Οὐαί ὑμῐν

Τίτλος: Οὐαί ὑμῐν
Συγγραφείς: Κατερίνα Γαγανέλη
Είδος: Συλλογή Διηγημάτων
Εκδόσεις: Αυτοέκδοση
Έτος Έκδοσης: 2022 (Β' Έκδοση)
Σελίδες: 174
Σχήμα: 15 Χ 22
ISBN: 978-618-00-4275-7

Τι έχουμε εδώ;
Μικρές σύγχρονες ιστορίες που από μόνες τους αποτελούν 

ολοκληρωμένη αφήγηση και αποκαλύπτουν όσα χωράνε 

στις ανθρώπινες σχέσεις, στις αναζητήσεις του εαυτού μας. Ελάτε να σας συστήσουμε και να γνωρίσετε την Κυρά Στάσα, την Ελένη, το Νίκο, τη Σοφούλα, την Ελένη, το Νίκο, τον Κωνσταντίνο... όλους αυτούς που μπορεί να ζουν και δίπλα σας!!!  

Η συγγραφέας μας μιλάει και λίγο για τον εαυτό της, για να τη γνωρίζουμε καλύτερα...

Για την αγορά του βιβλίου απευθύνεστε στην ίδια εδώ

ΠΛΑΝΩΜΕΝΟ ΤΣΙΡΚΟ (Της Αγγελικής Ζευγολάτη)

 Τρομάζουν πλήθη
 Μικροί αστερίσκοι
 Καινούριες συμβάσεις
 Και υπογραφές
 Αχ πώς μου τη δίνει
 Κοινοί θεατρίνοι
 Μ' αυτό το γελάκι
 Που θέλει αμοιβές

 Κι εγώ ακροβάτης 
 Μισός παραβάτης
 Κομπιάζω στις φάσεις
 Με αναβολές
 Με βάρος ακρίδας
 Μιας μπλε βλεφαρίδας
 Απάνω σου πέφτω
 Γι' αγάπη σαν κλαις 

 Πλανώμενο τσίρκο
 Δεν ξέρω αν τη βρίσκω
 Παντού ξενερώνω
 Και κόντρα κρατώ
 Πλανώμενο τσίρκο
 Λαχτάρα και ρίσκο
 Γουστάρω να σ΄έχω 
 Μες στον πανικό

 Πουλιέται η ελπίδα
 Πίσω από βιτρίνα
 Πόρνες είμαστε όλοι
 Αστείες σκιές
 Με συνεξαρτήσεις
 Και με ψευδαισθήσεις
 Μιλάω στα ίσια 
 Το ξέρω με θες

 Αγγελική Ζευγολάτη

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ (της Αρετή Γουργιώτου ΦΥΚΟΕΣΣΑ )

Δυο Συνωμότες συναπαντήθηκαν απόψε. 
Νύχτα και Μνήμη! 
Πήραν να ξετυλίγουν τους επιδέσμους,
αυτούς που σφιχταγκάλιαζαν τις πληγές της.
Ήταν σίγουρη πως η πούδρα του Χρόνου 
είχε γιάνει της καρδιάς τα τραύματα.
Πόσο γελάστηκε!
Ταινία μικρού μήκους ο έρωτάς τους
με δύο κομπάρσους, Εκείνη κι Εκείνον,
και ταλαντούχους πρωταγωνιστές τις Λέξεις.
Αυτές όμως ακύρωσαν τη συμφωνία τους,
το έργο δεν τέλειωσε, η ταινία δεν προβλήθηκε.
Ακόμη περιμένει ο έρωτας κομπάρσος ένα ρόλο, 
ένα Τέλος, βρε αδερφέ, όπως οι Λέξεις υποσχέθηκαν…
Τι συνωμοσία κι αυτή απόψε!
Πώς να επουλώσει τις χαίνουσες πληγές;

Αρετή Γουργιώτου 
ΦΥΚΟΕΣΣΑ 

ΜΟΝΑΧΙΚΟΙ ΔΙΑΒΑΤΕΣ (Της Αγγέλας Καραγκούνη)

Κύβοι μικροί σκορπίστηκαν οι μέρες του χειμώνα. 
Κάλυψαν της ζωής τον καλοκαιρινό αιώνα. 
Μάτια με κρυφό φωτισμό 
προσελκύουν 
άγρυπνα χρώματα.
Γνώριμοι θόρυβοι εσωκλείονται 
σε γράμματα προσευχής, 
ζητώντας  να ελευθερωθεί η χαρά. 
Το κουδούνι του χρόνου,  ανοίγει 
την χαλαρή πια αγκαλιά 
και πέφτουν 
οι ανεκπλήρωτες προσμονές. 
Οι ευχές που δεν ευωδόθηκαν 
ζητούν ανανέωση. 
Τα διπλά κεριά έβγαλαν ρίζες στα μανουάλια 
περιμένοντας να πιάσουν τόπο οι προσευχές μας. 
Μάταια. 
Τίποτα δεν θα ρθει πια. 
Τίποτα και κανένας δεν θα' ρθει 
το βάρος των ημερών να σηκώσει 
και να το πάρει μακριά.
Άγριος ο άνεμος σφυρίζει τρελά πάλι.
Δεν μ' αρέσει, που μπλέκεται στα προσωπικά μας.
Ποινές να επιβληθούν βαριές στον άγριο άνεμο,
για το ανεμοσούρι που προκάλεσε στις ζωές μας 
και γίναμε μοναχικοί διαβάτες με αμφίβολο προορισμό. 
Γιατί κάπως έτσι 
χάσαμε τον άνθρωπο 
στην εποχή της πολυκοσμίας...

Αγγέλα Καραγκούνη   

Η καρδιά του τριαντάφυλλου (της Ιωαννέτας Δοκανάρη)

Στην καρδιά του τριαντάφυλλου φωλιάζει  η αγάπη.
Γύρω της κύματα αληθινής ζωής περιμένουν να ζήσουν.
Όμως ο πληγωμένος ιστός θυμάται τα τραύματα.
Τι μοναξιά στο κάλεσμα...
Τι σκληρότητα στη στοργή...
Τι κανόνες βράχοι 
Τι φόβοι ασημαντότητας...
Τι...
Τι...
Τι...
Ο πληγωμένος ιστός ανεβαίνει στη βάρκα της ελπίδας.
Με το  σφουγγάρι της καρδιάς γλυκομιλάει στα τραύματα.
Κι αυτά κουλουριάζονται σε μια γωνιά αδύναμα πια.
Ανοίγει ο δρόμος για την καρδιά του τριαντάφυλλου.
Η αγάπη χορεύει στα χρώματα του ουράνιου τόξου μελωδικά.

Ιωαννέτα Δοκανάρη