Τα δυό μάτια της (της Μαρίας Χατζηδημητρίου)

Ένα φιλί γεμάτο συστολή
Το βλέμμα σου χαμηλωμένο
Χωρίς απόκριση καμία 
Είναι πια χιλιοειπωμένο

Τον κύκλο μας έχουμε κάνει
Έτσι έχεις πει από καιρό
Ζωή το λέω εγώ, που μας ανήκει
Και της χρωστάμε σεβασμό

Κι αν μεγαλώνει η απόσταση
Κι αν οι προσπάθειές μας τελεύουν
Μία λατρεία κοινή μας ξεπερνά
Τα δύο μάτια της που μας μαγεύουν

Μαρία Χατζηδημητρίου

Της Ανδρομέδας λύχνος (του Δημήτρη Λαγοπάτη)

Ερωτηματα θετει η απελπισία!
Και χωρίς λογικη ενιοτε.
Η απωλεια υποθεσεις γεννα.
Αγνωστοι πλεον οι δρόμοι σου
Κι εμεινε ο Έρωτας γυμνος,
στις αναμνησεις εκθετος.
Ρεκαζει,αναθυμιεται.
Σε σένα ελπίζω αγερι μου
και στο Βορια προσμενω.
Ελα και παρεμε απο δω,
για να την συνοδεψω.
Παναλαφρος χωρις κορμι,
αυλος εχω γινει.
Το μονο βαρος πανω μου,
οι σκεψεις μου για εκεινη
και μια ψυχή που κλαιει.
Λιγνομεσατη μου θωρια,
μακραινεις, αλαργευεις,
χανεσαι, σβυνεις.
Κι αφηνεις μια μοσχοβολια,
μια πικρα και εναν αχο,
απ τη λαλια την αηδονολαλουσα.
Που ξαποσταινεις;
Που λουζεσαι;
Που χτενισες τα σταχυα τα μαλλια σου;
Ποια ξενιτια θα σε δεχτει;
Ποια πορτα θα ανοιξει;
Το εμπα σου να το καλωσορισει;
Την νύχτα ρωτησα ξανα,
μήπως και πάλι σ ειδε.
Μα εκείνη μου απάντησε,
Εγω σκοταδια φερνω!
Ματια δεν εχω για να δω
και τ άστρα εχω οδηγο.
Ρωτα αυτο το κοντινο,
το πλουμιστο το λαμπερο!
Την είδα μου απάντησε.
Αναλαφρη, αερικο,ιδια η χαρα,
μ αγάπη ηταν ντυμένη!
Απομακρη,αμιλητη,
Πορεία είχε χαραξει,
περα, μακριά στην Ανδρομεδα!!!

Δημήτρης Λαγοπάτης

Οι πορείες της ζωής

Η ζωή μας επιλέγει διάφορες πορείες.

Την πορεία του κύκλου όπου ζούμε τα ίδια πράγματα με τους ίδιους ανθρώπους (κάτι σαν την μέρα της μαρμότας) και που άλλες φορές αυτό μας ικανοποιεί γιατί διορθώνουμε τα λάθη μας και άλλες φορές μας κουράζει αυτή η ρουτίνα.

Άλλες φορές πάλι επιλέγει την ευθεία οδό όπου βαδίζουμε πάντα εμπρός και ζούμε αυτά που θα βρεθούν στον δρόμο μας και που όταν ρίχνουμε κλεφτές ματιές δίπλα μας βλέπουμε ανθρώπους που θα θέλαμε να γνωρίσουμε, να αγγίξουμε η ακόμα και να ερωτευθούμε αλλά που οι δρόμοι μας δεν συναντιούνται και χανόμαστε.

Άλλες φορές πάλι επιλέγει την πορεία του σλάλομ όπου αν και προχωράμε μπροστά, συχνά συναντιόμαστε με τις πορείες και τις ζωές των άλλων και που πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση να αρπάξουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε αξιόλογους ανθρώπους.

Τέλος μερικές φορές επιλέγει την πορεία προς το πουθενά, χωρίς προορισμό, χωρίς να ξέρεις τι θες, να ψάχνεις ένα τίποτα, να συναντάς κάποιον κανένα και όταν καταλάβεις που βρίσκεσαι να είναι πλέων δύσκολο να γυρίσεις γιατί κάποιος καλοθελητής θα έχει φροντίσει να κόψει τον μίτο της Αριάδνης που θα σε βοηθούσε στην επιστροφή.

Σε εμάς πλέων απομένει το ποια πορεία θα επιλέξουμε.

Χρήστος Παπαχρυσάφης

Κλείσαμε (της Μαρίας Μηνά)

Ξεχύθηκε η κακία
απ' τα μάτια.
Δεν πρόλαβε να ενδυθεί 
μανδύα ευγένειας .
Και πρόκαμα να δω το μέσα.
Τρόμαξα , πισωπάτησα...
Γραπώστε τις καρέκλες σας,
φορέστε τις μάσκες σας.
Τον κόσμο σας
δεν θα ταράξω
μ'αρέσει ο δικός μου.
Μόνο που εκεί με μάσκες
δεν περπατάς .
Ολόγυμνος πηγαίνεις,
για τα κουσούρια σου,
περήφανος...
Γιατί είναι δικά σου...
Και σεις οι σκυμμένοι,
δεν έχουμε τίποτα
για πούλημα,
μήτε για ανταλλαγή...
Κλείσαμε...δεν χωράτε απ'
τη πορτούλα...
να μπείτε εντός μας....
Γίνατε αόρατοι.....
Σκοτεινή η αύρα σας...
Δεν πουλάμε λέμεεεεε
χαρίζουμε...

Μαρία Μηνά

Φόβος ο έρωτας (της Χριστίνας Θέμα)

μαχαίρι κοφτερό το φθινόπωρο

τούτο, στον Απρίλη μέσα

σκοτεινιάζει πάλι νωρίς

με τα χάπια για να ξεχνώ...

ο φόβος μου κυριεύει το κορμί,

με ακινητοποιεί δίχως εσένα,

επείγει ο έρωτάς σου...

βαρύς πάντα πάνω μου πέφτει

τούτος ο ύπνος

μες τη βροχή,

ακριβώς τη στιγμή εκείνη

που πνίγομαι να θυμηθώ

το άγγιγμα των χεριών,

τη θέρμη των φιλιών

και τ' όνομα εκείνου

που μέσα από σένανε αγάπησα...

έβρεχε πολύ σαν χάραζε

οδύρονταν οι στάλες

στα τζάμια μου επάνω

γλίστραγαν τυφλά, γονάτιζαν στο χώμα...

δεν πρόλαβα να σε γδύσω

ανυπόμονος καθώς ήσουν

ή ίσως βιαστικός...

καράβι παλιό μες την ομίχλη κρυμμένο

σα ρολόι-φάντασμα από σκουριά

τα λεπτά να μου μετρά και να σφυρίζει -

“η ώρα περνά, κουνήσου

δεν έχει εδώ μαζί

ξέχνα το, δεν έχει...”

πυρακτωμένα τα χείλη

τα μέλη σου ιδρωμένα,

χυμοί στο υγρό κορμί μου μέσα να κυλούν

και στο στήθος δαγκωματιές

από τον εφήμερο εσένα,

ανακατεμένα με απομίμηση άρωμα

αναστεναγμοί, ψίθυροι και μελανιές,

ίχνη και σημάδια πάλης

ερωτικής - ή ίσως και όχι,

στο μοναχικό λιμάνι μου μείναν

το πρωινό

σαν τη βροχή και σαν τη λάσπη...

Χριστίνα Θέμα