
της παγωνιάς δυο απόστρατοι σπουργίτες...

Της απαντώ και μια ρωγμή βαθιά ανοίγω,
στα σωθικά του νου μου πριν ξεφύγω...
Σαν οιμωγή ολούθε αλυχτάει
και της ψυχής τις αντοχές τρυγάει...
Σε  ξέφτια  ίνα με ίνα τις μαδάει,
στης λήθης την ακτή  κουρέλι με πετάει...
Έρμαιο γίνομαι μιας γύρας κομπολόι.
Της λησμονιάς το γκρίζο μοιρολόι...

-Τις ίδιες ώρες, δες, κενές μετράμε.
Τις ίδιες νότες της σιωπής χτυπάμε.
Δυο δίδυμες ψυχές που στάζουν πίκρα,
αυτάδελφες στης ερημιάς τα πλήκτρα...
Ακούς; Σιγή...κανείς δεν μας ακούει...
Το δάκρυ της ψυχής μονάχα κρυφακούει...

Τις βρήκε κει η αυγή αγκαλιασμένες,
στο σύστρατο της πλήξης ανταριασμένες...


Λιλή Βασιλάκη
Από τη συλλογή"ταξίδι στο δρόμο της ουτοπίας"

Το παραθύρι (της Κουτσούκου - Κλεάνθη Αναστασίας)

Άνοιξα το παράθυρο
τον ήλιο ν' απολαύσω,
το πρόσωπό σου,αντίκρυσα,
μέσ' την καρδιά το βάζω.

Αγάπη επλημμύρησε
η άδολη καρδιά μου,
αγάπη απ' την ψυχούλα μου,
που βάλσαμο μου μοιάζει.

Το παραθύρι τούτο 'δω
τη νύχτα θε ν'ανοίξω,
τι μου φυλάει,για να δω
τη ζήση για ν' αντέξω.

Αστέρι τόσο λαμπερό,
που Δίας θε να μοιάζει,
ξεσήκωσε τη σκέψη μου,
με βγάζει στο περβάζι.


Αναστασία Κουτσουκου - Κλεάνθη

Διάβασε (της Σοφίας Τανακίδου)

Και κουράστηκαν οι άνθρωποι να εξηγούν και σώπασαν.
Και ξεχείλισαν τα αισθήματα
Και γέμισαν λέξεις τους δρόμους.
Λέξεις δάκρυα.
Λέξεις καυτές.
Βροχή και λάβα.

Και τις έκλεψαν οι σιωπηλοί ποιητές και οι ονειροπόλοι συγγραφείς,
μες στα βιβλία τις έκρυψαν να μη ξεχαστούν.


Διάβασε τα,
τώρα που όλοι σωπαίνουν.
Διάβασε τα,
να μάθεις γιατί δε πρέπει να σωπάσεις.


Σοφία Τανακίδου

Στο δρόμο της καρδιάς (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Έτρεχα χρόνια..... κι εξαντλήθηκα. Ίσως ήταν, πάνω από τις δυνάμεις μου.
Έτρεχα διαρκώς σαν μαραθώνιο στο δρόμο της καρδιάς.
Έλεγα...... κοντεύω να τον βρω.
Κι όμως αργούσα, παρόλο που έτρεχα......
Κι εγώ εκεί..... επίμονα να τρέχω......
Ήθελα να φτάσω έστω και την τελευταία στιγμή της ζωής μου. Κι ας ξεψυχούσα ευτυχισμένη......
Έχεις ακούσει, ότι όταν θέλουμε κάτι πολύ το σύμπαν συνομοτεί υπέρ μας ;
Ναι έτσι είναι.
Βρέθηκε το δικό του χέρι,  εκεί, στην τελευταία στροφή της πορείας μου, δίνοντάς το σε μένα, μόνο που εγώ ήμουν πια τόσο εξαντλημένη...... που ξέπνοα παραδώθηκα ψυχή και σώμα για πάντα...... λέγοντάς ευτυχισμένα "αντίο" κι εκεί ξεψύχησα.

    Αθανασία  Δαμπολιά