Πως θα ήθελα (της Γεωργίας Σχοιναράκη)

Πώς θα ήθελα να ήμουν μέρα…!
Να ντύνονται οι άνθρωποι από τον ήλιο μου.
Τα όνειρα τους να βρίσκουν το φως τους.
Να προσκυνούν για τον κόσμο οι άνθρωποι,
με προσευχές…
για τα παιδιά, για τη χαρά!

Πως θα ήθελα να ήμουν χαρά…!
Να σκιάζω τα κύματα με τραγούδια, να γαληνεύει η μοίρα τις θάλασσες και τις καρδιές...
στα τέσσερα ρυάκια να ξεχύνω, ορμητικά ασκιά με μουσική και γέλιο!

Πως θα ήθελα να ήμουν γέλιο…!
Στον ανήμερο αγέρα να φυσώ απανέμι του Ιούλη,
να καθησυχάζονται οι έχθρες στο νου και στις ψυχές τα μίση...
και σ’ όλα τα χρώματα της γης από άκρη σ’ άκρη, να βασιλεύει αδιαπραγμάτευτη η αγάπη!

Πως θα θελα να ήμουν μέρα, χαρά, γέλιο και αγάπη…!!!
Πως θα ήθελα να ήσουν και συ…!!!

Γεωργία Σχοιναράκη

Ποιος; (της Λουκίας Παπαδοπούλου)

Ποιος καημός σε πέταξε
στα βάθη της ερήμου;
Ποιος πόνος εσκαρφάλωσε
στα τείχη της ψυχής;
Ποιος άνεμος σου έταξε
ταξίδι στην αγάπη;'
Ποια θάλασσα σε κάλεσε
στου πόθου το νησί;
Ποια κατακόκκινη ροδιά
στάζει για σένα πάθος;
Και ποια αστέρια φωτεινά
αστραφτούνε στο νου;
Ποια φυλακή σε έκλεισε
μέσα στην αγκαλιά της ;
Ποια όνειρα στα πέλαγα
ανοίξανε πανιά ;
Για ποια καρδιά γονάτισες
στην πύλη του θανάτου;
Και ποιο φιλί τώρα θα πιεις
πριν να μου μαραθείς;

Λουκία Παπαδοπούλου

ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΒΑΡΔΑΚΑΣ ΝΙΚΟΣ

ΒΕΛΟΥΔΑΣ ΠΕΤΡΟΣ

ΒΗΧΑ ΒΑΣΙΛΙΚΉ

ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΗ

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΥΑ

ΓΛΑΡΟΣ ΝΤΙΝΟΣ

ΓΟΥΡΓΙΩΤΟΥ ΑΡΕΤΗ

ΔΡΑΚΟΥΛΑΡΑΚΟΥ ΒΙΚΥ

ΘΕΜΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ

ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΟΥ ΕΛΕΟΝΩΡΑ

ΚΑΡΙΑΣ ΘΑΝΟΣ

ΚΡΥΟΝΕΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ - ΡΑΦΑΗΛ

ΛΑΓΟΥΒΑΡΔΟΣ ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ

ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ ΔΩΡΑ

ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΜΑΡΑΓΔΗ

ΜΠΑΛΗ ΒΑΓΙΑ

ΠΑΠΠΑ ΓΕΩΡΓΙΑ

ΣΟΥΒΑΤΖΗΣ ΝΙΚΟΣ

ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ

ΤΑΝΑΚΙΔΟΥ ΣΟΦΙΑ

ΤΣΑΚΛΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ

ΤΣΟΥΧΛΗ ΚΑΛΛΙΟΠΗ

Όνειρα (της Πολυξένη Ζαρκαδούλα)

Θα ‘ρθει η στιγμή που τα όνειρα θα εκδικηθούνε,
ένα με το χώμα θα γίνουνε, θα ενωθούνε,
ό,τι τραβάει η ψυχή μας θα το πραγματοποιήσει
κι αυτό που χρόνια λαχταράει, επιτέλους, θα το ζήσει!!!!

Πάρτε στα χέρια σας μολύβι και χαρτί και τραβήξτε μια γραμμή,
σβήστε τα δεν θα, τα ίσως, τα ποτέ ξανά, τα μπορεί και τα μη....
Ο δρόμος των ονείρων είναι πέρα για πέρα ανοιχτός
-δυνάμωσε, στάσου στα πόδια σου, μην κάθεσαι σκυφτός!!!!

Σήκωσε το ανάστημά σου και πρόταξε τα στήθη,
μίλα ανοιχτά, ρίξου στην μάχη, κάτσε μπροστά απ τα πλήθη...
Ακολούθα την πορεία σου, χαμογέλα στην ευτυχία,
άνοιξε την καρδιά σου, θέλει η ζωή και λίγη μαγεία!!!!

Πολυξένη Ζαρκαδούλα

Απόγευμα (της Λιάνας Ζαχαρίου)

Νωρίς το απόγευμα ήταν που έφυγα.
Κλείδωσα με ήρεμες κινήσεις την εξώπορτα.
Στον κήπο κοντοστάθηκα.
Είχα φυτέψει πολύ απ την ψυχή μου εκεί μέσα.
Αιώνες οι στιγμές σε δυο βλέμματα...
Στην αγκαλιά της μνήμης και ο κήπος.
Λίγο μετά απ το παγκάκι,
στην πλατφόρμα αναμονής του γραφικού σταθμού,
μιλούσα με τον Όλυμπο.
Έχει καθίσει λες σε θρόνο το ηλιοβασίλεμα.
Αμετακίνητο κι αυτό
σε φωτογραφία θύμησης.
Περίεργο...
Ούτε ένα δάκρυ απ τα μάτια μου...
Γίνεται αποχωρισμός χωρίς δάκρυα;
Γίνεται ταξίδι χωρίς βαλίτσα;
Όλα αφημένα εκεί...
Και τα πριν και τα μετά...
Στου χρόνου το διάβα,
μόνο κρυμμένες αστραπές
σε χαραμάδες της ψυχής, 
φωτίζουν κάποια δευτερόλεπτα
τις δαιδαλώδεις διαδρομές του έρωτα.
Υπήρχε; λες
ή
δεν υπήρχε;
Μακρόσυρτο μοιρολόι από ανείπωτα λόγια.
Ρέκβιεμ γαλάζιων ονείρων,
για τα απάτητα χιονισμένα μονοπάτια,
ο πόνος.
Διερωτώμαι
χρόνια μετά...
Χάδι αγεριού
ή
αναπόφευκτη επιλογή
το διάβα του Ρουβίκωνα;

Λιάνα Ζαχαρίου